Bese Sindang
Obszar

Bengkulu, Sumatra Południowa (Indonezja)

Liczba mówiących

145 tys. (2000)

Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy↗
Kody języka
ISO 639-3 liw
IETF liw
Glottolog coll1240
Ethnologue liw
BPS 0046 2
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język col, także: cul, sindang, saling, lembak (Bese Sindang) – język austronezyjski używany w prowincjach Bengkulu i Sumatra Południowa w Indonezji.

Według danych z 2000 r. posługuje się nim 145 tys. osób. W 1997 r. oszacowano, że ma 264 tys. rodowitych użytkowników. Obszar jego użycia obejmuje kabupaten Musi Rawas (w Sumatrze Południowej), rejon gór Barisan wokół Curup i Guru Agung (w Bengkulu) oraz pewien obszar na północny wschód od miasta Bengkulu. Dzieli się na kilka dialektów: lembak delapan, sindang kelingi, beliti, lubuk linggau. Różnice dotyczą intonacji i części leksyki.

Jest wykorzystywany w różnych sferach życia (zarówno w sytuacjach formalnych, jak i nieformalnych). Odgrywa rolę dodatkowego języka na początkowym etapie edukacji. W użyciu są też języki indonezyjski i palembang/musi, które służą do komunikacji międzyetnicznej.

Należy do grupy języków malajskich, według klasyfikacji Ethnologue stanowi część tzw. makrojęzyka malajskiego. J. McDowell i K. Anderbeck (2020) postulują włączenie col do dialektów musi.

Nazwa „cul” pochodzi od charakterystycznej formy przeczenia. Sporadycznie spotykane określenie „saling” wzięło się od nazwy rzeki. Istnieją także inne nazwy odnoszone do tego języka, nawiązujące do nazw miejscowości.

Brak rozwiniętej tradycji literackiej, choć w przeszłości był znany lokalny system pisma (surat ulu). Istnieje tradycja przekazu ustnego.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Col, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2021-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-05] (ang.).
  2. 1 2 3 4 Arifin i in. 1996 ↓, s. 1.
  3. 1 2 3 McDowell i Anderbeck 2020 ↓, s. 20.
  4. 1 2 Arifin i in. 1997 ↓, s. 1.
  5. 1 2 Arifin i in. 1996 ↓, s. 10.
  6. ↑ McDowell i Anderbeck 2020 ↓, s. 12, 20.
  7. ↑ Arifin i in. 1996 ↓, s. 6.
  8. ↑ Arifin i in. 1996 ↓, s. 12.
  9. ↑ Arifin i in. 1996 ↓, s. 11.

Bibliografia

  • Jonathan McDowell, Karl Anderbeck, The Malay Lects of Southern Sumatra, Paul Sidwell (red.), Honolulu: University of Hawaiʻi Press, 2020 (JSEALS Special Publication 7), OCLC 8894504428 [dostęp 2024-02-27] (ang.).
  • Siti Salamah Arifin i inni, Fonologi dan morfologi bahasa Sindang, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1996, ISBN 979-459-675-2, OCLC 36130977 [dostęp 2023-09-24] (indonez.).
  • Siti Salamah Arifin i inni, Sintaksis bahasa Sindang, Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1997, ISBN 979-459-768-6, OCLC 37616179 [dostęp 2023-09-24] (indonez.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.