Józef Świerczyński
pułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia

19 stycznia 1893
Byszewy

Data i miejsce śmierci

1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

do 1940

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

Centrum Wyszkolenia Kawalerii

Stanowiska

główny instruktor wyszkolenia bojowego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Józef Świerczyński (ur. 19 stycznia 1893 w Byszewach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 19 stycznia 1893 w Byszewach, w ówczesnym powiecie brzezińskim guberni piotrkowskiej, w rodzinie Józefa i Heleny z Plichtów. Jego przodkowie po mieczu pieczętowali się herbem Ostoja. Starszy brat kapitana artylerii Wincentego Bonawentury Świerczyńskiego, który również został zamordowany w Charkowie. W latach 1911–1913 jego korepetytorem był Jarosław Iwaszkiewicz. Egzamin maturalny zdał w 4 Gimnazjum Filologicznym w Kijowie. Ukończył cztery semestry na Wydziale Prawa Uniwersytetu Kijowskiego.

Od 1 grudnia 1914 do 1 maja 1915 był junkrem w Szkole Kawalerii w Jelizawetgradzie (ros. Елисаветградское кавалерийское училище). Po ukończeniu szkoły został przydzielony do 7 zapasowego pułku kawalerii (ros. Запасной 7-й кавалерийский полк), a 1 sierpnia 1915 wcielony do 14 Mitawskiego Pułku Huzarów na stanowisko młodszego oficera. W szeregach tego oddziału walczył na I wojnie światowej. 1 maja 1917 został dowódcą szwadronu. Od 1 grudnia 1917 do 1 czerwca 1918 służył w 2 pułku ułanów I Korpusu Polskiego na stanowisku dowódcy szwadronu karabinów maszynowych, a od 1 sierpnia 1918 w 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej na stanowisku młodszego oficera kompanii.

15 października 1918 Rada Regencyjna mianowała go porucznikiem „z patentem” z 19 listopada 1916. W listopadzie 1918 dowodził II batalionem 34 pułku piechoty. Od stycznia 1919 dowodził oficerską kompanią karabinów maszynowych na kursach wyszkolenia oficerów piechoty. Od 1 maja do 7 czerwca 1919 był słuchaczem II Kursu adiutantów w Warszawie, a po jego ukończeniu został powołany na I Kurs Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego. 1 grudnia 1919, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Oddziału V Sztabu Generalnego na stanowisko naczenika 2. wydziału 2. sekcji. W lutym 1920 został przydzielony do V Brygady Jazdy na stanowisko I oficera sztabu. Na tym stanowisku walczył w czasie wojny z bolszewikami. W lipcu tego roku został przeniesiony na takie samo stanowisko do IV Brygady Jazdy, 13 lipca został szefem oddziału operacyjno-informacyjnego 1 Dywizji Jazdy. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. We wrześniu został przydzielony do Korpusu Jazdy na stanowisko szefa oddziału operacyjno-informacyjnego, w październiku pełnił obowiązki szefa sztabu korpusu, a w listopadzie ponownie obowiązki szefa oddziału operacyjno-informacyjnego.

W grudniu 1920 objął obowiązki szefa sztabu 1 Dywizji Jazdy. W marcu 1921 został przeniesiony do VII Brygady Jazdy na stanowisko I oficera sztabu, a w maju tego roku na takie samo stanowisko do IV Brygady Jazdy. 1 listopada 1921 został przydzielony do Inspektoratu Jazdy przy Inspektoracie Armii Nr V na stanowisko referenta. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 70. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk ułanów grochowskich w Suwałkach. Od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego i przydział do Generalnego Inspektoratu Jazdy w Warszawie na stanowisko I referenta. 10 stycznia 1924 został odkomenderowany na trzy miesiące do Oddziału IV Sztabu Generalnego. 31 marca 1924 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 21. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Z dniem 15 kwietnia tego roku został przydzielony do Departamentu II Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu. 15 sierpnia 1924 został przeniesiony do 3 pułku ułanów śląskich w Tarnowskich Górach. 29 września tego roku objął stanowisko kwatermistrza pułku. 6 sierpnia 1927 został przydzielony z Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Juliusza Rómmla. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do 4 pułku ułanów zaniemeńskich w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 23 stycznia 1929 roku, razem z Adamem Mniszkiem i Witoldem Dzierżykraj-Morawskim został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W styczniu 1931 roku został mianowany dowódcą 23 pułku ułanów grodzieńskich w Podbrodziu, a później w Postawach. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1938 został głównym instruktorem wyszkolenia bojowego i komendantem kursów doskonalących Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty z Zofią z Kurkiewiczów. Dzieci nie miał.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 553.
  2. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 16.
  3. ↑ M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego
  4. ↑ Kolekcja ↓, s. 13, 16.
  5. ↑ Kolekcja ↓, s. 12–13, 16.
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 12–13, 16–17.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Kolekcja ↓, s. 17.
  8. 1 2 3 Памяти героев ↓.
  9. ↑ Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, s. 6.
  10. ↑ Wszendyrówny 2015 ↓, s. 124, 131.
  11. 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 18.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 1 września 1920, s. 795.
  13. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 160.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 603, 678, na liście starszeństwa oficerów jazdy wyprzedzał rotmistrza Tadeusza Komorowskiego (73. lokata), który w latach 1938–1939 był jego przełożonym, jako komendant CWK w Grudziądzu.
  15. ↑ Kolekcja ↓, s. 24.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 8 lutego 1924 roku, s. 54.
  17. ↑ Tadeusz Komorowski został awansowany tego samego dnia i z tym samym starszeństwem oraz 22. lokatą.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 3 kwietnia 1924 roku, s. 184.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 79 z 17 sierpnia 1924, s. 449.
  20. ↑ Kolekcja ↓, s. 25.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 547, 600.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 238.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 293, 340.
  24. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 17.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 3.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
  27. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 463.
  28. ↑ M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885.
  29. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922, s. 315.
  30. ↑ M.P. z 1932 r. nr 65, poz. 85.
  31. 1 2 Kolekcja ↓, s. 13.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.