Ludwik Bar

Ludwik Bar jako harcerz w Sanoku (1924)
Data i miejsce urodzenia

5 lutego 1906
Olchowce

Data i miejsce śmierci

16 lutego 1999
Warszawa

profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo administracyjne stosunków gospodarczych, samorząd pracowniczy, prawo gospodarcze publiczne
Alma Mater

Uniwersytet Wileński

Doktorat

1932
Uniwersytet Wileński

Habilitacja

1962
Uniwersytet Warszawski

Profesura

1969

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Łódzki
Szkoła Główna Handlowa w Warszawie
Uniwersytet Warszawski
Instytut Nauk Prawnych PAN

Odznaczenia

Ludwik Bar (ur. 5 lutego 1906 w Olchowcach, zm. 16 lutego 1999 w Warszawie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych.

Życiorys

Urodził się 5 lutego 1906 w Olchowcach. Był synem Jana (rolnik w Olchowcach). Miał brata Stanisława (ur. 1901).

Uczył się w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku, w którym zdał egzamin dojrzałości 18 maja 1926 w trakcie przewrotu majowego (w jego klasie byli m.in. Stanisław Buczek, Mikołaj Deńko, Bronisław Kocyłowski, Marian Strzelbicki). Podczas nauki szkolnej był harcerzem w Sanoku, w 1923 drużynowym II Drużyny im. Tadeusza Kościuszki, od 1924 komendantem sanockiego hufca harcerzy (opiekunem hufca był wówczas Marian Szajna), przed 1928 na urlopie. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie uzyskał tytuł doktora w 1932. Podczas Jubileuszowego Zlotu Związku Harcerstwa Polskiego w Spale w lipcu 1935 w stopniu harcmistrza był kierownikiem działu drużyn harcerskich zagranicznych.

W czasie II wojny światowej przebywał na Zachodzie, gdzie służył najpierw we francuskich oddziałach, a następnie Polskich Siłach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii, a prócz tego kontynuował działalność dydaktyczną i wykładał prawo administracyjne na Polskim Wydziale Prawa Uniwersytetu Oksfordzkiego. Do 16 marca 1943 roku, w stopniu podporucznika rezerwy, był oficerem oświatowym 2 batalionu strzelców po czym został przeniesiony do Polskich Sił Powietrznych. Posiadał numer służbowy RAF P-2265. Do Polski wrócił w 1947.

Później wykładał kolejno na Uniwersytecie Łódzkim (1947–1949), Akademii Nauk Politycznych (1948–1949), Szkole Głównej Planowania i Statystyki oraz Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał habilitację (1962), a od 1969 do 1976 pracował na stanowisku profesora. Od 1963 do przejścia na emeryturę był związany także z Instytutem Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk. Ponadto należał do ciał doradczych władz państwowych: do Rady Legislacyjnej przy prezesie Rady Ministrów, Rady Państwowego Arbitrażu Gospodarczego i Komisji ds. Reformy Gospodarczej. W kwietniu 1982 został powołany przez Prezesa Rady Ministrów w skład 26-osobowej Konsultacyjnej Rady Gospodarczej pod przewodnictwem prof. Czesława Bobrowskiego.

6 listopada 1986 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego (promotorem był prof. Adam Chełmoński).

Był specjalistą prawa administracyjnego, publicznego prawa gospodarczego i prawa budowlanego oraz autorem wielu publikacji w tym zakresie.

Mieszkał m.in. w willi przy ulicy Elsterskiej na Saskiej Kępie w Warszawie. Zmarł w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 3A tuje-3-31).

Publikacje

  • Czynniki kontroli w samorządzie terytorialnym (1931)
  • Prawo rozwiązywania reprezentacji w samorządzie terytorialnym (1934)
  • Zagadnienie członkostwa w samorządzie (1934)
  • Prawo gromadzkie: przepisy prawne dotyczące gromady i jej organów, zakresu i zasad działalności, gospodarki gromadzkiej oraz nadzoru nad gromadą (1937)
  • Wykorzystanie niektórych doświadczeń brytyjskiego local government (1943)
  • Prawo karno-administracyjne (1950)
  • Nauka administracji i prawo administracyjne: uzupełnienia do wykładów. Postępowanie administracyjne, karno-administracyjne i przymusowe w administracji. Z. 3 (1950, współautor: Jerzy Starościak)
  • Informator budowlany techniczno-prawny (1955, współautor: Gustaw Szymkiewicz)
  • Mała encyklopedia prawa (1960)
  • Podstawowe zasady prawa budowlanego (1961)
  • Sądowa kontrola administracji w Anglii (1962)
  • Kodeks budowlany. Komentarz (1962)
  • Droit public (1963)
  • Prawo budowlane: Budownictwo specjalne. Kwalifikacje fachowe w budownictwie powszechnym. Państwowy nadzór budowlany (1968, współautorzy: Stanisław Serejko, Henryk Caban)
  • Kodeks budowlany: przepisy i objaśnienia (1967)
  • Położenie prawne przedsiębiorstwa państwowego w sferze prawa administracyjnego (1968)
  • Rola rad narodowych w zarządzaniu gospodarką narodową (1968, współautor: Zygmunt Rybicki)
  • Mały słownik urbanistyczny (1969, współautor: Władysław Sieroszewski)
  • Grupowanie przedsiębiorstw państwowych. Zagadnienie prawne (1972)
  • Instytucje prawa administracyjnego europejskich państw socjalistycznych (1973)
  • Przepisy o państwowych organizacjach gospodarczych: Bułgaria, Niemiecka Republika Demokratyczna, Związek Radziecki (1974)
  • Obcojęzyczny słownik prawniczy: Cześć polsko-niemiecka (1974)
  • Instytucje prawne w gospodarce narodowej (1981)
  • Prawo, administracja, gospodarka (1983, współautor: Janusz Łętowski)
  • Ochrona prawna praw przedsiębiorstwa i samorządu jego załogi (1984, referat)
  • Słownik prawniczy polsko-angielski (1986)
  • Słownik prawniczy polsko-niemiecki (1987)
  • Zagadnienia prawne w dalszej realizacji reformy gospodarczej (w II etapie) (1987, referat)
  • Instytucje prawne w reformowanej gospodarce narodowej (1989)
  • Prawo międzynarodowe prywatne i karne

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Prof. zw. dr hab. Ludwik Bar, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2022-10-05].
  2. 1 2 XXXIX. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku za rok szkolny 1925/1926. Sanok: 1926, s. 13.
  3. ↑ Państwowe Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku. Katalog główny, rok 1921/22 (zespół 7, sygn. 82). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 362.
  4. ↑ Państwowe Gimnazjum Wyższe w Sanoku. Katalog główny, Rok 1918/1919. s. 524.
  5. ↑ Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2014-04-18].
  6. ↑ Czesław Mazurczak: Harcerstwo Sanockie 1910–1949. Kraków: Harcerska Oficyna Wydawnicza, 1990, s. 57-58.
  7. ↑ Alicja Wolwowicz: Zarys dziejów sanockiego harcerstwa. W: 95 lat sanockiego harcerstwa 1911–2006. Sanok: 2006, s. 9.
  8. ↑ XLI. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1927/1928. Sanok: 1928, s. 19.
  9. ↑ Jubileuszowy Zlot Związku Harcerstwa Polskiego. Spała 11-25 lipca 1935 r.. Warszawa: 1935, s. 22.
  10. ↑ Rozkazy dzienne 1943 ↓, s. 43, 49.
  11. ↑ Krzystek 2012 ↓, s. 78.
  12. ↑ Zadania i cele Konsultacyjnej Rady Gospodarczej /w/ "Trybuna Robotnicza", nr 70, 8 kwietnia 1983, str. 1-2
  13. ↑ Willa przy ulicy Elsterskiej 12. polskaniezwykla.pl. [dostęp 2012-08-31].
  14. ↑ Profesor Ludwik Bar. rp.pl, 18 lutego 1999. [dostęp 2014-04-18].
  15. ↑ Lista pochowanych. Ludwik Bar. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-18)].
  16. ↑ M.P. z 1955 r. nr 7, poz. 55
  17. 1 2 Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 49.
  18. ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 34. ISBN 83-223-2073-6.
  19. ↑ M.P. z 1995 r. nr 50, poz. 563

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.