Mała Krótka

Mała Krótka
	; Mała Krótka w środkowej części zdjęcia
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2197 m n.p.m.
Pierwsze wejście	21 września 1907 r.; A. Martin, J. Franz
	Położenie na mapie Tatr Mała Krótka
	Położenie na mapie Karpat Mała Krótka
	49°09′27,7″N 20°00′43,6″E/49,157694 20,012111

Mała Krótka (słow. Krátka veža, niem. Kratkaturm, węg. Krátkatorony, 2197 lub 2218 m) – turnia położona w Jamskiej Grani w słowackich Tatrach Wysokich, odgałęziającej się od głównej grani odnogi Krywania w wierzchołku Krótkiej. Na północy Mała Krótka graniczy z Krótką Szczerbiną, która oddziela ją od najbliższej z grupy Jamskich Turni – Skrajnej Jamskiej Turni. Z kolei na południe Mała Krótka opada postrzępioną granią w stronę Jamskiej Przełęczy, która odgranicza ją od Jamskiej Kopy.

Mała Krótka ma dwa wierzchołki rozdzielone Krótkim Karbem (Krátky zárez). W grani pomiędzy nimi a Jamską Przełęczą znajdują się następujące obiekty:

Krótka Przehyba (Krátka priehyba),
Krótka Czuba (Krótki Kopiniak, Krátky hrb),
Szczerbina pod Czubą (Štrbina pod hrbom),
Krótka Turniczka (Krátka vežička),
Szczerbina nad Kopą (Štrbina nad kopou),
Krótka Kopa (Krátka kopa),
Szczerbina pod Kopą (Štrbina pod kopou),
Zadnia Jamska Turniczka (Zadná jamská vežička).

Zachodnie stoki turni przechodzą w wał morenowy nad Zielonym Stawem Ważeckim. Oddziela on od siebie dwa kotły lodowcowe w Dolinie Ważeckiej: górny Krywański Kocioł i dolny Jamski Kocioł. Wschodnie stoki opadają natomiast do Doliny Suchej Ważeckiej.

Pierwszego wejścia na Małą Krótką dokonali Alfred Martin i przewodnik Johann Franz senior 21 września 1907 r.

Przypisy

1 2 3 4 5 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VIII. Młynicka Przełęcz – Krywań. Warszawa: Sport i Turystyka, 1956, s. 149–150.
1 2 3 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 138. ISBN 83-909352-2-8.
1 2 Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-06-25].
↑ Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 337. ISBN 83-01-13184-5.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[whp-1] 1 2 3 4 5 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VIII. Młynicka Przełęcz – Krywań. Warszawa: Sport i Turystyka, 1956, s. 149–150.

[atlas-2] 1 2 3 Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 138. ISBN 83-909352-2-8.

[fsz-3] 1 2 Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-06-25].

[bedeker-4] Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 337. ISBN 83-01-13184-5.