Leon Leszek Mariusz Wernic
major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

8 grudnia 1897
Warszawa

Data i miejsce śmierci

18 marca 1969
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1915–1946

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

17 Dywizja Piechoty
31 Pułk Piechoty
Armia „Łódź”

Stanowiska

szef sztabu dywizji
dowódca batalionu
oficer sztabu armii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Leon Leszek Mariusz Wernic (ur. 8 grudnia 1897 w Warszawie, zm. 18 marca 1969 tamże) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Był synem lekarza Leona Wernica i Haliny z Przedrzymirskich, starszym bratem pisarza i publicysty Wiesława Wernica. Działał w skautingu, w 1915 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a od 1918 walczył w szeregach Legionów Polskich w Galicji Wschodniej z Ukraińcami brał udział w 1920 wojnie polsko-bolszewickiej oraz walczył na froncie białorusko-litewskim. 21 grudnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Adiutanturze szefa Sztabu Generalnego, a jego oddziałem macierzystym był 8 Pułk Piechoty Legionów. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 341. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 8 pp Leg.. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 8 pp Leg. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie został przeniesiony do 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. Od 1930 oficer II Oddziału SG. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 51 pułku piechoty w Brzeżanach na stanowisko dowódcy kompanii. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku tego roku został przydzielony do 17 Dywizji Piechoty w Gnieźnie na stanowisko szefa sztabu. Od 1937 do marca 1939 dowódca I baonu 31 pułku piechoty w Łodzi. Następnie ponownie w II Oddziale SG. Skierowany przed wybuchem wojny do Oddziału II Sztabu Armii „Łódź”.

Na stanowisku oficera sztabu walczył w wojnie obronnej 1939 roku oraz uczestniczył w obronie Warszawy. Od 29 września 1939, po kapitulacji stolicy, przebywał w niewoli niemieckiej, w Oflagu IV A Hohnstein. W lutym 1946 wrócił do kraju. Po powrocie został dziennikarzem. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B18-1-29).

Leon Wernic był żonaty z Zofią Chodkowską, która z dwoma synami została w Warszawie. Starszy syn Zbigniew (ur. 1925) kapral podchorąży ZWZ-AK „Madagaskar – Garłuch”, ps. Cezar został aresztowany i z innymi więźniami Pawiaka rozstrzelany 21 lipca 1944. Młodszy syn Andrzej (1930–2019) był uczestnikiem powstania warszawskiego. Za wykazaną dzielność i żołnierskie zasługi na polu walki został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie był historykiem i dziennikarzem. Zmarł 13 maja 2019 w wieku 88 lat w Warszawie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 394, na podstawie świadectwa urodzenia i chrztu sprostowano imiona kpt. Szt. Gen. Leszka Leona Wernica z „Leszek Leon” na „Leon Leszek Mariusz”.
  2. ↑ Polacy z wyboru Rodzina Werniców
  3. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 22 grudnia 1920 roku, s. 1331.
  4. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 47, 939.
  5. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 77.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 146, 424, 1502.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 103 z 2 października 1924 roku, s. 568.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 35, 140, 368.
  9. ↑ Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 16.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 738.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 104, 206.
  12. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 13.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 50, 422.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 132.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 70.
  16. ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 285.
  17. ↑ informacje biograficzne wraz z odznaczeniami na stronie Bohaterowie 1939
  18. ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  19. ↑ Informacje o żonie i synach
  20. ↑ Rómmel 1958 ↓, s. 378.
  21. ↑ M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 50.
  23. ↑ M.P. z 1932 r. nr 65, poz. 87 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 242.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.