Leszek Bańkowski
major audytor
Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1879
Mościska

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1914–1921

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

12 Dywizja Piechoty

Stanowiska

sędzia

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Leszek Bańkowski (ur. 17 lipca 1879 w Mościskach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski sędzia, major audytor Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 17 lipca 1879 w Mościskach. Jego rodzicami byli związany z Kołomyją Seweryn Bańkowski (1845–1928, c.k. urzędnik) i Maria z domu Kopystyńska (zm. 1912), zaś stryjem Włodzimierz Bańkowski (1851–1940, nauczyciel). Jego rodzeństwem byli Zenon Bańkowski (1877–1947, sędzia Sądu Najwyższego) i Maria Bańkowska (1891–1924, powieściopisarka). Rodzina Bańkowskich była pierwotnie wyznania greckokatolickiego, lecz jej przedstawiciele wychowywali się w języku polskim i wspierali polskie działania patriotyczne i niepodległościowe.

Leszek Bańkowski w 1906 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytet Franciszkańskiego we Lwowie. Podczas I wojny światowej służył w c. i k. armii. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do c. k. służby sądowniczej. Do 1918 był sędzią w Zabłotowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Był przydzielony do Ekspozytury Oddziału Informacji Defensywnej w Kołomyi, odbywał służbę w sądach polowych w Kołomyi i 12 Dywizji Piechoty. W 1921 został zwolniony z czynnej służby wojskowej. Został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów rezerwy sądowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Od 1930 był w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków (w 1934 jako major pospolitego ruszenia z korpusu oficerów sądowych).

W okresie II Rzeczypospolitej pracował jako sędzia.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Jego żoną była Ewa z domu Dobek (ur. 1886 w Wierzbowie, zm. 1980 w Londynie). Jego córkami były Jadwiga Bańkowska (1907–1994, zakonnica Sacre Coeur), Aniela Bańkowska (ur. 1912, po mężu Agopsowicz), Anna (ur. 1914, po mężu Tunikowska).

Upamiętnienie

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Leszka Bańkowskiego w Radomiu.

Odznaczenie

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 13. [dostęp 2016-10-17].
  2. ↑ Leszek Bańkowski. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2016-10-17].
  3. 1 2 3 4 Bańkowski – strona rodzinna. Seweryn Bańkowski. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2016-10-18].
  4. ↑ Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 3, nr 52 z 29 marca 1896.
  5. ↑ Henryk Kopia: Spis nauczycieli szkół średnich w Galicyi oraz polskiego gimnazyum w Cieszynie. Lwów: Towarzystwo Nauczycieli Szkół Wyższych, 1909, s. 4.
  6. ↑ Tadeusz Chmielewski. Złoty wiek sanockiego gimnazjum. „Podkarpacie”, s. 9, nr 34 z 21 sierpnia 1986.
  7. ↑ Tadeusz Chmielewski. Włodzimierz Bańkowski – zasłużony pedagog sanockiego gimnazjum. „Rocznik Sanocki”. VI, s. 285, 1988. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka.
  8. 1 2 Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1037.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1094.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 989.
  11. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 295.
  12. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  13. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2016-10-17].
  14. ↑ Lista Bohaterów zgłoszonych w Programie „Katyń ... ocalić od zapomnienia”. Stowarzyszenie Parafiada. [dostęp 2019-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-01)].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.