Ferdynand Zarzycki
generał brygady
Data i miejsce urodzenia

22 grudnia 1888
Tarnów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

10 października 1958
Chicago, Illinois, USA

Przebieg służby
Lata służby

1914–1947

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Polska Siła Zbrojna
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

8 Pułk Piechoty Legionów
II Brygada Piechoty Legionów
4 Dywizja Piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych

Stanowiska

dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca dywizji piechoty
zastępca szefa Administracji Armii

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Ferdynand Zarzycki
Data i miejsce urodzenia

22 grudnia 1888
Tarnów

Data i miejsce śmierci

10 października 1958
Chicago

Minister przemysłu i handlu
Okres

od 26 maja 1931
do 13 marca 1934

Poprzednik

Aleksander Prystor

Następca

Henryk Floyar-Rajchman

Ferdynand Zarzycki (ur. 22 grudnia 1888 w Tarnowie, zm. 10 października 1958 w Chicago) – generał brygady Wojska Polskiego, minister przemysłu i handlu (1931–1934), senator w II Rzeczypospolitej, zastępca Komendanta Naczelnego Związku Legionistów Polskich od 1936 roku.

Życiorys

Syn Franciszka i Teofili z Nostalików. Był młodszym bratem Leopolda, doktora praw, sędziego Sądu Najwyższego, zmarłego 24 października 1930 roku w Meranie, we Włoszech.

Ukończył filozofię w Krakowie. Swoją pierwszą pracę podjął w c.k. Gimnazjum w Nowym Targu w roku szkolnym 1912/13. Był nauczycielem języków: polskiego, łacińskiego i greckiego. W 1912 roku założył przy gimnazjum I Drużynę Skautową im K. Pułaskiego. Wraz ze starszymi skautami wstąpił do Drużyny Podhalańskiej w Nowym Targu. 26 sierpnia 1913 roku Rada Szkolna Krajowa przeniosła go do c.k. II Gimnazjum w Tarnowie.

Od sierpnia 1914 do lipca 1917 roku w Związku Strzeleckim; adiutant w Legionach Polskich, a następnie dowódca kompanii szkolnej w Polskiej Sile Zbrojnej. Od 1 kwietnia 1918 do 17 lutego 1919 roku – (z przerwami), dowodził 8 pułkiem piechoty Legionów. Był pierwszym dowódcą tego reaktywowanego po latach oddziału, który pod jego dowództwem wyruszył na odsiecz Lwowa. 17 lutego, w czasie wypadu do Rzęsny Ruskiej, Kozic, Domażyra i Haraszynowa, został ranny. Od 20 lipca do 24 września 1919 roku dowodził II Brygadą Piechoty Legionów.

W okresie od 25 września 1919 do 30 kwietnia 1920 roku oraz od 1 grudnia 1920 do lipca 1921 roku był komendantem Szkoły Aplikacyjnej Oficerów Piechoty w Rembertowie. W międzyczasie pełnił służbę na stanowiskach: szefa Wydziału Szkół Piechoty Oddziału III Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych (od 1 maja 1920 roku), dowódcy 2 Grupy Operacyjnej (od 1 sierpnia 1920 roku). 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, w „grupie oficerów byłych Legionów Polskich”.

W okresie od 22 sierpnia do 24 września 1920 roku dowodził w zastępstwie 4 Dywizją Piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 56. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk piechoty Legionów. 30 grudnia 1922 roku został przeniesiony do komendy miasta Warszawy na stanowisko zastępcy komendanta. 28 czerwca 1923 roku został przeniesiony do Komendy Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie na stanowisko zastępcy komendanta.

1 grudnia 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski, na wniosek Ministra Spraw Wojskowych generała dywizji Władysława Sikorskiego, nadał mu stopień generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 30. lokatą w korpusie generałów. 3 grudnia 1924 roku został mianowany dowódcą 4 Dywizji Piechoty w Toruniu. 31 lipca 1927 roku został mianowany I zastępcą Wiceministra Spraw Wojskowych i szefa Administracji Armii. 1 stycznia 1930 roku został zwolniony ze stanowiska I zastępcy Wiceministra Spraw Wojskowych i szefa Administracji Armii, i mianowany generałem do zleceń I zastępcy Wiceministra Spraw Wojskowych i szefa Administracji Armii z zachowaniem dotychczasowych dodatków służbowych.

Od 26 maja 1931 do 13 marca 1934 roku był ministrem przemysłu i handlu. Z dniem 31 maja 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Był senatorem RP IV kadencji (1935–1938) i V kadencji (1938–1939) z województwa stanisławowskiego. W latach 30. był prezesem rady Izby Handlowej Polsko-Łacińsko-Amerykańskiej.

Po kampanii wrześniowej przebywał na Bliskim Wschodzie do września 1947 w tzw. 2 Grupie, ale bez przydziału wojskowego. Po demobilizacji osiedlił się w USA.

Zmarł 10 października 1958 roku w Chicago i tam został pochowany( kwatera 1 lot 103 - blobk G - section 42).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa, 1994, s. 76.
  2. ↑ Związek Legionistów Polskich : 1936-1938 r. : sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 33.
  3. ↑ Bielski 1995 ↓, s. 150.
  4. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 364 wg autora matka generała nosiła nazwisko panieńskie „Nastalik”.
  5. ↑ Ś.p. dr Leopold Zarzycki, „Polska Zbrojna” Nr 299 z 31 października 1930 roku, s. 4.
  6. ↑ Bielski 1995 ↓, s. 151.
  7. ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 93 z 25 października 1919 roku, poz. 3500.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 382.
  9. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 20.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 30 grudnia 1922 roku, s. 952.
  11. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 48 z 18 lipca 1923 roku, s. 469.
  12. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 132 z 20 grudnia 1924 roku, s. 747.
  14. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 229.
  15. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 29 stycznia 1930 roku, s. 1.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 54.
  17. ↑ Władze Izby Handlowej Polsko-Łacińsko-Amerykańskiej. „Biuletyn Polsko-Łacińsko-Amerykański”. Nr 10, s. 0, 1935.
  18. ↑ SZCZEGÓŁY LOKALIZACJI CMENTARZY [online], www.catholiccemeterieschicago.org [dostęp 2023-04-04].
  19. 1 2 3 4 5 6 7 8 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 836.
  20. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 630 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
  21. ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  22. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 31.
  23. 1 2 3 Lesław Dall: Generał Ferdynand Zarzycki (1888-1958). Doktor fiozofii, nauczyciel, skaut, minister i senator. jpilsudski.org. [dostęp 2016-11-03].
  24. ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
  25. ↑ Ferdynand Zarzycki. [w:] Senatorowie II RP [on-line]. senat.edu.pl. [dostęp 2016-11-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-04)].
  26. ↑ Eesti Vabariigi teenetemärgid. president.ee. [dostęp 2014-10-23]. (est.).
  27. ↑ Vilius Kavaliauskas: Symbole wolności bałtyckiej 1918–1940. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie, 2020, s. 49. ISBN 978-83-64178-88-7.
  28. 1 2 Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 361.
  29. ↑ Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.