Marguerite Long, właśc. Marie-Charlotte Long (ur. 13 listopada 1874 w Nîmes, zm. 13 lutego 1966 w Paryżu) – francuska pianistka, pedagog.

Życiorys

Gry na fortepianie uczyła się prywatnie u Antoine’a François Marmontela oraz w Konserwatorium Paryskim u Henriego Fissota.

W latach 1906–1940 uczyła w Konserwatorium, od 1921 także w École Normale de Musique. Do jej uczniów należeli m.in. Philippe Entremont, Jacques Février i Samson François. W 1942 założyła w Paryżu szkołę muzyczną.

Wraz z Jacques’em Thibaudem zorganizowała 1943 konkurs dla pianistów i skrzypków nazwany imieniem Long i Thibaud.

Marguerite Long uważana jest przez krytyków za najwybitniejszą pianistkę francuską XX wieku. Była zaprzyjaźniona z Claude'em Debussym, Gabrielem Faurém i Maurice’em Ravelem. Ravel zadedykował jej koncert fortepianowy G-dur i powierzył jej prawykonanie. Była też pierwszą wykonawczynią jego Le Tombeau de Couperin.

Odznaczenia

• Legia Honorowa (kawaler 1921, oficer 1930, komandor 1938)
• Order Narodowy Zasługi (pośmiertnie – krzyż wielki 1966)
• Order Palm Akademickich (oficer)

Publikacje

• 1959: Le Piano
• 1960: Au piano avec Debussy
• 1963: Au piano avec Fauré
• 1963: La Petite Méthode de piano
• 1971: Au piano avec Ravel

Przypisy

Bibliografia

• Janine Weill: Marguerite Long, une vie fascinante. 1969
• Cecilia Dunoyer de Segonzac: Marguerite Long, un siècle de vie musicale française. Findakly, Paris 1993, ISBN 2-86805-021-2

Linki zewnętrzne

• Konkurs Long-Thibaud. concours-long-thibaud.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-12-04)].