Konjo Pesisir
Obszar

Celebes Południowy (Indonezja)

Liczba mówiących

125 tys. (1990)

Pismo/alfabet

łacińskie

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6b zagrożony↗
Kody języka
ISO 639-3 kjc
IETF kjc
Glottolog coas1295
Ethnologue kjc
WALS kjo
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język konjo pesisir (indonez. bahasa Konjo Pesisir), także: kondjo, tiro – język austronezyjski używany w prowincji Celebes Południowy w Indonezji (kabupateny Bantaeng, Bulukumba i Sinjai). Według danych z 1990 roku posługuje się nim 125 tys. osób.

Jeden z dwóch języków bądź dialektów konjo (drugim z nich jest konjo pegunungan – konjo górski). Na podstawie kryterium zrozumiałości i leksykostatystyki chodzi o dwa odrębne języki, jednakże cechy ich fonologii są prawie identyczne. Na płaszczyźnie morfologii, składni i morfofonemiki widoczne są niewielkie różnice (największe dotyczą słownictwa).

Języki konjo bywają określane jako dialekt języka makasarskiego, który jest z nimi blisko spokrewniony i dominuje pod względem socjopolitycznym (wraz z bugijskim). Dodatkowo wykazują wpływy dalej spokrewnionego języka bugijskiego. Użytkownicy konjo pesisir zachowują jednak własną tożsamość etniczną.

Tworzy złożony zespół odmian dialektalnych. Można wyróżnić dialekty: konjo pesisir (ara, bira), tana toa (black konjo, kadjang, kajang, tana towa), bantaeng (bonthain). Terytorium dialektu tana toa jest odrębne kulturowo, ludność ta opiera się wpływom zewnętrznym. Dialekt bantaeng bywa natomiast klasyfikowany jako odmiana języka makasarskiego.

Jeszcze w latach 80. XX w. był dominującym środkiem komunikacji w regionie. Nowsze doniesienia sugerują, że młodsze pokolenie w coraz większym stopniu używa języka indonezyjskiego.

Jest zapisywany alfabetem łacińskim.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Konjo, Coastal, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
  2. 1 2 Rahmatullah, Muhammad Hasan, Inanna: Pendidikan Ekonomi Berkarakter Untuk Pembangunan Berwawasan Lingkungan. Bandung: Media Sains Indonesia, 2021, s. 143. ISBN 978-623-6068-28-1. [dostęp 2024-03-18]. (indonez.).
  3. 1 2 3 4 5 Friberg 1995 ↓, s. 563.
  4. ↑ Friberg 1996 ↓, s. 137.
  5. 1 2 3 4 5 David Mead: Konjo, Coastal. Sulawesi Language Alliance. [dostęp 2023-06-04]. (ang.).
  6. ↑ Grimes i Grimes 1987 ↓, s. 27.
  7. ↑ Grimes i Grimes 1987 ↓, s. 26.

Bibliografia

  • Timothy Friberg: Konjo. W: Darrell T. Tryon (red.): Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1995, s. 563–571, seria: Trends in Linguistics. Documentation 10. DOI: 10.1515/9783110884012.1.563. ISBN 978-3-11-088401-2. OCLC 868970232. (ang.).
  • Barbara Friberg: Konjo’s peripatetic person markers. W: H. Steinhauer (red.): Papers in Austronesian Linguistics No. 3. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1996, s. 137–171, seria: Pacific Linguistics A-84. DOI: 10.15144/PL-A84.137. ISBN 0-85883-430-8. OCLC 36390044. (ang.).
  • Charles E. Grimes, Barbara D. Grimes: Languages of South Sulawesi. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1987, seria: Pacific Linguistics D-78; Materials in languages of Indonesia 38. DOI: 10.15144/PL-D78. ISBN 0-85883-352-2. OCLC 470252870. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.