Iwanhorod
Івангород
Państwo

 Ukraina

Obwód

 czerkaski

Rejon

humański

Wysokość

233 m n.p.m.

Populacja (2001)
• liczba ludności


1193

Nr kierunkowy

+380 4745

Kod pocztowy

20040

Tablice rejestracyjne

CA / 24

Położenie na mapie obwodu czerkaskiego
Położenie na mapie Ukrainy
48°48′10″N 29°48′09″E/48,802778 29,802500

Iwanhorod (ukr. Івангород, pol. Iwangród) – wieś na Ukrainie w obwodzie czerkaskim, w rejonie humańskim, centrum silskiej rady. Położony nad rzeką Udycz.

Historia

Najstarsze ślady osodnictwa w Iwanohrodzie sięgają czasów prehistorycznych, czego śladem mogą być pozostałości grodziska łączonego z kulturą trypolską. W średniowieczu miejscowość leżała na szlaku czumackim z Kijowa na Krym. W XIII w. wraz z innymi terytoriami dawnej Rusi Kijowskiej znalazł się w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego, a następnie w Rzeczypospolitej (województwo bracławskie). Iwanhorod leżał na terenie włości humanieckiej (pustynię pewną Umany nazwaną) darowanej Walentemu Aleksandrowi Kalinowskiemu konstytucją sejmową z 1609 r. Kalinowscy przyczynili się do zagospodarowania tych rozległych terenów Bracławszczyzny regularnie pustoszonej przez Tatarów. W czasie powstania Chmielnickiego Iwanogród (od 1649 r.) stał się miasteczkiem sotennym jako stolica sotni iwanogrodzkiej w obrębie pułku humańskiego. Miejscowym setnikiem, dowódcą 201 kozaków, był Wasyl Bubłyk (Bublik, Василь Бублик), znany z tego, że został w 1652 r. stracony za zdradę i zamiar zabicia Chmielnickiego.

Po II rozbiorze Rzeczypospolitej Iwanogród znalazł się pod panowaniem Imperium Rosyjskiego (ujezd hajsyński guberni podolskiej)

Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. ↑ Udycz al. Hadycz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 746.
  2. ↑ Склад Уманського козацького полку. [dostęp 2012-03-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-03)].
  3. ↑ Ю. А. Мицик, О. Г. Бажан, В. С. Власов, Історія України, Києво-Могилянська академія, Київ 2008
  4. ↑ O kozaku Bubliku nasłanym ponoć przez Marcina Kalinowskiego wspomina m.in. w swoim pamiętniku Albrycht Stanisław Radziwiłł (s. 470). Por. też Wojciech Jacek Długołęcki: Batoh 1652. Warszawa: Bellona, 1995, s. 25-26, 44. ISBN 83-11-08402-5.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.