Język sika

Sara Sikka
Obszar	Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)
Liczba mówiących	175 tys. (1995)
Klasyfikacja genetyczna
	Języki austronezyjskie; Języki malajsko-polinezyjskie; Grupa centralno-wschodnia; Grupa centralna; Języki bima-lembata; Język sika;
Status oficjalny
Ethnologue	6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3	ski
IETF	ski
Glottolog	sika1262
Ethnologue	ski
BPS	0149 5, 0187 5
WALS	sik
W Wikipedii
	Zobacz też: język, języki świata
	Zobacz też: język, języki świata
	Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język sika, także sikka (Sara Sikka) – język austronezyjski używany w indonezyjskiej prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, we wschodniej części wyspy Flores, pomiędzy obszarami języków li’o i lamaholot. Według danych z 1995 roku posługuje się nim 175 tys. osób, członków ludu Sika.

Wykazuje duże zróżnicowanie wewnętrznojęzykowe, cechy jego dialektów nie zostały jednak dobrze zbadane. Wyróżnia się trzy dialekty: sara krowe, sikka natar (kangaé), tana ai (ata tana 'ai, sara tana 'ai). Dialekt sikka natar uchodzi za najbardziej prestiżowy, a dialekt tana ai pełni dodatkowo funkcję języka rytualnego.

Podobnie jak wiele innych języków wschodniej Indonezji wykazuje cechy substratu papuaskiego (nieaustronezyjskiego). Być może stanowi pochodną języka kreolskiego powstałego na skutek napływu języków austronezyjskich do wschodniej Indonezji.

Jest blisko spokrewniony z językami lamaholot i kedang. Nie jest natomiast zbyt bliski językowi manggarai z zachodniej części wyspy.

Został udokumentowany w literaturze. Powstały różne publikacje opisujące aspekty tego języka. Pewne krótkie listy słownictwa ukazały się pod koniec XIX w. W 1931 r. P. Arndt wydał skrótowy opis jego gramatyki (Grammatik der Sika-Sprache). Nowsze materiały obejmują opracowanie Struktur bahasa Sikka (1986) oraz słownik Kamus Sara Sikka Bahasa Indonesia (1998).

Przypisy

↑ Alfred F.A.F. Majewicz Alfred F.A.F., Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 86, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).
1 2 Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Sika. Glottolog 4.6. [dostęp 2022-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-04)]. (ang.).
1 2 I Ketut Darma Laksana: Struktur bahasa Sikka. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1986. OCLC 567941357. (indonez.).
1 2 3 Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 601.
1 2 3 4 M. PaulM.P. Lewis M. PaulM.P., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D. (red.), Sika, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2020-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-12-01] (ang.).
↑ A. A. Biernowa: Sikka. W: Walerij Aleksandrowicz Tiszkow (red.): Narody i rieligii mira: encykłopiedija. Moskwa: Bolszaja rossijskaja encykłopiedija, 1998, s. 481–482. ISBN 978-5-85270-155-8. OCLC 40821169. (ros.).
↑ Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 601–602.
↑ Gil 2015 ↓, s. 334.
↑ Inyo Yos Fernandez: Relasi historis kekerabatan bahasa Flores: kajian linguistik historis komparatif terhadap sembilan bahasa di Flores. Ende: Nusa Indah, 1996, s. 25. ISBN 979-429-080-7. OCLC 36131002. (indonez.).
↑ Naonori Nagaya: The Lamaholot Language of Eastern Indonesia. Rice University, 2012, s. 8. OCLC 1031100272. [dostęp 2023-04-10]. (ang.).
↑ Koentjaraningrat: Kebinekaan suku bangsa dan kebudayaan Indonesia. Jakarta: Penerbit Universitas Terbuka, 2000, s. 6. ISBN 979-602-819-0. OCLC 64095590. (indonez.).
1 2 Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 603.
↑ Paul Arndt: Grammatik der Sika-Sprache. Ende: Arnoldus, 1931. OCLC 22530761. [dostęp 2023-11-13]. (niem.).
↑ M. Mandalangi Pareira, E. Douglas Lewis: Kamus Sara Sikka Bahasa Indonesia. Ende: Nusa Indah, 1998. ISBN 979-429-070-X. OCLC 43092474. (indonez.).

Bibliografia

David Gil: The Mekong-Mamberamo linguistic area. W: N. J. Enfield, Bernard Comrie (red.): Languages of Mainland Southeast Asia: The State of the Art. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2015, s. 266–355, seria: Pacific Linguistics 649. DOI: 10.1515/9781501501685. ISBN 978-1-5015-0168-5. OCLC 909907686. [dostęp 2022-08-31]. (ang.).
E. D. Lewis, Charles E. Grimes: Sika. W: Darrell T. Tryon (red.): Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1995, s. 601–610, seria: Trends in Linguistics. Documentation 10. DOI: 10.1515/9783110884012.1.601. ISBN 978-3-11-088401-2. OCLC 868970232. (ang.).

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[Majewicz-1] Alfred F.A.F. Majewicz Alfred F.A.F., Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 86, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).

[Glottolog-2] 1 2 Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Sika. Glottolog 4.6. [dostęp 2022-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-04)]. (ang.).

[struktur-3] 1 2 I Ketut Darma Laksana: Struktur bahasa Sikka. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1986. OCLC 567941357. (indonez.).

[CITEREFLewisGrimes1995601-4] 1 2 3 Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 601.

[Ethnologue-5] 1 2 3 4 M. PaulM.P. Lewis M. PaulM.P., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D. (red.), Sika, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2020-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-12-01] (ang.).

[Narody-6] A. A. Biernowa: Sikka. W: Walerij Aleksandrowicz Tiszkow (red.): Narody i rieligii mira: encykłopiedija. Moskwa: Bolszaja rossijskaja encykłopiedija, 1998, s. 481–482. ISBN 978-5-85270-155-8. OCLC 40821169. (ros.).

[CITEREFLewisGrimes1995601–602-7] Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 601–602.

[CITEREFGil2015334-8] Gil 2015 ↓, s. 334.

[fernandez-9] Inyo Yos Fernandez: Relasi historis kekerabatan bahasa Flores: kajian linguistik historis komparatif terhadap sembilan bahasa di Flores. Ende: Nusa Indah, 1996, s. 25. ISBN 979-429-080-7. OCLC 36131002. (indonez.).

[nagaya-10] Naonori Nagaya: The Lamaholot Language of Eastern Indonesia. Rice University, 2012, s. 8. OCLC 1031100272. [dostęp 2023-04-10]. (ang.).

[koentjaraningrat-11] Koentjaraningrat: Kebinekaan suku bangsa dan kebudayaan Indonesia. Jakarta: Penerbit Universitas Terbuka, 2000, s. 6. ISBN 979-602-819-0. OCLC 64095590. (indonez.).

[CITEREFLewisGrimes1995603-12] 1 2 Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 603.

[13] Paul Arndt: Grammatik der Sika-Sprache. Ende: Arnoldus, 1931. OCLC 22530761. [dostęp 2023-11-13]. (niem.).

[14] M. Mandalangi Pareira, E. Douglas Lewis: Kamus Sara Sikka Bahasa Indonesia. Ende: Nusa Indah, 1998. ISBN 979-429-070-X. OCLC 43092474. (indonez.).