Deklinacja (łac. declinatio – „odchylenie”, oznaczana symbolem δ) – jedna ze współrzędnych określających położenie ciała w obydwu układach równikowych: równonocnym i godzinnym. Definiujemy ją jako kąt pomiędzy kierunkiem poprowadzonym od obserwatora do obiektu a płaszczyzną równika niebieskiego. Obiekty położone na północnej półkuli nieba mają deklinację dodatnią (od 0° do 90°), a na południowej ujemną (od 0° do -90°).

Zjawisko precesji skutkuje powolną zmianą współrzędnych astronomicznych (w tym rektascensji). Dlatego też oprócz nich podaje się również epokę, dla której zostały one wyznaczone (np. J2000.0).

Warunki widoczności ciał niebieskich

Dla obserwatora znajdującego się na północnej szerokości geograficznej ciała niebieskie o deklinacji

znajdują się cały czas nad horyzontem (również podczas dolnej kulminacji). Gwiazdy spełniające ten warunek nazywamy okołobiegunowymi (nigdy niezachodzącymi).

Obiekty, których deklinacja

nigdy nie pojawiają się nad horyzontem.

Te znajdujące się w paśmie

podczas jednej doby gwiazdowej zarówno wschodzą, jak i zachodzą.

Wysokość ciała niebieskiego nad horyzontem podczas górowania (w trakcie przechodzenia przez południk niebieski) wynosi

  • dla (górowanie na północ od zenitu):
  • dla (górowanie na południe od zenitu):

W przypadku, gdy górowanie następuje w zenicie.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Useful Formulae - Star Trail Lengths. [dostęp 2015-03-26].
  2. 1 2 deklinacja, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2015-03-20].
  3. 1 2 3 Zbigniew Dworak: Z astronomią za pan brat. Warszawa: Iskry, 1989, s. 126–128. ISBN 83-207-1064-2.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.