Ma’ya
Obszar

Papua Zachodnia (Indonezja)

Liczba mówiących

4 tys. (2001)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6b zagrożony↗
Kody języka
ISO 639-3 slz
IETF slz
Glottolog raja1258, maya1282
Ethnologue slz
BPS 1042 3
WALS mya
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język ma’ya, także: sailolof, salawati, samate – język austronezyjski używany w prowincji Papua Zachodnia we wschodniej Indonezji, w grupie wysp Raja Ampat.

Według danych z 2001 roku posługuje się nim 4 tys. osób. Odnotowano, że stanowi lingua franca wysp Raja Ampat. Wzrasta jednak wpływ lokalnego malajskiego, który często służy jako pierwszy język.

Wyróżnia się pięć dialektów: misool, salawati (z wysp Misool i Salawati), laganyan (legenyem), wauyai i kawe (wszystkie trzy z wyspy Waigeo). Ethnologue (wyd. 23) wyodrębnia trzy ostatnie odmiany jako oddzielne języki. Sama nazwa „ma’ya” nie jest znana wszystkim użytkownikom, wśród tubylców używane są różne określenia, czasem zależne od lokalizacji (bahasa Raja Ampat, bahasa Misol/Samate/Salawati). „Samate” to nazwa miejscowości, która była niegdyś głównym ośrodkiem politycznym wysp Raja Ampat.

Jego tonalny charakter wyróżnia go pośród języków austronezyjskich. Geneza tej cechy nie została ustalona, być może jest to pozostałość po pierwotnym papuaskim podłożu językowym na wyspach Raja Ampat. Alternatywna hipoteza zakłada, że wykształcił tony wskutek historycznych kontaktów z grupami papuaskimi. System tonalny ma’ya, a także spokrewnionego języka matbat, przypomina ten znany z języka mpur (z półwyspu Ptasia Głowa).

Przypisy

  1. 1 2 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Ma’ya, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2020-12-05] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. ↑ Adelaar 1996 ↓, s. 707.
  3. 1 2 van der Leeden 1983 ↓, s. 87.
  4. ↑ Remijsen 2001a ↓, s. 30–31.
  5. ↑ Barbara F. Grimes, Joseph E. Grimes, Malcolm D. Ross, Charles E. Grimes, Darrell T. Tryon: Listing of Austronesian languages. W: Darrell T. Tryon (red.): Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1995, s. 194, seria: Trends in Linguistics. Documentation 10. DOI: 10.1515/9783110884012.1.121. ISBN 978-3-11-088401-2. OCLC 868970232. (ang.).
  6. 1 2 Remijsen 2001a ↓, s. 14.
  7. ↑ Remijsen 2001b ↓, s. 477.
  8. ↑ David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), South Halmahera-West New Guinea, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 23, Dallas: SIL International, 2020 [dostęp 2020-12-05] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-12] (ang.).
  9. ↑ Robert A. Blust: The Austronesian Languages. Canberra: Pacific Linguistics, Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University, 2009, s. 190, 651, seria: Pacific Linguistics 602. ISBN 978-0-85883-602-0. OCLC 320478203. [dostęp 2022-07-28]. (ang.).
  10. ↑ Remijsen 2001a ↓, s. 118–121.
  11. ↑ Remijsen 2001a ↓, s. 104.
  12. ↑ Jelle Miedema, Ger Reesink: One Head, Many Faces: New Perspectives on the Bird’s Head Peninsula of New Guinea. Leiden: KITLV Press, 2004, s. 41, seria: Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde 219. DOI: 10.1163/9789004454385. ISBN 978-90-67-18229-4. ISBN 978-90-04-45438-5. OCLC 1312159896. [dostęp 2022-07-28]. (ang.).

Bibliografia

  • K. Alexander Adelaar: Contact languages in Indonesia and Malaysia other than Malay. W: Stephen A. Wurm, Peter Mühlhäusler, Darrell T. Tryon (red.): Atlas of Languages of Intercultural Communication in the Pacific, Asia, and the Americas: Vol I: Maps. Vol II: Texts. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1996, s. 695–711, seria: Trends in Linguistics. Documentation 13. DOI: 10.1515/9783110819724.2.695. ISBN 978-3-11-081972-4. OCLC 1013949454. (ang.).
  • A.C. van der Leeden: Gale Maya. Phonology of a Tone Language of the Raja Ampat Islands. W: E.K.M. Masinambow (red.): Halmahera dan Raja Ampat sebagai kesatuan majemuk: studi-studi terhadap suatu daerah transisi. Jakarta: Lembaga Ekonomi dan Kemasyarakatan Nasional, Lembaga Ilmu Pengetahuan Indonesia (LEKNAS-LIPI), 1983, s. 77–146, seria: Buletin LEKNAS. Vol. II. No. 2. OCLC 23557257. (ang.).
  • Albert Clementina Ludovicus Remijsen: Word-prosodic Systems of Raja Ampat Languages. Utrecht, Netherlands: LOT, 2001, seria: LOT Dissertation Series 49. ISBN 978-90-76864-09-9. OCLC 55067520. (ang.).
  • Bert Remijsen. Dialectal Variation in the Lexical Tone System of Ma’ya. „Language and Speech”. 44 (4), s. 473–499, 2001-12. DOI: 10.1177/00238309010440040301. ISSN 0023-8309. PMID: 12162695. (ang.). 
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.