II Rzeczpospolita

W niepodległej Polsce Hącia został powołany do rządu Ignacego Jana Paderewskiego, utworzonym 16 stycznia 1919 r., jako minister przemysłu i handlu. Podczas jego urzędowania doprowadził do zreorganizowania aparatu urzędniczego w resorcie. Z jego inicjatywy powstały specjalistyczne instytucje, np. Urząd Elektryfikacyjny.

Był postrzegany jako zwolennik liberalizmu w gospodarce. Choć nie zaliczał się do orędowników znacznych ingerencji państwa, to dopuszczał ograniczony udział władz w przemyśle i handlu w warunkach powojennej pauperyzacji i tworzenia się zrębów odrodzonej polskiej państwowości. Wypowiadał się za stworzeniem państwu warunków samowystarczalności w dostępie do artykułów przemysłowych.

Z funkcji ministra zrezygnował 12 sierpnia 1919 r.

Po odejściu z rządu do 1925 kierował Polskim Bankiem Handlowym w Poznaniu, który powstał w 1921 r. na mocy fuzji Banku Handlowego w Poznaniu ze zmagającym się z trudną sytuacją finansową Bankiem Kupiectwa Polskiego. Ponadto był członkiem Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów, zwanego Lewiatanem.

W 1922 r. podjął próbę czynnego powrotu do polityki u w listopadowych wyborach do senatu, wystartował z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego-Piast, lecz nie uzyskał mandatu.

Trzy lata później Hącia zaprzestał działalności w PBH, gdyż rząd Władysława Grabskiego nie zdecydował się wesprzeć banku podczas kryzysu. Decyzję tę tłumaczono oskarżeniami o niewłaściwy zarząd, jaki sprawował Hącia i jego współpracownicy, a w instytucji wprowadzono nadzór sądowy. Po tych wydarzeniach zamieszkał w znajdującym się na terenie powiatu starogardzkiego Owidzu, gdzie posiadał majątek.

Zmarł 25 sierpnia 1934 roku. Został pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Jabłowie (B/1/1).