Marvin Hamlisch

Marvin Hamlisch (początek lat 70.)
Imię i nazwisko

Marvin Frederick Hamlisch

Data i miejsce urodzenia

2 czerwca 1944
Nowy Jork

Data i miejsce śmierci

6 sierpnia 2012
Los Angeles

Instrumenty

fortepian

Gatunki

musical, muzyka filmowa, pops

Zawód

kompozytor, dyrygent

Aktywność

1965–2012

Strona internetowa

Marvin Frederick Hamlisch (ur. 2 czerwca 1944 w Nowym Jorku, zm. 6 sierpnia 2012 w Los Angeles) – amerykański kompozytor i dyrygent, którego prace wykorzystywane były w filmie i teatrze od lat 60. XX wieku, do początku XXI wieku. Karierę rozpoczął w roku 1964 w roli pianisty, pracując przy musicalu Zabawna dziewczyna, w którym grała Barbra Streisand. W latach 90. był kierownikiem muzycznym i aranżerem jej trasy koncertowej, a później także dyrygentem kilku orkiestr popowych. Hamlisch był jedną z 12 osób, które zdobyły wszystkie cztery nagrody: Emmy, Grammy, Oscar i Tony. Był on jedną z dwóch osób (obok Richarda Rodgersa), które zdobyły te cztery wyróżnienia, a także nagrodę Pulitzera.

Życiorys

Młodość

Hamlisch urodził się na Manhattanie, jego rodzice, Lilly (z domu Schachter) i Max Hamlisch, byli urodzonymi w Wiedniu Żydami. Jego ojciec był akordeonistą i szefem zespołu. Hamlisch był cudownym dzieckiem i, przed piątymi urodzinami, zaczął imitować grę na pianinie, którą słyszał w radiu. W 1951 roku, kilka miesięcy przed siódmymi urodzinami, został przyjęty do oddziału szkoły, który teraz nazywa się Juilliard School Pre-College Division.

Karierę rozpoczął, pracując jako pianista podczas prób broadwayowskiego musicalu Zabawna dziewczyna (1964) z udziałem Barbry Streisand. Do branży filmowej trafił po tym jak spotkał producenta Sama Spiegela podczas imprezy, na której Hamlisch był zatrudniony jako pianista. Dzięki tej znajomości powstała muzyka do filmu Pływak. W młodości jego ulubionymi musicalami były: My Fair Lady (1956), Gypsy (1959), West Side Story (1957) i Bye Bye Birdie (1960). Hamlisch uczęszczał do Queens College, gdzie w 1967 roku uzyskał stopień Bachelor of Arts.

Muzyka filmowa

Mimo że piosenka „The Travelin’ Life”, którą napisał będąc nastolatkiem (tytuł oryginalny: „Travelin’ Man”), pojawiła się na debiutanckim albumie Lizy Minnelli, jego pierwszym przebojem, opublikowanym, gdy muzyk miał 21 lat, był utwór „Sunshine, Lollipops and Rainbows”. Napisany wspólnie z Howardem Lieblingiem (autor słów), nagrany został przez Lesley Gore, a singiel z tą piosenką w 1965 roku dotarł do miejsca 13. na liście Hot 100 „Billboardu”. Pierwszą muzyką filmową jego autorstwa była skomponowana do filmu Pływak (1968). Później napisał on muzykę do kilku wczesnych filmów Woody’ego Allena, m.in. Bierz forsę i w nogi (1969) i Bananowy czubek (1971). Hamlisch był współautorem piosenki „California Nights” (autor słów: Howard Liebling), nagranej przez Lesley Gore i wydanej pod koniec 1966 roku. Wyprodukowany przez Boba Crewe’a singiel dotarł do pozycji 16. na liście Hot 100 w marcu 1967 roku.

Wśród jego popularniejszych dzieł w latach 70. były adaptacje muzyki ragtime Scotta Joplina do filmu Żądło (1973), m.in. piosenka przewodnia z tej komedii kryminalnej, „The Entertainer”. Ta instrumentalna aranżacja Hamlischa była numerem 1 na liście Adult Contemporary „Billboardu”, a w zestawieniu Hot 100 znalazła się na pozycji 3.. Wielkie sukcesy przyniósł mu rok 1974, kiedy Hamlisch zdobył dwa Oscary za piosenkę tytułową i ścieżkę dźwiękową do filmu Tacy byliśmy oraz tę samą nagrodę za muzykę do obrazu Żądło. Tym samym Hamlisch został drugą osobą, która podczas jednej ceremonii rozdania Oscarów wywalczyła trzy statuetki (wcześniej dokonał tego Billy Wilder). W tym samym roku wygrał on cztery nagrody Grammy, w tym dwie za materiał do dramatu romantycznego Tacy byliśmy. W 1975 roku napisał temat muzyczny, który był motywem przewodnim porannego programu telewizyjnego Good Morning America. Był też współautorem, wraz z ówczesną dziewczyną Carole Bayer Sager, piosenki „Nobody Does It Better” do filmu Szpieg, który mnie kochał (1977), która była nominowana do Oscara. W latach 80. odniósł sukces dzięki napisaniu ścieżki dźwiękowej do dramatów filmowych: Zwyczajni ludzie (1980) i Wybór Zofii (1982). W 1986 roku otrzymał nominację do Oscara za piosenkę do filmu Chór (1985). Jednym z ostatnich projektów, w których brał udział, był wyreżyserowany przez Stevena Soderbergha komediodramat kryminalny Intrygant (2009), w którym wystąpił Matt Damon. Przed śmiercią ukończył swoją pierwszą książkę dla dzieci Marvin Makes Music, którą wydano wraz z płytą CD zawierającą piosenkę „The Music in My Mind” ze słowami autorstwa Ruperta Holmesa. Był też autorem ścieżki dźwiękowej do filmu Wielki Liberace (2013), wyreżyserowanego przez Soderbergha, w którym zagrali Damon i Michael Douglas jako tytułowy Liberace.

Scena

W 1972 roku Hamlisch zagrał na fortepianie w przedstawieniu An Evening with Groucho w nowojorskiej sali koncertowej Carnegie Hall, gdzie głównym bohaterem wydarzenia był Groucho Marx; była to pierwsza ważniejsza praca sceniczna w dorobku kompozytora. Hamlisch wystąpił jako akompaniator, natomiast Marx wspominał ze sceny swoją karierę w show-biznesie. Występ opublikowany został na podwójnym albumie przez wydawnictwo A&M Records. W 2018 roku materiał, nagrany podczas występu w Carnegie Hall, trafił (jako „kulturalnie, historycznie lub artystycznie znaczący”) na amerykańską listę National Recording Registry, prowadzoną przez Bibliotekę Kongresu.

Hamlisch skomponował muzykę do broadwayowskiego musicalu A Chorus Line, którego premiera miała miejsce w 1975 roku. Za tę pracę zdobył zarówno Tony Award jak i nagrodę Pulitzera. Kompozytor napisał też utwory do musicalu They’re Playing Our Song z 1978 roku, którego fabuła została luźno oparta na jego relacji z Carole Bayer Sager. Kolejny musical, Jean Seberg (1983), którego historię oparto na prawdziwym życiu aktorki, nie odniósł sukcesu w londyńskiej produkcji wystawianej na scenach brytyjskiej kompanii teatralnej National Theatre i nigdy nie grano go w Stanach Zjednoczonych. Produkcja Smile (1986), która była przez krótki czas, bez powodzenia, wystawiana na Broadwayu. Musical The Goodbye Girl Neila Simona z 1993 roku, będący adaptacją filmu Dziewczyna na pożegnanie (1977), zamknięto po zaledwie 188 przedstawieniach.

Niedługo przed śmiercią, Hamlisch ukończył tworzenie muzyki do musicalowej wersji filmu Zwariowany profesor (1963). Przedstawienie było grane od lipca do sierpnia 2012 roku w Tennessee Performing Arts Center (TPAC) w Nashville. Scenariusz do tego musicalu napisał Rupert Holmes, a reżyserem produkcji był Jerry Lewis.

Dyrygent

Hamlisch był kierownikiem muzycznym i aranżerem trasy koncertowej Barbry Streisand po Stanach Zjednoczonych i Anglii z 1994 roku. Tę samą funkcję pełnił w specjalnym programie telewizyjnym, Barbra Streisand: The Concert, za który otrzymał dwie nagrody Emmy (1995: Outstanding Individual Achievement in Music and Lyrics, Outstanding Individual Achievement in Music Direction). W 1996 roku był on dyrygentem podczas trasy koncertowej promującej album Dedicated to the One I Love Lindy Ronstadt.

Piastował także stanowisko głównego dyrygenta orkiestr popowych w: Pittsburgh Symphony Orchestra (w 1995 został pierwszą osobą pełniącą tę funkcję w PSO), Milwaukee Symphony Orchestra (2008–2012), San Diego Symphony (2006–2012), Seattle Symphony (2008–2012), Dallas Symphony Orchestra (2010–2012), Buffalo Philharmonic Orchestra (2003–2007), National Symphony Orchestra (2000–2011), Pasadena Symphony and Pops (2011–2012) oraz Baltimore Symphony Orchestra (1996–2000). Przed śmiercią Hamlisch przygotowywał się do objęcia posady głównego dyrygenta orkiestry Philly Pops (Philadelphia Orchestra), a także planował prowadzenie New York Philharmonic podczas koncertu sylwestrowego.

Wyróżnienia

Hamlisch był jedną z dwunastu osób, które uhonorowano nagrodami: Emmy, Grammy, Oscar i Tony. Kolekcja wszystkich czterech nagród określane jest jako „EGOT”. Muzyk jest jedną z dwóch osób, które zdobyły te cztery wyróżnienia oraz nagrodę Pulitzera (drugi laureat to Richard Rodgers). Jest on jedyną osobą, wyłączając reżyserów i scenarzystów, która w jeden wieczór zdobyła przynajmniej trzy statuetki Nagrody Akademii. Był też laureatem dwóch Złotych Globów. Spośród 11 nominacji (1972–2010) w filmowych kategoriach Best Original Score (3) i Best Original Song (8) kompozytor obie nagrody zdobył w kategorii najlepsza piosenka: „Life Is What You Make It” (1972) i „The Way We Were” (1974).

Siedmiokrotnie nominowano go do nagrody Emmy, przy czym otrzymał cztery statuetki (dwukrotnie 1995, a później w 1999 i 2001), w tym dwukrotnie za dyrygenturę telewizyjnych programów specjalnych z udziałem Barbry Streisand (1995, 2001). W 1976 roku uhonorowany został, wraz z Michaelem Bennettem, Jamesem Kirkwoodem, Nicholasem Dante i Edwardem Klebanem, nagrodą Pulitzera w dziedzinie twórczości dramatycznej za wkład muzyczny do broadwayowskiej produkcji A Chorus Line.

W 1986 roku Hamlisch został włączony do grona członków Songwriters Hall of Fame. W 2008 roku wprowadzono go do Long Island Music Hall of Fame. W tym samym roku Hamlischa uhonorowano przyjęciem w poczet amerykańskiej Theater Hall of Fame. W 2009 roku Hamlisch został laureatem Lifetime Achievement Award podczas rozdania World Soundtrack Awards w belgijskim mieście Gandawa.

Oscary

Oscar za najlepszą piosenkę oryginalną
Rok Tytuł piosenki Tytuł filmu Rezultat Źr.
1972 „Life Is What You Make It” Kotch Nominacja
1974 „The Way We Were” Tacy byliśmy Wygrana
1978 „Nobody Does It Better” Szpieg, który mnie kochał Nominacja
1979 „The Last Time I Felt Like This” Za rok o tej samej porze Nominacja
1980 „Through the Eyes of Love” Zamki na lodzie (1978) Nominacja
1986 „Surprise Surprise” Chór Nominacja
1990 „The Girl Who Used to Be Me” Shirley Valentine Nominacja
1997 „I Finally Found Someone” Miłość ma dwie twarze Nominacja
Oscar za najlepszą muzykę filmową
Rok Nazwa kategorii Tytuł filmu Rezultat Źr.
1974 Original Dramatic Score Tacy byliśmy Wygrana
Original Song Score and Adaptation Score / Adaptation Score Żądło Wygrana
1983 Original Score Wybór Zofii Nominacja

Życie prywatne

W latach 70. XX wieku Hamlisch był związany z tekściarką Carole Bayer Sager. Związek ten zakończuył się pod koniec dekady, ale wcześniej zainspirował go do stworzenia musicalu They’re Playing Our Song (1978). W maju 1989 roku Hamlisch poślubił Terre Blair, niezależną producentkę programów telewizyjnych, która była też dziennikarką telewizyjną zajmującą się przeprowadzaniem wywiadów. Małżeństwo trwało aż do śmierci muzyka.

Śmierć

Hamlisch zmarł 6 sierpnia 2012 roku; powodem śmierci było zatrzymanie oddechu. Barbra Streisand w swoim oświadczeniu stwierdziła: „tym, co powodowało, że przebywanie z nim było przyjemnością, był jego błyskotliwie szybki umysł, jego szczodrość oraz doskonałe poczucie humoru”. Aretha Franklin nazwała go „klasykiem i jedynym w swoim rodzaju”, a także jednym z „największych” (all-time great) aranżerów i producentów.

Upamiętnienie

W hołdzie pamięci Hamlischa 8 sierpnia o godzinie 20:00 (EDT) oświetlenie zadaszeń nad wejściami do 40 broadwayowskich teatrów zostało przygaszone na jedną minutę . Podczas nabożeństwa żałobnego, które odbyło się 18 września 2012 roku, Barbra Streisand, Aretha Franklin i Liza Minnelli śpiewały na zmianę piosenki skomponowane przez Hamlischa. W trakcie ceremonii rozdania Oscarów w 2013 roku Streisand zaśpiewała ku pamięci kompozytora piosenkę „The Way We Were”, do której muzykę napisał Hamlisch.

Dzieła

Symfonia

19 listopada 1991 roku Dallas Symphony Orchestra wykonała rzadką symfoniczną suitę Anatomy of Peace (Symphonic Suite in one Movement for Full Orchestra / Chorus / Child Vocal Soloist). W 1994 roku partytura wykonywana była w Paryżu, co miało upamiętnić lądowanie w Normandii. Dzieło Hamlischa w 1992 roku zostało nagrane przez Dallas Symphony Orchestra (dyrygent: Eduardo Mata).

Teatr

Rok Tytuł Uwagi Źr.
1973 Huśtawka kompozycje taneczne
1975 A Chorus Line Tony Award, nagroda Pulitzera
1978 They’re Playing Our Song
1983 Jean Seberg musical wystawiany w Royal National Theatre (Londyn)
1986 Smile
1993 The Goodbye Girl
2002 Sweet Smell of Success Tony Award (Original Musical Score)
2002 Imaginary Friends sztuka teatralna z muzyką
2012 The Nutty Professor musicalowa wersja filmu Zwariowany profesor (1963)

Film

Rok Tytuł Tytuł oryginalny Uwagi Źr.
1968 Pływak The Swimmer obsada: Burt Lancaster
1969 Bierz forsę i w nogi Take the Money and Run reż. Woody Allen
1969 Kwietniowe szaleństwa The April Fools
1970 Move –
1970 Ostatni wojownik Flap
1971 Coś wielkiego Something Big
1971 Kotch – reż. Jack Lemmon
1971 Bananowy czubek Bananas reż. Woody Allen
1972 Wojna między mężczyznami a kobietami The War Between Men and Women
1973 The World’s Greatest Athlete –
1973 Ocalić tygrysa Save the Tiger
1973 Tacy byliśmy The Way We Were reż. Sydney Pollack
1973 Żądło The Sting obsada: Paul Newman, Robert Redford, Robert Shaw
1975 Więzień Drugiej Alei The Prisoner of Second Avenue
1977 Szpieg, który mnie kochał The Spy Who Loved Me piosenka przewodnia: „Nobody Does It Better”
1977 The Absent-Minded Waiter – krótkometrażowy, obsada: Steve Martin, film był nominowany do Oscara za najlepszy film krótkometrażowy
1978 Za rok o tej samej porze Same Time, Next Year
1978 Zamki na lodzie Ice Castles
1979 Zacznijmy od nowa Starting Over reż. Alan J. Pakula
1979 Rozdział drugi Chapter Two
1980 Jak za dawnych, dobrych czasów Seems Like Old Times
1980 Zwyczajni ludzie Ordinary People adaptacja muzyczna
1980 Gilda na żywo Gilda Live Gilda Radner (postać: Lisa Loopner) zagrała na fortepianie „The Way We Were” (muz. Hamlisch)
1982 Wybór Zofii Sophie’s Choice reż. Alan J. Pakula; obsada: Meryl Streep, Kevin Kline
1982 Chcę być gwiazdą filmową I Ought to Be in Pictures
1983 Romantyczna komedia Romantic Comedy
1984 Tramwaj zwany pożądaniem A Streetcar Named Desire film telewizyjny (produkcję uhonorowano 4 nagrodami Emmy)
1985 D.A.R.Y.L. –
1985 Chór A Chorus Line reż. Richard Attenborough; obsada: Michael Douglas
1987 Gdy nadchodzi czas When the Time Comes film telewizyjny
1987 Trzech mężczyzn i dziecko Three Men and a Baby
1987 The Return of the Six-Million-Dollar Man and the Bionic Woman –
1988 Liza Minnelli in Sam Found Out: A Triple Play – kierownik muzyczny
1988 Mały Nikita Little Nikita
1988 David: historia prawdziwa David film telewizyjny
1989 Styczniowy człowiek The January Man obsada: Kevin Kline, Susan Sarandon, Mary Elizabeth Mastrantonio, Harvey Keitel, Danny Aiello, Rod Steiger, Alan Rickman; piosenka: „I Know the Feeling” (muz. Hamlisch)
1989 Shirley Valentine – piosenka: „The Girl Who Used to Be Me” (muz. Hamlisch)
1989 Eksperci The Experts
1990 Women and Men: Stories of Seduction – film telewizyjny
1991 Zamienione przy urodzeniu Switched at Birth
1991 Brakujące elementy Missing Pieces
1991 Frankie i Johnny Frankie and Johnny obsada: Al Pacino, Michelle Pfeiffer
1994 Nastroje serca Seasons of the Heart
1996 Miłość ma dwie twarze The Mirror Has Two Faces reż. Barbra Streisand; obsada: Barbra Streisand, Jeff Bridges, Lauren Bacall, George Segal, Pierce Brosnan
2003 Jak stracić chłopaka w 10 dni How to Lose a Guy in 10 Days Hamlisch w filmie (portretując samego siebie) zagrał na fortepianie (akompaniując Kate Hudson i Matthew McConaugheyemu) piosenkę autorstwa Carly Simon, „You’re So Vain”
2009 Intrygant The Informant! reż. Steven Soderbergh; obsada: Matt Damon
2013 Wielki Liberace Behind the Candelabra reż. Steven Soderbergh; obsada: Michael Douglas, Matt Damon, Dan Aykroyd

Uwagi

  1. ↑ Dwie pozycje (z trzech) wśród nominowanych zostały wyselekcjonowane (do ew. odebrania Oscara) za muzykę zaadaptowaną (Adaptation Score, m.in. Hamlisch), natomiast jedna pozycja nominowana była za Song Score i Adaptation Score.
  2. ↑ Tego typu pośmiertne upamiętnienie zwyczajowo poświęcone jest osobom, które miały znaczący wkład w sztukę teatralną.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Marvin Hamlisch – Telegraph. telegraph.co.uk, 2012-08-08. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-26)]. (ang.).
  2. ↑ Emily Freeman Brown: A Dictionary for the Modern Conductor. Scarecrow Press, 2015, s. 149. ISBN 978-0-8108-8401-4.
  3. ↑ Team Marvin Hamlisch: A Look Back: Marvin Hamlisch’s Musicals – The Music of Marvin Hamlisch – Get License for your next productions | Marvin Hamlisch. marvinhamlisch.us, 2018-03-17. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  4. ↑ The Way He Was: Marvin Hamlisch (1944–2012) – Jewish Voice. thejewishvoice.com, 2012-08-15. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  5. ↑ Marvin Hamlisch Biography (1944–). filmreference.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-20)]. (ang.).
  6. 1 2 Miloslav Rechcigl Jr.: Encyclopedia of Bohemian and Czech-American Biography. T. 1. AuthorHouse, 2016, s. 536. ISBN 978-1-5246-1987-9.
  7. 1 2 3 Overview for Marvin Hamlisch. tcm.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-02)]. (ang.).
  8. 1 2 Margaret Lyons: Composer Marvin Hamlisch Dead at 68 -- Vulture. vulture.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  9. ↑ Pat Cerasaro: InDepth InterView: Marvin Hamlisch. broadwayworld.com, 2010-07-22. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  10. ↑ Dave DiMartino: Music in the 20th Century. T. 2. Routledge, 2016, s. 271. ISBN 978-1-317-46430-3.
  11. ↑ Elaine Woo: Marvin Hamlisch dies at 68; award-winning composer of popular music. latimes.com, 2012-08-08. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-09)]. (ang.).
  12. ↑ Bruce Eder: Marvin Hamlisch | Biography & History | AllMusic. allmusic.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  13. ↑ Original versions of Sunshine, Lollipops, and Rainbows written by Marvin Hamlisch, Howard Liebling | SecondHandSongs. secondhandsongs.com/. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  14. ↑ Lesley Gore Sunshine, Lollipops And Rainbows Chart History | Billboard. billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  15. ↑ Team Marvin Hamlisch: The Music of Marvin Hamlisch – Film: The Swimmer (1968). marvinhamlisch.us, 2016-12-04. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  16. ↑ Cause I Believe In Loving – Bananas – Music Of Woody Allen Films. woodyallenpages.com, 2016-01-13. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  17. ↑ Original versions of California Nights written by Marvin Hamlisch, Howard Liebling | SecondHandSongs. secondhandsongs.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  18. ↑ 2015-08-01: Song: California Nights (1966, Lesley Gore) – The Music of Marvin Hamlisch. marvinhamlisch.us. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  19. ↑ Music: Top 100 Songs | Billboard Hot 100 Chart | Billboard. billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  20. ↑ Oscars 1974: The Music of Marvin Hamlisch – Scott Joplin and The Sting (1973). marvinhamlisch.us, 2017-08-14. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  21. ↑ Marvin Hamlisch The Entertainer Chart History | Billboard. billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  22. ↑ Marvin Hamlisch The Entertainer Chart History | Billboard. billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  23. 1 2 3 1974 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)]. (ang.).
  24. 1 2 Marvin Hamlisch: five most memorable songs. telegraph.co.uk, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  25. ↑ 17th Annual Grammy Awards | 1974 | Grammy.com. grammy.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  26. ↑ David Ewen: American Songwriters: An H.W. Wilson Biographical Dictionary. H.W. Wilson, 1987, s. 197–198. ISBN 978-0-8242-0744-1. Cytat: In 1975, for television, Hamlisch composed the theme music for two series, (…). More durable was the music he composed that year for the ABC- TV wake-up show. Good Morning, America..
  27. 1 2 3 1978 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)]. (ang.).
  28. 1 2 1986 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)]. (ang.).
  29. ↑ Vadim Rizov: Marvin Hamlisch’s “The Informant!”, the film score of the year.. ifc.com, 2009-12-30. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  30. ↑ Pamela Kramer: ‘Marvin Makes Music’ by Marvin Hamlisch: A picture book to inspire us all | Marvin Hamlisch. marvinhamlisch.us, 2013-03-07. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  31. ↑ Tom Rowan: A Chorus Line FAQ: All That's Left to Know About Broadway's Singular Sensation. Hal Leonard Corporation, 2015, s. 82. ISBN 978-1-4950-4602-5.
  32. 1 2 Robert Ignatius Letellier: Operetta: A Sourcebook Volume II. T. 2. Cambridge Scholars Publishing, 2015, s. 1166. ISBN 978-1-4438-8508-9.
  33. ↑ Michael Levin: Author Michael Levin Remembers Marvin Hamlisch. antimusic.com, 2012-08-09. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-11)]. (ang.).
  34. ↑ Wes D. Gehring: The Marx Brothers: A Bio-bibliography. Greenwood Publishing Group, 1987, s. 246. ISBN 978-0-313-24547-3.
  35. ↑ National Recording Registry Reaches 500. loc.gov, 2018-03-21. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)]. (ang.).
  36. 1 2 Search Past Tony Award Winners and Nominees – TonyAwards.com – The American Theatre Wing's Tony Awards® – Official Website by IBM. tonyawards.com. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)]. (ang.).
  37. 1 2 3 A Chorus Line, by Michael Bennett, James Kirkwood Jr., Marvin Hamlisch, Nicholas Dante and Edward Kleban – The Pulitzer Prizes. pulitzer.org. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)]. (ang.).
  38. ↑ Encyclopaedia Britannica, Inc.: Britannica Book of the Year 2013. Encyclopaedia Britannica, Inc., 2013, s. 140. ISBN 978-1-62513-103-4.
  39. ↑ Team Marvin Hamlisch: The Music of Marvin Hamlisch – They’re Playing Our Song (Musical, 1978) Get License for this Musical. marvinhamlisch.us, 2018-03-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)]. (ang.).
  40. ↑ Alan Strachan: Sir Peter Hall, titan of British theatre. independent.co.uk, 2017-09-12. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)]. (ang.).
  41. ↑ Production of Jean Seberg. theatricalia.com. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)]. (ang.).
  42. ↑ Broadway: The American Musical . Stars Over Broadway . Marvin Hamlisch. pbs.org. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-02-15)]. (ang.).
  43. 1 2 Rob Hoerburger: Marvin Hamlisch, Composer, Dies at 68. nytimes.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)]. (ang.).
  44. ↑ Andrew Harris: Broadway Theatre. Routledge, 2013, s. 112. ISBN 978-1-135-09399-0.
  45. ↑ The Goodbye Girl – Broadway Musical – Original. ibdb.com. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-25)]. (ang.).
  46. 1 2 Jeffrey Ellis: The Nutty Professor Company Members Pay Tribute to Marvin Hamlisch. broadwayworld.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-18)]. (ang.).
  47. ↑ Jim Ridley: The Nutty Professor | TPAC Polk Theatre | Ongoing. nashvillescene.com, 2012-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-10)]. (ang.).
  48. ↑ Kenneth Jones: Producers of Nutty Professor Hope to Earn Broadway Tenure for New Marvin Hamlisch-Rupert Holmes Show. playbill.com, 2012-08-17. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-19)]. (ang.).
  49. ↑ 47th Emmy Awards Nominees and Winners. emmys.com. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  50. ↑ 47th Emmy Awards Nominees and Winners. emmys.com. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  51. ↑ Dave Itzkoff („The New York Times”), Pat Cerasaro (BroadwayWorld): New Year’s Eve 2012: From Lincoln Center. The New York Philharmonic Celebrates Marvin Hamlisch. marvinhamlisch.us, 2013-01-01. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  52. ↑ Geoffrey Himes: Ronstadt Croons a Different Tune. washingtonpost.com, 1996-07-19. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  53. ↑ History of the Pittsburgh Symphony Orchestra. pittsburghsymphony.org. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  54. ↑ David Lewellen: Milwaukee Symphony Orchestra. mso.org, 2017-04-04. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  55. ↑ Valerie Scher: Symphony’s new season: Orchestra makes a 'great investment in the pops'. utsandiego.com, 2006-04-09. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-20)]. (ang.).
  56. ↑ Associated Press: Famed San Diego Conductor Dies. nbcsandiego.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  57. ↑ Holiday POPS! with Marvin Hamlisch | Seattle Symphony Orchestra. seattlesymphony.org, 2008-12. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-06)]. (ang.).
  58. ↑ Becky Liu: UW Chorale sings with Seattle Symphony, Marvin Hamlisch. washington.edu, 2008-03-06. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)]. (ang.).
  59. 1 2 3 Associated Press, Seattle Times staff: Marvin Hamlisch, who composed ‘Chorus Line,’ dies at 68. seattletimes.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (ang.).
  60. ↑ Scott Cantrell: Dallas Symphony Orchestra announces 2010-11 classical season. dallasnews.com, 2010-02-02. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (ang.).
  61. ↑ Associated press, Mary Kunz Goldman: Composer Marvin Hamlisch dies at 68. buffalonews.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-08)]. (ang.).
  62. ↑ Carol Ross Joynt: Marvin Hamlisch Remembered by National Symphony Orchestra Colleague. washingtonian.com, 2012-08-08. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (ang.).
  63. ↑ Adam Bernstein: Marvin Hamlisch dies: Performer, conductor composed ‘The Way We Were’ and ‘A Chorus Line’. washingtonpost.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (ang.).
  64. ↑ Marvin Hamlisch appointed Principal Pasadena POPS Conductor. pasadenasymphony-pops.org, 2010-08-30. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (ang.).
  65. ↑ Tim Smith: BSO offers tribute to Marvin Hamlisch. baltimoresun.com, 2014-01-24. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. (ang.).
  66. ↑ „Rolling Stone”: Composer Marvin Hamlisch Dead at 68. rollingstone.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-09)]. (ang.).
  67. ↑ Celebrity Beat. „Jet”. 68 (10), s. 56, 1985-05-20. Johnson Publishing Company. ISSN 0021-5996. (ang.).
  68. ↑ HFPA: Marvin Hamlisch, master film and stage composer, dies at 68. goldenglobes.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)]. (ang.).
  69. ↑ HFPA – Awards Search. goldenglobes.org. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-12-15)]. (ang.).
  70. ↑ Klub Miłośników Filmu | Złote Globy w muzyce filmowej (1970–1979). film.org.pl. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-01)]. (pol. • ang.).
  71. ↑ Marvin Hamlisch | Television Academy. emmys.com. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)]. (ang.).
  72. ↑ Marvin Hamlisch | Songwriters Hall of Fame. songhall.org. [dostęp 2018-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-27)]. (ang.).
  73. ↑ The Long Island Music Hall of Fame Second Induction Award Gala on October 30 at the Garden City Hotel. limusichalloffame.org. [dostęp 2011-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-30)]. (ang.).
  74. ↑ Theater Hall of Fame | The Official Website | Members. theaterhalloffame.org. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-15)]. (ang.).
  75. ↑ American Theatre Critics Association: American Theatre Critics Association – Theatre Hall of Fame. americantheatrecritics.org, 2017. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)]. (ang.).
  76. ↑ Lifetime Achievement Award – Awards. worldsoundtrackawards.com. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-01)]. (ang.).
  77. ↑ 1972 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)]. (ang.).
  78. ↑ 1979 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)]. (ang.).
  79. ↑ 1980 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)]. (ang.).
  80. ↑ 1990 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)]. (ang.).
  81. ↑ 1997 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)]. (ang.).
  82. ↑ 1983 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences. oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)]. (ang.).
  83. ↑ Gail Buchalter: The Burt & Angie and Marvin & Carole Show Is Closed, and the New Duo Is Bacharach & Sager. people.com, 1981-06-01. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)]. (ang.).
  84. ↑ Alvin Klein: A New Approach for Marvin Hamlisch. nytimes.com, 1993-08-22. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-06)]. (ang.).
  85. ↑ Marvin Hamlisch to Marry Ms. Blair, Producer, in May. nytimes.com, 1989-03-19. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)]. (ang.).
  86. ↑ Marvin Hamlisch, Gerald Gardner (książka biograficzna: The Way I Was): May 29, 1989: Marvin Hamlisch & Terre Blair’s wedding. Marvin’s best birthday present ever! Cheers! – Team Hamlisch | Marvin Hamlisch. marvinhamlisch.us, 2013-05-29. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)]. (ang.).
  87. ↑ Associated Press: Marvin Hamlisch, composer for Broadway and the screen, dies aged 68. theguardian.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-23)]. (ang.).
  88. ↑ David Ariosto: Broadway to dim in honor of composer Marvin Hamlisch; dead at 68. cnn.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-19)]. (ang.).
  89. ↑ Cara Joy David: Industry Editor Exclusive: To Dim or Not to Dim? How Broadway Chooses When to Dim Its Marquees. broadwayworld.com, 2018-03-02. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-02)]. (ang.).
  90. ↑ Mark Kennedy: Streisand, Minnelli sing for Marvin Hamlisch in NY. bigstory.ap.org, 2012-09-18. [dostęp 2013-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-24)]. (ang.).
  91. ↑ Barbra Streisand graced the Oscar stage for the first time in 36 years to honor her late friend, Marvin Hamlisch.. marvinhamlisch.us, 2013-02-25. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-23)]. (ang.).
  92. ↑ Nadine Brozan: Chronicle. nytimes.com, 1991-11-19. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)]. (ang.).
  93. ↑ Gayle Osterberg, Mark Horowitz: Library of Congress Receives Papers of American Composer, Conductor and Pianist Marvin Hamlisch. loc.gov, 2015-02-11. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)]. (ang.).
  94. ↑ Robert Croan. Hamlisch symphony plays in Paris. „Pittsburgh Post-Gazette”. 67 (303), s. D-7, 1994-05-30. John Robinson Block. ISSN 1068-624X. (ang.).
  95. ↑ Dallas Symphony Orchestra Discography. dallassymphony.com. s. 4. [dostęp 2011-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-09)]. (ang.).
  96. 1 2 Marvin Hamlisch – Broadway Cast & Staff. ibdb.com. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)]. (ang.).
  97. ↑ Michael Billington: 'Jean Seberg' on the London Stage. nytimes.com, 1983-12-18. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)]. (ang.).
  98. ↑ Search Past Tony Award Winners and Nominees – TonyAwards.com – The American Theatre Wing's Tony Awards® – Official Website by IBM. tonyawards.com. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)]. (ang.).
  99. ↑ Marc Miller: Imaginary Friends. theatermania.com, 2002-12-12. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)]. (ang.).
  100. ↑ Jeff Stafford: The Swimmer (1968) – Articles. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  101. ↑ Take the Money and Run (1969) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-03)]. (ang.).
  102. ↑ The April Fools (1969) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-14)]. (ang.).
  103. ↑ Move (1970) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-19)]. (ang.).
  104. ↑ Flap (1970) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-09)]. (ang.).
  105. ↑ Something Big (1971) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-29)]. (ang.).
  106. ↑ Kotch (1971) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
  107. ↑ Bananas (1971) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-14)]. (ang.).
  108. ↑ The War Between Men and Women (1972) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-19)]. (ang.).
  109. ↑ The World's Greatest Athlete (1973) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  110. ↑ Save the Tiger (1973) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
  111. ↑ The Way We Were (1973) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-25)]. (ang.).
  112. ↑ The Sting (1973) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-02)]. (ang.).
  113. ↑ The Prisoner Of Second Avenue (1974) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-09)]. (ang.).
  114. ↑ Spy who Loved Me, The (1977) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-08)]. (ang.).
  115. ↑ The Absent-Minded Waiter (1977) | BFI. bfi.org.uk (Brytyjski Instytut Filmowy). [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  116. ↑ Same Time, Next Year (1978) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-03)]. (ang.).
  117. ↑ Ice Castles (1978) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-20)]. (ang.).
  118. ↑ Starting Over (1979) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
  119. ↑ Chapter Two (1979) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-25)]. (ang.).
  120. ↑ Seems Like Old Times (1980) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-14)]. (ang.).
  121. ↑ Ordinary People (1980) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)]. (ang.).
  122. ↑ Jewish Humor Central: Throwback Thursday: Gilda Radner (as Lisa Loopner) Sings “The Way We Were”. jewishhumorcentral.com, 2016-08-18. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-24)]. (ang.).
  123. ↑ Sophie's Choice (1982) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-27)]. (ang.).
  124. ↑ I Ought to Be in Pictures (1982) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-05)]. (ang.).
  125. ↑ Romantic Comedy (1983) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-19)]. (ang.).
  126. ↑ A Streetcar Named Desire An ABC Theatre Presentati | Television Academy. emmys.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  127. ↑ A Streetcar Named Desire (1984) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  128. ↑ D.A.R.Y.L. (1985) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  129. ↑ Chorus Line, A (1985) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-04)]. (ang.).
  130. ↑ Gdy nadchodzi czas (1987). filmweb.pl. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  131. ↑ Three Men and a Baby (1987) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-21)]. (ang.).
  132. ↑ Return of the Six-Million-Dollar Man and the Bionic Woman, The (1987) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-20)]. (ang.).
  133. ↑ Liza Minnelli in Sam Found Out: A Triple Play (1988) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)]. (ang.).
  134. ↑ Little Nikita (1988) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-11)]. (ang.).
  135. ↑ David (1988) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)]. (ang.).
  136. ↑ January Man, The (1989) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-19)]. (ang.).
  137. ↑ Shirley Valentine (1989) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. (ang.).
  138. ↑ Experts (1989) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)]. (ang.).
  139. ↑ Women & Men: Stories of Seduction (1990) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)]. (ang.).
  140. ↑ Switched at Birth (1991) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-22)]. (ang.).
  141. ↑ Missing Pieces (1991) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)]. (ang.).
  142. ↑ Brakujące elementy (1992). filmweb.pl. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  143. ↑ Frankie and Johnny (1991) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-11)]. (ang.).
  144. ↑ Seasons of the Heart (1994) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)]. (ang.).
  145. ↑ Nastroje serca (1993). filmweb.pl. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  146. ↑ Mirror Has Two Faces, The (1996) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
  147. ↑ How to Lose a Guy in 10 Days (2003) | BFI. bfi.org.uk. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)]. (ang.).
  148. ↑ Doug Anderson: How To Lose A Guy In 10 Days – TV Reviews – TV & Radio – Entertainment. smh.com.au, 2008-01-17. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-20)]. (ang.).
  149. ↑ Informant, The (2009) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-11)]. (ang.).
  150. ↑ Behind the Candelabra (2013) – Overview. tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-10)]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.