Julian Ejsmond
Julian Franciszek
Data i miejsce urodzenia

26 lutego 1892
Warszawa

Data i miejsce śmierci

29 czerwca 1930
Zakopane

Narodowość

Polak

Dziedzina sztuki

Literatura

Odznaczenia

Julian Ejsmond (ur. 26 lutego 1892 w Warszawie, zm. 29 czerwca 1930 w Zakopanem) – polski poeta, bajkopisarz, tłumacz literatury, porucznik piechoty Wojska Polskiego, odznaczony Krzyżem Walecznych.

Życiorys

Urodził się 26 lutego 1892 w Warszawie, w rodzinie Franciszka Teodora, artysty malarza, i Marii, córki literata Juliana Wieniawskiego. Studiował filologię polską na UJ w Krakowie i UW.

Jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego. Studiował w sławnej szkole oficerskiej w Saint-Cyr, którą ukończył i został zatwierdzony w stopniu podporucznika. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 79 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 346. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 służył w macierzystym pułku w Słonimie. W 1924 był już w rezerwie.

Był zagorzałym myśliwym – nie tylko polował, ale również redagował pisma łowieckie, wydawał kalendarze myśliwskie. W 1929 został wiceprezesem LOP.

Pracował jako urzędnik, równolegle rozwijając swą twórczość literacką i edytorską. Pierwsze wiersze zaczął publikować w 1907. Pierwszy tomik poezji wydał w 1909. Jego twórczość była zróżnicowana gatunkowo, pisywał: wiersze miłosne, ballady, romanse, liryki, felietony, satyry, bajki, opowiadania. Zasłużył się także jako tłumacz pisanych w łacinie utworów Kochanowskiego, Sarbiewskiego, Propercjusza, Owidiusza, Petroniusza. Tłumaczył także teksty dla czasopisma „Skamander” (należał do grupy pisarzy luźno związanych z czasopismem). Napisał tekst „Inwentarz kultury narodowej”, wydrukowany w 36 zeszycie w roku 1925.

Zginął tragicznie 29 czerwca 1930 nad Morskim Okiem, w wypadku samochodowym. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 194–I–16/17).

Życie prywatne

Ożenił się z Janiną z Scheinkönigów (1900-1961), córką Michała i Zofii z Pociejów, z którą miał dwóch synów: Juliana (ur. 1920), który po II wojnie osiadł w Szwajcarii, oficera francuskiego krzyża wojennego 1939-1945 (zmienił nazwisko na D'Eysmond) i Stanisława (1922-2009). Potomkowie Juliana żyją obecnie w Szwajcarii i Francji.

Twórczość (wybór)

  • Baśń o ziemnych ludkach, 1914
  • Podręcznik całowania, 1923
  • W zbożu, 1925
  • Opowieść o Janku Kominiarczyku i o dymiącym piecu króla Stasia, 1925
  • Wspomnienia myśliwskie, 1925
  • Sztuka wymyślania, 1927
  • Bajki, 1927
  • W puszczy, 1927
  • Ryś w dzisiejszej Polsce, 1929
  • Moje przygody łowieckie, 1929
  • Przygody wiewióreczki, 1929
  • Żywoty drzew, 1929
  • W słońcu, 1930
  • Patrząc na moich synków, 1931
  • Janek w puszczy, 1931
  • Mali myśliwi, 1931
  • Moje przygody łowieckie, 1961
  • Ostatni

Upamiętnienie

Od jego nazwiska pochodzi nazwa Zakręt Ejsmonda (1359 m n.p.m.) na drodze z Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka w Tatrach, gdzie poeta odniósł śmiertelne obrażenia w wypadku samochodowym w 1930 r.. W Gdyni jest ulica Ejsmonda, przy której istniał kiedyś stadion Arki Gdynia.

24 listopada 1975 w Warszawie jednej z ulic na terenie obecnej dzielnicy Żoliborz zostało nadanie imię Juliana Ejsmonda.

Uwagi

  1. ↑ Wykaz niekompletny.

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 352.
  2. 1 2 Żołnierze Niepodległości ↓.
  3. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 209, 611.
  4. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 77.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 424.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 308, 433.
  7. ↑ Ejsmond Julian (1892-1930). [dostęp 2013-08-28].
  8. ↑ Julian Ejsmond, [w:] Jan Parandowski, Wspomnienia i sylwety, Wrocław: Ossolineum, 1969, s. 60-62.
  9. ↑ Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  10. ↑ Akt nr 489/1919 w par. św. Aleksandra w Warszawie
  11. ↑ Józef Nyka, Tatry Polskie, wyd. Trawers 2004.
  12. ↑ Uchwała nr 34 Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 24 listopada 1975 r. w sprawie nadania nazw ulicom, "Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, Warszawa, dnia 30 grudnia 1975 r., nr 16, poz. 115, s. 1.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.