Kenneth Marlar Taylor

Kenneth M. Taylor
	generał-brygadier
Data i miejsce urodzenia	23 grudnia 1919 ; Enid
Data i miejsce śmierci	25 listopada 2006 ; Tucson
	Przebieg służby
Lata służby	1940–1971
Siły zbrojne	United States Army Air Forces; US Air Force
Jednostki	Air National Guard
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa
	Odznaczenia

Kenneth Marlar Taylor (ur. 23 grudnia 1919 w Enid, zm. 25 listopada 2006 w Tucson) – amerykański wojskowy, pilot myśliwski okresu II wojny światowej, jeden z nielicznych, którzy zdołali wystartować i skutecznie walczyć z nieprzyjacielem podczas ataku na Pearl Harbor. Po zakończeniu wojny pozostał w służbie w US Air Force i Air National Guard, awansując do stopnia generalskiego.

Życiorys

Kenneth M. Taylor urodził się w Enid, dzieciństwo spędził w Hominy w stanie Oklahoma. W 1938 roku rozpoczął studia na University of Oklahoma w Norman. Porzucił je jednak po dwóch latach i wstąpił do Army Air Corps. Po ukończeniu kursu pilotażu, w kwietniu 1941 roku został awansowany do stopnia podporucznika (Second Lieutenant) i skierowany do stacjonującego na Wheeler Field w pobliżu Honolulu na Hawajach 47 Dywizjonu Pościgowego (47th Pursuit Squadron), dowodzonego przez majora Gordona H. Austina. Wraz ze swym kolegą, George’em Welchem, zostali mianowani dowódcami eskadr.

W listopadzie 1941 roku 47 dywizjon został przebazowany na pomocnicze lotnisko Haleiwa Field, gdzie miał przeprowadzić ćwiczenia strzeleckie. Wieczorem 6 grudnia, w sobotę, porucznicy Taylor i Welch uczestniczyli w przyjęciu w kasynie oficerskim na Wheeler Field. Impreza przeciągnęła się, na kwaterę powrócili nad ranem. Obudziły ich eksplozje japońskich bomb w porcie i na pobliskich lotniskach. Ubrali się naprędce – zakładając spodnie od smokingów – i bez rozkazu pojechali na Haleiwa Field, gdzie stacjonowały ich P-40. Wcześniej zawiadomili obsługę naziemną, żeby je zatankowała i uzbroiła. Natychmiast wystartowali i zaatakowali japońskie samoloty nad Hawajami.

Po zużyciu amunicji wylądowali na zniszczonym Wheeler Field i rozkazali obsłudze ponownie załadować karabiny. W tym czasie oficer dowodzący lotniskiem rozkazał im usunąć myśliwce z pasa startowego i nie startować do walki. Jednak, gdy druga fala atakujących samolotów japońskich nadleciała nad Wheeler Field, obaj zignorowali rozkaz i ponownie włączyli się do akcji. Ostatecznie Welch zaliczył cztery zestrzelenia, Taylor dwa pewne i dwa prawdopodobne, został przy tym raniony odłamkami pocisku, który trafił w osłonę kabiny. Nie rozstrzygnięto ostatecznie, który z nich pierwszy zestrzelił samolot przeciwnika w rozpoczynającej się wojnie. Za podjętą, jako pierwsi z nielicznych w ogóle pilotów akcję, obaj zostali uznani za pierwszych bohaterów wojny, odznaczeni Distinguished Service Cross, a Taylor otrzymał również Purpurowe Serce.

W listopadzie 1942 roku, jako dowódca eskadry w 44 Dywizjonie Myśliwskim (44th Fighter Squadron) Taylor został skierowany na lotnisko Henderson Field na Guadalcanalu. W trakcie walk zestrzelił na pewno jeden nieprzyjacielski samolot i odniósł kontuzję nogi podczas japońskiego nalotu, co wykluczyło go z akcji bojowych. W dalszym ciągu kariery wojskowej dowodził różnymi jednostkami i pracował w sztabach, łącznie z Joint Chiefs of Staff. Odszedł z USAF w 1967 roku w stopniu pułkownika (Colonel), po czym rozpoczął służbę jako dowódca alaskańskiej Air National Guard. Do przejścia w stan spoczynku w 1971 roku osiągnął stopnień jednogwiazdkowego generała (Brigadier General). W cywilu zajmował się pracą w ubezpieczeniach.

Oprócz Distinguished Service Cross był odznaczony również Distinguished Service Medal, Legion of Merit i Air Medal. Jego akcja w obronie Pearl Harbor została upamiętniona w filmach Tora! Tora! Tora! (odtwórcą roli był Carl Reindel), którego był konsultantem, oraz Pearl Harbor, w którym niektóre epizody głównych ról nawiązywały w udramatyzowanej i bardzo sfabularyzowanej wersji do akcji z 7 grudnia 1941.

W małżeństwie z Florą Love Morrison miał syna i córkę.

Zmarł w 2006 roku i został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 Jon Guttman. Heroic Pearl Harbor Airman Dies. „World War II”. Vol. 22, nr 1 (kwiecień 2007). s. 16. ISSN 0898-4204.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 Patricia Sullivan. Kenneth Taylor: Flew Against Pearl Harbor Raiders. „The Washington Post”. 3 grudnia 2006.
1 2 3 4 5 Richard Goldstein. Kenneth Taylor, 86, a Key Pilot at Pearl Harbor, Dies. „The New York Times”. 7 grudnia 2006.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 John Martin Meek: Ken Taylor: The Reluctant Hero. Biography. [w:] The Other Pearl Harbor: The Army Air Corps & Its Heroes on Dec. 7, 1941 [on-line]. [dostęp 2013-06-18].
1 2 3 4 Dennis McLellan. Kenneth M. Taylor, 86; 1 of first 2 pilots to get airborne after Pearl Harbor attack. „Los Angeles Times”. 7 grudnia 2006.
↑ AKANG hero buried in Arlington. „Air Guardian”. lipiec 2007. s. 3.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[Guttman-1] 1 2 3 4 5 6 Jon Guttman. Heroic Pearl Harbor Airman Dies. „World War II”. Vol. 22, nr 1 (kwiecień 2007). s. 16. ISSN 0898-4204.

[Sullivan-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Patricia Sullivan. Kenneth Taylor: Flew Against Pearl Harbor Raiders. „The Washington Post”. 3 grudnia 2006.

[Goldstein-3] 1 2 3 4 5 Richard Goldstein. Kenneth Taylor, 86, a Key Pilot at Pearl Harbor, Dies. „The New York Times”. 7 grudnia 2006.

[Meek-4] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 John Martin Meek: Ken Taylor: The Reluctant Hero. Biography. [w:] The Other Pearl Harbor: The Army Air Corps & Its Heroes on Dec. 7, 1941 [on-line]. [dostęp 2013-06-18].

[McLellan-5] 1 2 3 4 Dennis McLellan. Kenneth M. Taylor, 86; 1 of first 2 pilots to get airborne after Pearl Harbor attack. „Los Angeles Times”. 7 grudnia 2006.

[Air_Guardian-6] AKANG hero buried in Arlington. „Air Guardian”. lipiec 2007. s. 3.