Karol Pasternak
podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia

21 stycznia 1893
Stanisławów

Data i miejsce śmierci

1958
Wrocław

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Wojsko Polskie we Francji

Jednostki

pociąg pancerny „Kozak”,
4 Pułk Artylerii Polowej,
27 Pułk Artylerii Polowej,
16 Pułk Artylerii Lekkiej,
5 Dywizjon Artylerii Konnej,
28 Pułk Artylerii Lekkiej,
45 Dywizja Piechoty,
3 Pułk Artylerii Lekkiej

Stanowiska

dowódca pociągu pancernego
dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
dowódca artylerii dywizyjnej

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania francuska)

Odznaczenia

Karol Józef Pasternak (ur. 21 stycznia 1893 w Stanisławowie, zm. 1958 we Wrocławiu) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Karol Józef Pasternak urodził się 21 stycznia 1893 w Stanisławowie. Był synem Władysława i Emilii z domu Kocyłowskiej. Przez osiem lat uczył się w C. K. Wyższej Szkole Realnej w Stanisławowie, gdzie w 1913 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości. Po maturze miał podjąć służbę w wojsku.

Podczas I wojny światowej w szeregach rezerwy artylerii polowej i górskiej C. K. Armii został mianowany na stopień podporucznika z dniem 1 września 1915, następnie awansowany na stopień porucznika z dniem 1 listopada 1917. Był przydzielony do pułku armat polowych nr 31 (około 1916), następnie do pułku armat polowych nr 30 (do 1918).

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika pełnił służbę w szeregach grupy wypadowej ppłk. Józefa Swobody działającej od 21 listopada 1918, której żołnierze w Ustrzykach Dolnych przejęli pozostawiony przez Ukraińców pociąg towarowy i wycofując się zabrali go do Leska. Pasternak został dowódcą pociągu, przekierował haubice na platformach, a pociąg uczestniczył następnego dnia w ponownym zajęciu Ustrzyk, zaś w kolejnych dniach porucznik zawnioskował do Fabryki Maszyn i Wagonów w Sanoku o przygotowanie prowizorycznego pociągu „Kozak”. W marcu 1920 był porucznikiem 4 pułku artylerii polowej i przebywał w polu podczas wojny polsko-bolszewickiej (w tym czasie przekazał podziękowania lekarzowi-ginekologowi z Sanoka, kpt. dr. Stanisławowi Domańskiemu, za przeprowadzenie operacji ratującej życie jego żonie i dziecku). Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.

Po wojnie pozostawał oficerem 4 pułku artylerii polowej w Inowrocławiu, w którym w 1923 był p.o. dowódcy I dywizjonu. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 1924 był etatowym dowódcą I dywizjonu w macierzystym pułku. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko kwatermistrza pułku. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do dowództwa 9 Grupy Artylerii w Brześciu na stanowisko I oficera sztabu. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do 16 pułku artylerii polowej (od 1932 roku – 16 pułk artylerii lekkiej) w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 5 lipca do 7 września 1933 roku w zastępstwie był dowódcą pułku. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Dowodził 5 dywizjonem artylerii konnej w Krakowie, później 28 pułkiem artylerii lekkiej w Zajezierzu od 29 grudnia 1938 do sierpnia 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej w stopniu podpułkownika był dowódcą artylerii dywizyjnej 45 Dywizji Piechoty. Po przedostaniu się do Francji został oficerem Wojska Polskiego we Francji. W 1940 pełnił funkcję dowódcy 3 pułku artylerii lekkiej. Zmarł w 1958 we Wrocławiu.

25 lutego 1919 w Sanoku poślubił Annę Honoratę Poschinger (ur. 1896, siostrą Kazimierza Poschingera, także oficera Wojska Polskiego).

Ordery i odznaczenia

polskie

austro-węgierskie

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Karl Pasternak”.

Przypisy

  1. 1 2 3 Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie za rok szkolny 1912/13. Stanisławów: 1913, s. 55, 72.
  2. 1 2 3 Księga małżeństw (1912–1924). Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. s. 75 (poz. 40).
  3. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-03-09].
  4. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Wyższej Szkoły Realnej w Stanisławowie za rok szkolny 1904/5. Stanisławów: 1905, s. 43.
  5. ↑ Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 680.
  6. ↑ Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 1075.
  7. ↑ Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 718.
  8. 1 2 3 4 Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917, s. 944.
  9. 1 2 3 4 5 6 Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 1171.
  10. ↑ Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 5.
  11. 1 2 Zając 1995 ↓, s. 25.
  12. ↑ Andrzej Olejko. Śladami lotnej i „Kozaka”. „Tygodnik Sanocki”. Nr 45 (521), s. 7, 9 listopada 2001.
  13. ↑ Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 5-6.
  14. ↑ Nadesłane. Podziękowanie. „Ziemia Sanocka”. 33, s. 4, 4 kwietnia 1920.
  15. ↑ Landau i Tabiszewski 1929 ↓, s. 24.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 816.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 421.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 740.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 453.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 644.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 146.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 401.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 109.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 16.
  25. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 179, 684.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  27. 1 2 3 Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 158.
  28. ↑ Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 744.
  29. ↑ Szczurowski 2001 ↓, s. 58.
  30. ↑ Adam Mękarski, Dorota Mękarska. Tajemnice archiwum dra Kazimierza Niedzielskiego. „Tygodnik Sanocki”. Nr 46 (1400), s. 16, 16 listopada 2018.
  31. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  32. ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1937.
  33. ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.