Ludwik Maria Łubieński
Major
Data i miejsce urodzenia

6 maja 1912
Kazimierza Wielka

Data i miejsce śmierci

22 stycznia 1996
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1939–1944

Siły zbrojne

Polskie Siły Zbrojne

Stanowiska

oficer łącznikowy

Późniejsza praca

Radio Wolna Europa

Odznaczenia

Ludwik Maria Łubieński herbu Pomian (ur. 6 maja 1912 w Kazimierzy Wielkiej, zm. 22 stycznia 1996 w Londynie, pochowany w Kazimierzy Wielkiej), – polski prawnik, major, oficer łącznikowy Wojska Polskiego, szef polskiej misji morskiej w Gibraltarze, były sekretarz przedwojennego szefa dyplomacji Józefa Becka, pracownik polskiej sekcji Radia Wolna Europa. Był naocznym świadkiem wydarzeń związanych ze śmiercią gen. Sikorskiego.

Rodzina

Urodził się jako młodszy syn Leona i Leopoldyny z Hutten-Czapskich (siostry Józefa Czapskiego) w rodzinnym majątku, Kazimierza Wielka. Jego żoną była Elżbieta z Tyszkiewiczów, z którą po wojnie miał trójkę dzieci w Anglii: Różę – która przyjęła pseudonim artystyczny 'Rula Lenska', kiedy wybrała zawód aktorki na brytyjskiej scenie, Gabrielę i Annę. Rodzina zamieszkała w Londynie.

Życiorys

W 1934 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W sierpniu 1937 został urzędnikiem Konsulatu RP w Rzymie. 3 lipca 1939 został sekretarzem ministra spraw zagranicznych Józefa Becka, od 25 sierpnia 1939 był oficerem łącznikowym pomiędzy MSZ i Kwaterą Główną Naczelnego Wodza. 18 września 1939 razem z Beckiem przedostał się do Rumunii. Skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay. Od marca 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii, początkowo służył w sztabie gen. Bronisława Regulskiego, dowodzącego polskim zgrupowaniem pancernym we Francji. W latach 1941–1943 był oficerem do zadań specjalnych Sztabu Najwyższego Wodza. W marcu 1943 objął na Gibraltarze funkcję szefa Polskiej Misji Morskiej. Dnia 4 lipca 1943 roku na Gibraltarze był naocznym świadkiem katastrofy, w której zginął gen. Władysław Sikorski. Na podstawie jego relacji James Robert Norton-Amora, urzędnik stanu cywilnego w Gibraltarze, sporządził akt zgonu generała. Część historyków kwestionuje prawdziwość jego relacji. Łubieński był także pierwszą osobą, która zawiadomiła Londyn o śmierci gen. Sikorskiego w katastrofie. Od września 1943 był oficerem łącznikowym Naczelnego Dowództwa Alianckiego w Algierze i Neapolu, od czerwca 1944 do września 1949 służył jako oficer do zleceń gen. Władysława Andersa.

Po wojnie w latach 1949–1958 pracował w londyńskim biurze gen. Andersa. W latach 1958–1968 był dyrektorem Rady Polonii Amerykańskiej na Europę z siedzibą w Monachium. od 1968 do 1979 pracował w Radiu Wolna Europa, gdzie pełnił funkcję kierownika Działu Produkcji w sekcji polskiej. Następnie przeszedł na emeryturę. W latach 1982–1991 był członkiem Rady Narodowej RP. Od 1981 do 1990 był przewodniczącym Głównej Komisji Skarbu Narodowego, a także przewodniczył Komisji Likwidacyjnej Skarbu Narodowego. W 1988 był wiceprzewodniczącym Rady Pomocy Uchodźcom.

Odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ „The Times”, 24 stycznia 1996.
  2. ↑ Roman Daszczyński, Płacz po generale [online], Wyborcza.pl, 18 kwietnia 2010 [dostęp 2011-12-13] [zarchiwizowane z adresu 2010-04-20].
  3. ↑ arkadiusz Bińczyk, Ludwik Łubieński: Niezwykła historia wpleciona w współczesność [online], Nasza Historia , i.pl, 2019 [dostęp 2023-04-22].
  4. 1 2 Tadeusz Kisielewski, „Zamach. Tropem zabójców generała Sikorskiego”, REBIS 2007, ISBN 83-7301-767-4.
  5. ↑ Stanisław Cichoń, Arystokratyczny ród Łubieńskich – Suplement [online], zarowianie.republika.pl [dostęp 2011-12-13] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-22].
  6. ↑ Mirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939–1942, w: Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116.
  7. ↑ Dariusz Baliszewski: Zbrodnia na Gibraltarze. www.wprost.pl. [dostęp 2011-12-13].
  8. ↑ Józef Kazimierz Kubit, Czy gen. Sikorski był ofiarą Katynia? [online], PolishNews.com, 29 listopada 2008 [dostęp 2011-12-13] [zarchiwizowane z adresu 2010-11-29].
  9. ↑ Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 czerwca 1982 r. o powołaniu członka Rady Narodowej R.P. [online]
  10. ↑ Eugeniusz S. Kruszewski. Prawno-polityczne podstawy funkcjonowania władz Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w latach 1939–1990. „Przegląd Polsko-Polonijny”. 2, s. 64, 2011. ISSN 2083-3121.
  11. ↑ Konferencja delegatów rządu R. P. na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 50, nr 4 z 10 października 1988.
  12. ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 96, nr 6 z 15 grudnia 1989.
  13. ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 15, nr 3 z 31 grudnia 1984.

Bibliografia

  • Słownik Biograficzny Polskiej Służby Zagranicznej 1918-1945. Tom IV, Wyd. Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Warszawa 2007
  • Tadeusz Kisielewski, „Zamach. Tropem zabójców generała Sikorskiego”, REBIS 2007, ISBN 83-7301-767-4.
  • Tadeusz Kisielewski. Tajemnice tragedii w Gibraltarze: Część pierwsza opowieści o śmierci Generała Sikorskiego. „Mówią Wieki”, 2002-01-01. ISSN 1230-4018. 
  • Przybyszewski Stanisław M., Ludwik Łubieński, żołnierz, dyplomata, emigrant rodem z Kazimierzy Wielkiej, Wydawnictwo Nowa Nidzica 2014

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.