| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
150 tys. (1991) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6b zagrożony↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | kjk | ||
| IETF | kjk | ||
| Glottolog | high1275 | ||
| Ethnologue | kjk | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język konjo pegunungan (indonez. bahasa Konjo Pegunungan), także konyo – język austronezyjski używany w prowincji Celebes Południowy w Indonezji (kabupateny Bone, Bulukumba, Gowa i Sinjai; rejon góry Lompobatang). Według danych z 1991 roku posługuje się nim 150 tys. osób.
Jeden z dwóch języków bądź dialektów konjo (drugim z nich jest konjo pesisir). Różnią się przede wszystkim na poziomie słownictwa (na podstawie kryterium zrozumiałości i leksykostatystyki chodzi o dwa odrębne języki). Ich systemy fonologii są prawie identyczne, a różnice w zakresie gramatyki są minimalne.
Języki konjo bywają określane jako dialekt języka makasarskiego, który dominuje pod względem socjopolitycznym. Różne czynniki sugerują, że powinny być rozpatrywane jako odrębne języki. Tym niemniej użytkownicy konjo pegunungan chętniej identyfikują się z kulturą makasarską aniżeli użytkownicy konjo pesisir, a sam język nie oparł się wpływom makasarskim. Jednocześnie języki konjo wykazują pewne wpływy dalej spokrewnionego języka bugijskiego.
Według doniesień z 2011 r. nie jest przyswajany przez wszystkie osoby z najmłodszego pokolenia. Wzrasta rola języka indonezyjskiego, który jest wykorzystywany w edukacji i ma znaczenie ekonomiczne.
Przypisy
- 1 2 3 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Konjo, Highland, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2019-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- 1 2 Rahmatullah, Muhammad Hasan, Inanna: Pendidikan Ekonomi Berkarakter Untuk Pembangunan Berwawasan Lingkungan. Bandung: Media Sains Indonesia, 2021, s. 143. ISBN 978-623-6068-28-1. [dostęp 2024-03-18]. (indonez.).
- 1 2 3 Friberg 1995 ↓, s. 563.
- 1 2 David Mead: Konjo, Highland. Sulawesi Language Alliance. [dostęp 2023-06-04]. (ang.).
- ↑ Friberg 1996 ↓, s. 137.
Bibliografia
- Timothy Friberg: Konjo. W: Darrell T. Tryon (red.): Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1995, s. 563–571, seria: Trends in Linguistics. Documentation 10. DOI: 10.1515/9783110884012.1.563. ISBN 978-3-11-088401-2. OCLC 868970232. (ang.).
- Barbara Friberg: Konjo’s peripatetic person markers. W: H. Steinhauer (red.): Papers in Austronesian Linguistics No. 3. Canberra: Department of Linguistics, Research School of Pacific Studies, Australian National University, 1996, s. 137–171, seria: Pacific Linguistics A-84. DOI: 10.15144/PL-A84.137. ISBN 0-85883-430-8. OCLC 36390044. (ang.).