| β Aurigae | |||||||||||||||||||||
Położenie w gwiazdozbiorze | |||||||||||||||||||||
| Dane obserwacyjne (J2000) | |||||||||||||||||||||
| Gwiazdozbiór | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Rektascensja |
05h 59m 31,723s | ||||||||||||||||||||
| Deklinacja |
+44° 56′ 50,76″ | ||||||||||||||||||||
| Paralaksa (π) |
0,04021 ± 0,00023″ | ||||||||||||||||||||
| Odległość | |||||||||||||||||||||
| Wielkość obserwowana |
1,90m | ||||||||||||||||||||
| Ruch własny (RA) |
−56,44 ± 0,25 mas/rok | ||||||||||||||||||||
| Ruch własny (DEC) |
−0,95 ± 0,11 mas/rok | ||||||||||||||||||||
| Prędkość radialna |
−15,75 ± 0,62 km/s | ||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||
| Rodzaj gwiazdy |
gwiazda zmienna typu β Persei | ||||||||||||||||||||
| Typ widmowy |
A1 IV-Vp | ||||||||||||||||||||
| Masa |
Aa: 2,33 M☉ | ||||||||||||||||||||
| Metaliczność [Fe/H] |
−0,11 | ||||||||||||||||||||
| Wielkość absolutna |
−0,08m | ||||||||||||||||||||
| Temperatura |
9200 K | ||||||||||||||||||||
| Charakterystyka orbitalna | |||||||||||||||||||||
| Krąży wokół | |||||||||||||||||||||
| Półoś wielka |
8886 pc | ||||||||||||||||||||
| Mimośród |
0,2059 | ||||||||||||||||||||
| Alternatywne oznaczenia | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Menkalinan (Beta Aurigae, β Aur) – druga co do jasności gwiazda w gwiazdozbiorze Woźnicy, odległa od Słońca o ok. 81 lat świetlnych.
Nazwa
Gwiazda ta nosi tradycyjną nazwę Menkalinan, która wywodzi się od arabskiego منكب ذي العنان mankib ðī-l-‘inān, co oznacza „ramię woźnicy”. Międzynarodowa Unia Astronomiczna w 2016 roku formalnie zatwierdziła użycie nazwy Menkalinan dla określenia tej gwiazdy.
Charakterystyka obserwacyjna
Jej wielkość obserwowana to 1,90m, zaś wielkość absolutna jest równa −0,08m. W 1889 roku Antonia Maury odkryła, że Beta Aurigae to gwiazda spektroskopowo podwójna, druga znana po Zeta Ursae Majoris.
Charakterystyka fizyczna
Jest to gwiazda zmienna zaćmieniowa typu β Persei. Okres zmienności to 3,9600421 d – jeden ze składników zasłania drugi i w ten sposób dochodzi do zmian jasności układu.
Dwa składniki układu zaćmieniowego Beta Aurigae A są podobnymi karłami lub podolbrzymami typu widmowego A, o jasności ok. 48 razy większej niż Słońce; temperatury ich powierzchni to około 9200 K. Jasność wizualna całego systemu zaćmieniowego zmienia się w zakresie 1,89m – 1,98m. Masy gwiazd to odpowiednio 2,33 i 2,25 M☉. Średnica składnika Beta Aurigae Aa jest równa trzem średnicom Słońca, ale wskutek wzajemnego oddziaływania gwiazdy nie są sferyczne.
Składnik Beta Aurigae C o wielkości obserwowanej 14,1m, będący czerwonym karłem, jest widoczny na niebie w odległości 13,4″ od centralnej pary (pomiar z 2011 r.). Okrąża on ją w odległości co najmniej 330 au. Na niebie w pobliżu Menkalinana widoczna jest także gwiazda Beta Aurigae B (wielkość 10,86m), oddalona o 187,2″ (pomiar z 2011 r.), jednak ma ona zupełnie inny ruch własny i jest tylko optycznym kompanem.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Menkalinan w bazie SIMBAD (ang.)
- 1 2 3 4 5 6 Menkalinan. Alcyone ephemeris. [dostęp 2017-01-17]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 Anderson E., Francis C.: HIP 28360. [w:] Extended Hipparcos Compilation (XHIP) [on-line]. VizieR, 2012. [dostęp 2018-01-24]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 Jim Kaler: MENKALINAN (Beta Aurigae). [w:] STARS [on-line]. [dostęp 2018-01-24]. (ang.).
- ↑ Auriga, the Charioteer. W: Allen, Richard Hinckley: Star Names: Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 83–90. ISBN 0-486-21079-0.
- ↑ Naming Stars. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2017-11-19. [dostęp 2018-01-24].
- ↑ John B. Hearnshaw: The Analysis of Starlight: Two Centuries of Astronomical Spectroscopy. Cambridge University Press, 2014, s. 53. ISBN 978-1-107-03174-6.
- 1 2 Mason et al.: WDS J05595+4457Aa,Ab. [w:] The Washington Double Star Catalog [on-line]. VizieR, 2014.
- ↑ CCDM J05596+4457P w bazie SIMBAD (ang.)
- ↑ Beta Aurigae B w bazie SIMBAD (ang.)