| podporucznik piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 grudnia 1892 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
29 maja 1920 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1916–1920 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca plutonu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Leander Ludwik Martynowicz (ur. 6 grudnia 1892 we Lwowie, zm. 29 maja 1920 pod Annówką) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 6 grudnia 1892 we Lwowie, w rodzinie Stanisława i Karoliny z Gawlikowskich. W 1914 ukończył naukę w klasie VIIIa i zdał egzamin maturalny w c. k. Gimnazjum V we Lwowie. Zamierzał studiować medycynę. W 1916 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był c. k. Pułk Strzelców Nr 19. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917. Ranny pod Samborem podczas walk na froncie rosyjskim.
11 września 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1917, zaliczony do I Rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do Grupy gen. Hallera. W stopniu podporucznika w składzie 43 pułku strzelców kresowych walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej.
Szczególnie odznaczył się w walce o wieś Annówka (29 maja 1920) „kilkakrotnie odpierał ataki wojsk nieprzyjaciela. Okrążony podjął walkę wręcz, uległ przeważającym siłom wroga. Poległ na polu bitwy”. Za tę postawę został odznaczony pośmiertnie Orderem Virtuti Militari.
Był żonaty z Janiną Walzową, z którą miał syna Ryszarda (ur. 5 października 1914), od 4 października 1935 studenta Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3807 – pośmiertnie 26 stycznia 1922
- Srebrny Medal Waleczności 2 klasy
Przypisy
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 541, tu jako ppor. Leon Martynowicz.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1993 ↓, s. 132.
- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 57, tu podano, że urodził się 5 grudnia 1892.
- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 57, 77.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 57.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 3, 4.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 289, jako Leander Martynovicz.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 140.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 91 z 2 października 1919, poz. 3369.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5, tu podano, że w Wojsku Polskim służył od 23 sierpnia 1919.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 12.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 14–25.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 14.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 13, 21.
- ↑ Wyczółkowski 1928 ↓, s. 34-35.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 140, 289.
Uwagi
- ↑ Wyczółkowski 1928 ↓, s. 34 poz. 38 podaje imię Leonard.
Bibliografia
- Martynowicz Leander Ludwik. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.55-4648 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-15].
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. V Gimnazyum we Lwowie za rok szkolny 1914. Lwów: Nakładem Funduszu Naukowego, 1914.
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918. (niem.).
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Stefan Wyczółkowski: Zarys historji wojennej 43-go Pułku Strzelców Kresowych. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.