Bronisław Regulski
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia

10 marca 1886
Warszawa

Data i miejsce śmierci

24 września 1961
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1911–1912, 1914–1947

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Ministerstwo Obrony Narodowej

Stanowiska

attaché wojskowy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia

Bronisław Regulski (ur. 10 marca 1886 w Warszawie, zm. 24 września 1961 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, inżynier mechanik, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 10 marca 1886 roku w Warszawie, w rodzinie Juliusza, urzędnika kolejowego, i Bronisławy Kunegundy z Dołęga-Chodakowskich. Był bliźniakiem Józefa (1886–1973) oraz starszym bratem Janusza (1887–1983), Tadeusza (1896–1971) i Alicji (1907–1975).

W latach 1895–1904 pobierał nauki w gimnazjum realnym w Łowiczu. Po zdaniu egzaminu maturalnego rozpoczął studia w Instytucie Politechnicznym w Warszawie. Od 1905 przebywał w Belgii, gdzie studiował na uniwersytecie i politechnice w Liège. Studia ukończył w 1913 roku. W międzyczasie (od 21 grudnia 1911 roku do 26 września 1912 roku) odbył obowiązkową służbę wojskową w rosyjskim 4 pułku strzelców, w charakterze jednorocznego ochotnika. 23 grudnia 1912 roku został mianowany chorążym rezerwy piechoty. Wrócił do Polski na krótko przed wybuchem I wojny światowej.

18 lipca 1914 roku został zmobilizowany do formowanego w Kobryniu 4 batalionu taborów (ros. 4-й обозный батальон) na stanowisko dowódcy 18 kolumny taborowej (ros. 18-й военный транспорт). 12 grudnia 1915 roku został przydzielony do sztabu 1 Dywizji Kawalerii na stanowisko oficera do zleceń, a w styczniu 1916 roku przydzielony do sztabu 2 Armii na takie samo stanowisko. Następnie wrócił na stanowisko dowódcy 18 kolumny taborowej. 24 października 1917 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy tego batalionu z uprawnieniami dowódcy brygady artylerii. 12 grudnia 1916 roku awansował na podporucznika ze starszeństwem z 25 grudnia 1915 roku.

Od 15 grudnia 1917 roku pełnił służbę w sztabie I Korpusu Polskiego w Rosji na stanowisku starszego adiutanta. W czerwcu 1918 roku awansował na porucznika ze starszeństwem z 23 grudnia 1916 roku. 7 lipca 1918 roku został zwolniony ze służby z powodu demobilizacji korpusu. Od 1 sierpnia tego roku pracował Komisji Wojskowej Rady Regencyjnej na stanowisku referenta.

25 października 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dnia 25 października 1915 roku. Od 1 listopada 1918 roku pełnił służbę w Oddziale III Naczelnego Dowództwa, początkowo jako referent operacyjny, a od końca kwietnia 1919 roku – szef Sekcji „Wschód”. 16 października 1919 roku zwrócił się do ministra spraw wojskowych o „zaliczenie jako oficera zawodowego armii polskiej”. Od 2 stycznia 1920 roku był słuchaczem I Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 17 kwietnia tego roku przydzielony został do Kwatery Głównej Naczelnego Wodza na stanowisko szefa sekcji i zastępcy szefa oddziału. Wziął udział w wyprawie kijowskiej. Od 25 maja ponownie w Oddziale III ND na stanowisku szefa wydziału, a od końca czerwca – szefa sekcji i zastępcy szefa oddziału. 19 sierpnia został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Od 20 sierpnia w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza w Siedlcach na stanowisku szefa Oddziału Operacyjnego. Od połowy września znów w Oddziale III ND na stanowisku szefa sekcji i zastępcy szefa oddziału, a od 20 października do 18 listopada – w zastępstwie szef Oddziału III. 23 października 1920 roku został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku majorem w piechocie. Od 18 listopada do 12 grudnia na stanowisku szefa sekcji w Oddziale III. Od 23 grudnia 1920 roku do 9 stycznia 1921 roku był oficerem łącznikowym przy Wysokim Komisarzu Ligi Narodów w Gdańsku.

Od stycznia do września 1921 roku kontynuował naukę na Kursie Wyższej Szkoły Wojennej. Po zakończeniu nauki i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Oddziału IV Sztabu Generalnego. 3 maja 1922 roku zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 195. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 lipca 1923 roku mianowany został pełniącym obowiązki szefa Oddziału IV Sztabu Generalnego. Z dniem 25 września 1924 roku został zwolniony z obowiązków zastępcy członka Oficerskiego Trybunału Orzekającego. 1 grudnia 1924 roku prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 9 grudnia 1925 roku został czasowo przydzielony do dyspozycji ministra spraw wojskowych. Od 25 kwietnia do 5 czerwca 1926 roku był słuchaczem kursu unitarno-informacyjnego dla kandydatów na dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. 28 sierpnia 1926 roku został mianowany szefem Oddziału IV SG. 21 lutego 1928 roku został przeniesiony do 25 pułku piechoty w Piotrkowie na stanowisko dowódcy pułku. 28 stycznia 1929 roku mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 13 Dywizji Piechoty w Równem. Od 7 listopada 1932 roku do 24 sierpnia 1933 roku pełnił w zastępstwie obowiązki dowódcy tej dywizji. 19 października 1934 roku prezydent RP mianował go zastępcą I wiceministra spraw wojskowych. Na generała brygady został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 1. lokatą w korpusie generałów. Na początku czerwca 1935 roku został wybrany I wiceprezesem zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. Na stanowisku zastępcy I wiceministra spraw wojskowych pozostał do 1939 roku.

18 września 1939 roku przedostał się do Rumunii, a na początku 1940 roku do Francji. Od kwietnia 1940 roku dowodził zgrupowaniem wojsk pancernych i zmotoryzowanych w Awinionie. Po klęsce Francji przedostał się do Anglii, gdzie w lipcu został komendantem Centrum Wyszkolenia Armii, a od sierpnia 1940 roku do lipca 1945 roku pełnił funkcję attaché wojskowego i komendanta Biura Wojskowego w Londynie. 1 czerwca 1945 roku został awansowany na generała dywizji. Od lipca 1945 roku do lipca 1947 roku był głównym oficerem łącznikowym przy brytyjskim Ministerstwie Wojny. Później pracował w firmie „Tazab”. Był wraz z gen. Andersem jednym z głównych założycieli londyńskiego „Ogniska Polskiego”. Zginął 24 września 1961 roku w Londynie w wypadku samochodowym i został pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (B-4-11,12).

6 stycznia 1935 roku w Warszawie ożenił się z Zofią Wacławą Barbarą z Wajchtów (ur. 12 stycznia 1890 roku), primo voto Daszewską, wyznania ewangelicko-reformowanego, rozwiedzioną. Ślubu udzielił ksiądz Paweł Dilis, kaznodzieja Parafii Wileńskiej Ewangelicko-Reformowanej. Miał trzy pasierbice i pasierba Jana Kazimierza Daszewskiego (1916–1942), kapitana pilota Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, kawalera Orderu Virtuti Militari.

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Według kalendarza juliańskiego urodził się 26 lutego 1886.

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 144.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 16, 166, 168.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Korczyk 1987 ↓, s. 739–741.
  4. ↑ Grażyna Zabłocka. Józef Regulski. „Podkowiański Magazyn Kulturalny”. 54. Podkowa Leśna: Towarzystwo Przyjaciół Miasta-Ogrodu Podkowa Leśna. [dostęp 2023-04-07].
  5. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 137.
  6. 1 2 3 4 Памяти героев ↓.
  7. 1 2 Kolekcja ↓, s. 138.
  8. 1 2 Kolekcja ↓, s. 139.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 133.
  10. ↑ Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 10.
  11. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kolekcja ↓, s. 134.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920, s. 779.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1920, s. 1087.
  14. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 25.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 2 czerwca 1923, s. 365.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 111 z 19 października 1924, s. 618.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924, s. 731.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 130 z 9 grudnia 1925, s. 708.
  19. ↑ Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 4.
  20. ↑ Kolekcja ↓, s. 162.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 14 września 1926, s. 301.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928, s. 19-28.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 41, 160.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929, s. 79.
  25. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 3.
  26. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 16, 488.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 245.
  28. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 373.
  29. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 5.
  30. ↑ Oficerskie kursy języków obcych. Obrady delegatów T-wa wiedzy wojskowej. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 15B, s. 9, 9 czerwca 1935.
  31. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 5, 430.
  32. 1 2 3 4 5 Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 57.
  33. ↑ Cmentarz Stare Powązki: REGULSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-03].
  34. ↑ Kolekcja ↓, s. 167, 168.
  35. ↑ Kolekcja ↓, s. 168.
  36. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 marca 1922, s. 226.
  37. ↑ M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.
  38. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 2.
  39. ↑ M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1083.
  40. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 20 listopada 1925, s. 661.
  41. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 15 lipca 1922, s. 506.
  42. ↑ Kolekcja ↓, s. 136, 138.
  43. ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101.
  44. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 19 marca 1931, s. 65.
  45. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 listopada 1935, s. 125.
  46. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 82 z 2 stycznia 1924, s. 757.
  47. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924, s. 307.
  48. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 41.
  49. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926, s. 69.
  50. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 12 kwietnia 1926, s. 107.
  51. ↑ Dekoracja generałów orderem Legii Honorowej. „Gazeta Lwowska”. Nr 224, s. 3, 30 września 1936.
  52. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 marca 1937, s. 5.
  53. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 31 lipca 1925, s. 439.
  54. ↑ Kolekcja ↓, s. 136.
  55. 1 2 Kolekcja ↓, s. 136, 137.
  56. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 20 kwietnia 1925, s. 210.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.