| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
50 (2018) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 8a umierający↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | pku | ||
| IETF | pku | ||
| Glottolog | paku1239 | ||
| Ethnologue | pku | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język paku, także bakau – język austronezyjski używany w prowincji Borneo Środkowe w Indonezji, w kabupatenie Barito Timur.
Z danych Ethnologue wynika, że w 2003 r. miał 3500 użytkowników; liczba ta jest niezgodna z innymi źródłami. W 2002 r. liczbę jego użytkowników oszacowano na 500 osób, a w 2018 r. odnotowano, że posługuje się nim ok. 50 osób (zamieszkujących cztery wsie: Tampa, Tarinsing, Bantei Napu i Kalamus). Określenie „paku” wzięło się od nazwy rzeki, która przecina wieś Tampa.
Jest spokrewniony z językiem ma’anyan, przy czym według nowszej klasyfikacji (2017) oba języki należą do bardziej odległych – choć powiązanych – grup (ma’anyan został zakwalifikowany do języków barito południowo-wschodnich, a paku – do gałęzi barito centralno-wschodniej). Dawniej bywał też rozpatrywany jako dialekt ma’anyan, co później uznano za niesłuszne. Lokalnie zajmuje marginalną pozycję i ma niski prestiż (wręcz nie zawsze jest postrzegany jako odrębny język).
Znajduje się na skraju wymarcia. Został praktycznie wyparty przez języki ma’anyan i banjar. Przestał być przyswajany przez dzieci. Jego żywotność miała osłabiać się już w latach 40. XX w., a pod koniec lat 80. odnotowano, że nie jest powszechnie używany. Częsta jest wielojęzyczność (ma’anyan, banjar, indonezyjski), część osób zna też inne języki lokalne (np. ngaju), do czego przyczyniają się małżeństwa mieszane.
Wykazuje silne wpływy języka ma’anyan, przy czym nasilenie wpływów różni się w zależności od użytkownika. Oba języki są sobie bardzo bliskie pod względem leksyki.
Został opisany w postaci opracowań gramatycznych: Struktur bahasa Paku (2002), A grammar of Paku: a language of Central Kalimantan (2018). Istnieje także opis fonologii z 1989 r. (Fonologi bahasa Paku). Nie wykształcił formy pisanej.
Przypisy
- 1 2 3 4 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Paku, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-05] (ang.).
- 1 2 Diedrich 2018 ↓, s. 3.
- 1 2 3 Iper, Admojo i Poerwadi 2002 ↓, s. 1.
- 1 2 3 Santoso i in. 1989 ↓, s. 1.
- ↑ Diedrich 2018 ↓, s. 5–6.
- ↑ Alexander D. Smith, The languages of Borneo: a comprehensive classification [online], University of Hawaiʻi at Mānoa, 2017, s. 443 [dostęp 2024-02-16] (ang.).
- ↑ Iper, Admojo i Poerwadi 2002 ↓, s. 2.
- ↑ Diedrich 2018 ↓, s. 4.
- ↑ Steinhauer 1994 ↓, s. 771.
- ↑ Diedrich 2018 ↓, s. 8–9.
- ↑ Diedrich 2018 ↓, s. 12.
- ↑ Iper, Admojo i Poerwadi 2002 ↓.
- ↑ Diedrich 2018 ↓.
- ↑ Santoso i in. 1989 ↓.
Bibliografia
- Daniela Diedrich: A grammar of Paku: a language of Central Kalimantan. University of Melbourne, 2018. OCLC 1315666165. [dostęp 2023-01-15]. (ang.).
- Dunis Iper, Wihadi Admojo, Petrus Poerwadi: Struktur bahasa Paku. Jakarta: Pusat Bahasa, Departemen Pendidikan Nasional, 2002. ISBN 979-685-268-3. OCLC 52269184. [dostęp 2023-01-15]. (indonez.).
- Dewi Mulyani Santoso, R. Budi Santoso, Ardin Lumban Tobing, Chairun Nisa, Widodo H. Toendan: Fonologi bahasa Paku. Jakarta: Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1989. ISBN 979-459-038-X. OCLC 831360699. [dostęp 2023-01-15]. (indonez.).
- Hein Steinhauer. The Indonesian language situation and linguistics: Prospects and possibilities. „Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde”. 150 (4), s. 755–784, 1994. DOI: 10.1163/22134379-90003070. ISSN 0006-2294. OCLC 6015306165. JSTOR: 27864615. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Paku. Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology. [dostęp 2024-02-09]. (ang.).