| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
100 tys. (1981) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | lbx | ||
| IETF | lbx | ||
| Glottolog | nort2888 | ||
| Ethnologue | lbx | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język lawangan, także luwangan – język austronezyjski używany w indonezyjskich prowincjach Borneo Środkowe i Borneo Południowe. Posługuje się nim lud Lawangan, jedna z grup Dajaków. Według danych z 1981 roku mówi nim 100 tys. osób.
Lawangan jest blisko spokrewniony z językiem tawoyan, tworząc z nim wspólną grupę w ramach języków barito wschodnich.
Powszechna jest wielojęzyczność (w użyciu są też lokalne języki ma’anyan, paku karau, ngaju i banjar). Sam język lawangan nie jest natomiast znany innym grupom etnicznym.
Cechuje się dużym zróżnicowaniem wewnętrznym, ma przynajmniej siedemnaście dialektów. Dialekt benua jest do tego stopnia odrębny, że przypuszczalnie może być klasyfikowany jako samodzielny język.
Został opisany w postaci opracowań z końca XX wieku (1985, 1992). Nie rozwinął piśmiennictwa. Istnieje tradycja przekazu ustnego.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Lawangan, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ Andriastuti i in. 1992 ↓, s. 1.
- ↑ C. Yus Ngabut, Max Turangan, Samuel Mihing, Struktur bahasa Tawoyan, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1992, s. 2, ISBN 979-459-202-1, OCLC 27858109 [dostęp 2023-10-07] (indonez.).
- ↑ C. Yus Ngabut, Max Turangan, Petrus Poerwadi, Morfologi dan sintaksis bahasa Tawoyan, Jakarta: Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1989, s. 2, ISBN 979-459-045-2, OCLC 22461462 [dostęp 2023-10-07] (indonez.).
- ↑ Suryadikara, Darmansyah i Lambut 1985 ↓, s. 12.
- ↑ Suryadikara, Darmansyah i Lambut 1985 ↓.
- ↑ Andriastuti i in. 1992 ↓.
- ↑ Suryadikara, Darmansyah i Lambut 1985 ↓, s. 14.
Bibliografia
- Fudiat Suryadikara, Darmansyah, M.P. Lambut, Struktur bahasa Lawangan, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1985, OCLC 14576701 [dostęp 2023-10-07] (indonez.).
- Andriastuti i inni, Morfologi dan sintaksis bahasa Lawangan, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1992, ISBN 979-459-186-6, OCLC 27821433 [dostęp 2023-10-07] (indonez.).