| Imię i nazwisko |
Maximilien Paul Marie Félix d’Ollone |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
13 czerwca 1875 |
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci |
15 maja 1959 |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Odznaczenia | |
Max d’Ollone, właśc. Maximilien Paul Marie Félix d’Ollone (ur. 13 czerwca 1875 w Besançon, zm. 15 maja 1959 w Paryżu) – francuski kompozytor i krytyk muzyczny.
Życiorys
Studiował w Konserwatorium Paryskim u Alberta Lavignaca, Jules’a Masseneta i Charles’a Lenepveu. W 1897 roku zdobył Prix de Rome za kantatę Frédégonde. Prowadził aktywną działalność jako dyrygent. Był wykładowcą École normale de musique i Konserwatorium Paryskiego. W latach 1931–1942 sprawował funkcję inspektora szkół muzycznych. Od 1942 do 1944 roku dyrygował paryską Opéra-Comique. Został odznaczony Legią Honorową.
Twórczość
Był autorem 5 oper: Le Retour (wyst. Angers 1913), Les Uns et les autres (wyst. Paryż 1922), L’Arlequin (wyst. Paryż 1924), George Dandin (wyst. Paryż 1930) i La Samaritaine (wyst. 1937). W pierwszych dwóch operach, w okresie fascynacji symbolizmem, koncentrował się na przeżyciach postaci scenicznych. Dwie kolejne opery mają charakter komiczny, ostatnia ma natomiast charakter oratorium opartego na tematyce biblijnej. Ponadto skomponował m.in. Fantaisie na fortepian i orkiestrę (1899), Dans la cathédrale na orkiestrę (1906) i szereg utworów kameralnych. Instrumentalna twórczość d’Ollone’a odznacza się bogactwem barw i precyzyjną instrumentacją.
Opublikował prace Le langage musical (Paryż–Genewa 1952) i Le Théâtre lyrique et le public (Paryż 1955).
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 7. Część biograficzna n–pa. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2002, s. 161. ISBN 978-83-224-0808-7.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 4 Levy–Pisa. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2656. ISBN 0-02-865529-X.
Linki zewnętrzne
- Max d’Ollone – twórczość tego autora dostępna w bibliotece cyfrowej International Music Score Library Project