Maryja Kalesnikawa
Марыя Аляксандраўна Калеснікава
Data i miejsce urodzenia

24 kwietnia 1982
Mińsk

Zawód, zajęcie

flecistka, dyrygentka, działaczka polityczna

Narodowość

białoruska

Alma Mater

Białoruska Państwowa Akademia Muzyki

Maryja Alaksandrauna Kalesnikawa (biał. Марыя Аляксандраўна Калеснікава; ros. Мария Александровна Колесникова, Marija Aleksandrowna Kolesnikowa; ur. 24 kwietnia 1982 w Mińsku) – białoruska flecistka, dyrygentka, feministka, działaczka polityczna, podczas wyborów prezydenckich 9 sierpnia 2020 koordynatorka sztabu Wiktara Babaryki i jedna z liderek opozycji. Więzień polityczny i więzień sumienia.

Życiorys

Kalesnikawa pochodzi z rodziny inżynierów. Matka zmarła w 2019, ojciec Alaksandr służył na okręcie podwodnym, wykładał na uczelni lotniczej, pracował w biznesie. Kalesnikawa ma siostrę.

Ukończyła Białoruską Państwową Akademię Muzyki w Mińsku w klasie fletu i dyrygentury. Studiowała także w Wyższej Szkole Muzyki w Stuttgarcie, gdzie przez pewien czas grała zawodowo.

Przez 17 lat uczyła gry na flecie w mińskim gimnazjum. Wchodziła w skład orkiestry teatralnej, prezydenckiej oraz orkiestry Michaiła Finberga.

Działalność polityczna

W 2020 Kalesnikawa weszła w skład sztabu Wiktara Babaryki. 16 lipca w imieniu Babaryki Kalesnikawa ogłosiła o zjednoczeniu kampanii wraz z Waleryjem Cepkałą i Swiatłaną Cichanouską. Aktywnie uczestniczyła w mityngach w trakcie kampanii oraz wyborów. 8 sierpnia wieczorem Kalesnikawa została zatrzymana przez milicję, jednak szybko ją zwolniono. 18 sierpnia weszła w skład opozycyjnej Rady Koordynacyjnej, nazajutrz będąc wybraną do jej prezydium. Została powtórnie zatrzymana 7 września.

10 września 2020 r. dwanaście organizacji, między innymi: Centrum Obrony Praw Człowieka Wiosna, Białoruskie Stowarzyszenie Dziennikarzy, Białoruski Komitet Helsiński, uznały ją za więźnia politycznego. 9 września wiceprzewodnicząca Bundestagu Claudia Roth objęła patronatem Kalesnikawą. 11 września 2020 r. Amnesty International uznała Kalesnikawą za więźnia sumienia.

6 września 2021 sąd w Mińsku skazał Kalesnikawą na 11 lat pozbawienia wolności za udział w spisku i próbę obalenia władz.

W 2021 roku otrzymała Nagrodę Praw Człowieka im. Václava Havla.

Przypisy

  1. ↑ Maria Kalesnikava, 38 лет, Минск, Беларусь [online], Поиск людей BigBookName.com [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  2. ↑ Андрей Коршунов, Феминизм против политики – Витьбич [online], 21 lipca 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  3. 1 2 3 Мария Колесникова рассказала о советах Алексиевич, об истории лозунгов кампании и совместном шопинге с Цепкало и Тихановской [online], Nasza Niwa, 4 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  4. ↑ Александр Атасунцев, Мария Колесникова – РБК: «Белорусы ощутили силу самим разобраться» [online], amp.rbc.ru, 19 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  5. ↑ У Менску затрымалі і хутка адпусьцілі Марыю Калесьнікаву.
  6. ↑ «Мария всегда повторяла: что бы ни случилось, я буду в Беларуси». Отец Колесниковой прокомментировал слова Лукашенко [online] [dostęp 2020-09-08] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-08].
  7. ↑ Музыкант и серфингист. Кто такая Мария Колесникова – представитель штаба Виктора Бабарико [online], TUT.BY, 20 lipca 2020 [dostęp 2020-08-21] [zarchiwizowane z adresu 2020-07-21] (ros.).
  8. ↑ Кто такая Мария Колесникова – представитель штаба Виктора Бабарико. Ч [online], Белорусский партизан [dostęp 2020-08-21] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-08] (ros.).
  9. ↑ Ирина Халип, Время женщин [online], Nowaja Gazieta, 16 lipca 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  10. ↑ Александр Атасунцев, Наталия Анисимова, Соратницу Тихановской Колесникову отпустили после задержания [online], РБК, 8 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  11. ↑ В основной состав Координационного совета белорусской оппозиции вошли 70 человек [online], ТАСС, 18 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  12. ↑ Георгий Тадтаев, В президиум белорусской оппозиции вошли нобелевский лауреат и экс-министр [online], РБК, 19 sierpnia 2020 [dostęp 2020-08-21] (ros.).
  13. ↑ Krzysztof Zasada, Jedna z głównych działaczek białoruskiej opozycji uprowadzona w centrum Mińska [online], RMF24, 7 września 2020 [dostęp 2020-09-07].
  14. ↑ Патрабуем неадкладнага вызвалення Марыі Калеснікавай, Максіма Знака і Іллі Салея [online], Centrum Obrony Praw Człowieka Wiasna, 10 września 2021 [dostęp 2021-10-10] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-10] (biał.).
  15. ↑ Калеснікава, Знак і Салей прызнаныя палітвязнямі [online], Białoruskie Radio Racja, 10 września 2020 [dostęp 2021-10-10] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-10] (biał.).
  16. ↑ Claudia Roth, Vice President of the German Bundestag, takes over the prisoner’s godparenthood for Maria Kolesnikova [online], Libereco – Partnership for Human Rights, 9 września 2020 [dostęp 2021-10-10] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-10] (ang.).
  17. ↑ Янина Мороз, Премия Совета Европы Колесниковой – награда белорусам и тревожный сигнал [online], Deutsche Welle, 27 września 2021 [dostęp 2021-09-29] [zarchiwizowane z adresu 2021-09-29] (ros.).
  18. ↑ Заявление. Беларусь: «Похищают лучших из нас». Произвольные аресты и принудительные высылки из страны ведущих оппозиционеров [online], Amnesty International, 11 września 2021 [dostęp 2020-09-20] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-25] (ros.).
  19. ↑ Rusłan Soszyn, Maria Kalesnikawa skazana na 11 lat łagrów. Niezłomna nawet w kajdankach [online], rp.pl, 6 września 2021 [dostęp 2021-09-06].}
  20. ↑ Marek Grzegorczyk: Václav Havel Prize awarded to jailed Belarusian opposition figure Maria Kalesnikava. emerging-europe.com, 2021-09-27. [dostęp 2023-09-02]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.