Maria Michał Jan Świtalski
podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

7 kwietnia 1900
Lwów

Data śmierci

1958

Przebieg służby
Formacja

Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Jednostki

Komenda Okręgu Białystok AK

Stanowiska

szef oddziału

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Kampania wrześniowa

Odznaczenia

Maria Michał Jan Świtalski (ur. 7 kwietnia 1900 we Lwowie, zm. 1958) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Józefa i Heleny z Chądzyńskich. Był młodszym bratem Stanisława (1890–1939), pułkownika dyplomowanego piechoty Wojska Polskiego i Klemensa (ur. 1891), kapitana administracji rezerwy Wojska Polskiego.

Mając 18 lat wstąpił do wojska, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 roku został zdemobilizowany. Został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W latach 1923–1924 był oficerem rezerwy 55 pułku piechoty w Lesznie. Po demobilizacji podjął naukę w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego we Lwowie. Później został przemianowany na oficera zawodowego i mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1925 roku w korpusie oficerów piechoty. W latach 1928–1935 pełnił służbę w 19 pułku piechoty we Lwowie. 29 kwietnia 1933 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 122. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

18 kwietnia 1935 roku został przeniesiony z 19 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Objął dowództwo kompanii granicznej KOP „Boryszkowce”(?). W 1937 roku został dowódcą kompanii granicznej KOP w Wiżajnach na granicy Polski z Prusami Wschodnimi i Litwą. W wojnie obronnej Polski w dowodził 1 kompanią kompanią batalionu KOP „Sejny”.

Internowany na Litwie. We wrześniu 1939 roku ucieka z obozu, przedostając się na Suwalszczyznę. Tam podjął działalność konspiracyjną i tworzył na terenie Suwalszczyzny organizację podziemną Legion Nadniemeński. Od roku 1941 był komendantem Obwodu Związku Walki Zbrojnej. Z chwilą powstania 14 lutego 1942 roku Armii Krajowej zajął znaczące stanowiska w Komendzie Okręgu AK Białystok, gdzie pełnił kolejno funkcje szefa Oddziału Operacyjno-Wywiadowczego i Oddziału Organizacyjnego. 22 października 1942 roku został, wraz z grupą oficerów sztabu, aresztowany przez Gestapo. W więzieniu przebywał do 1 listopada, został uwolniony przez żołnierzy AK, którzy na polecenie organizacji pracowali w policji hitlerowskiej. W okresie konspiracji dowodził walkami z wojskami niemieckimi, z większych można wymienić bitwę pod Korycinem i Woniecznem. Za działalność konspiracyjną został awansowany do stopnia podpułkownika.

W październiku 1945 roku Maria Michał Świtalski został zastępcą prezesa Okręgu organizacji o nazwie Wolność i Niezawisłość, walczącej przeciw władzy jaką wprowadzają Rosjanie. 31 grudnia 1946 Urząd Bezpieczeństwa aresztował Świtalskiego, wraz z grupą wyższych oficerów WiN i w 1947 roku został zwolniony z aresztu. Osiedlił się w Warszawie, gdzie podjął pracę w Centrali Handlowo-Technicznej. 22 października 1950 roku został ponownie aresztowany i w 1952 skazany na 10 lat więzienia za wrogą działalność wobec Polski Ludowej i Związkowi Radzieckiemu. W 1956 roku został zrehabilitowany. Zmarł w 1958 roku w następstwie choroby jakiej nabawił się w więzieniu.

Michał Maria Świtalski był dwukrotnie żonaty. Z Zofią z Chrzanowskich miał córkę Annę i syna Andrzeja, natomiast z Zofią z Kołakowskich synów: Stanisława i Jerzego.

Ordery i Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Żołnierze Niepodległości : Świtalski Klemens. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2023-07-20].
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 283, 574.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 258, 511.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 35, 271.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 104, 549 tu, jako Maria Michał Jan Świtalski.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 29 kwietnia 1933 roku, s. 116 tu także, jako Maria Michał Jan Świtalski.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 85 tu również, jako Maria Michał Jan Świtalski.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 46.
  9. 1 2 3 Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 753.
  10. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 104.
  11. ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296.
  12. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-22]..
  13. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-07-22]..

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.