Igrzyska olimpijskie

Kazanovs startował na igrzyskach olimpijskich w 1992 i 1996 roku. Na obu igrzyskach wystąpił na 110 m przez płotki. W Barcelonie odpadł w półfinale, zajmując 6. miejsce w swoim biegu z czasem 13,77 s. Wcześniej przeszedł pierwszą rundę, plasując się na 4. pozycji w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 13,88 s, natomiast w ćwierćfinale był 4. w swoim biegu z czasem 13,76 s. W Atlancie także odpadł w półfinale, zajmując 7. miejsce w swoim biegu z czasem 14,13 s. W biegu eliminacyjnym pierwszej rundy był 4. z czasem 13,74 s, a w ćwierćfinałowym biegu uplasował się na 3. pozycji z czasem 13,42 s.

Mistrzostwa świata

Na mistrzostwach świata w 1987 roku zajął 5. miejsce na 110 m przez płotki z czasem 13,48 s. W 1991 roku odpadł w półfinale na tym samym dystansie, plasując się na 5. pozycji w swoim biegu i dziewiątej w ogólnej klasyfikacji z czasem 13,65 s. W 1993 roku był 6. z czasem finałowym 13,38 s. W 1995 roku odpadł w półfinale, zajmując 6. miejsce w swoim biegu z czasem 13,61 s.

W 1989 roku został brązowym medalistą halowych MŚ na 60 m przez płotki z czasem 7,59 s, natomiast dwa lata później na tym samym dystansie został halowym wicemistrzem świata. W 1993 roku był 5. na halowych mistrzostwach świata z czasem finałowym 7,55 s. W 1995 roku odpadł w eliminacjach, plasując się na 3. pozycji w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 7,80 s. W 1997 roku także odpadł w eliminacjach, zajmując ostatnie, 6. miejsce w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 7,86 s. W 1999 roku ponownie odpadł w eliminacjach halowych MŚ, plasując się w swoim biegu eliminacyjnym na 4. pozycji z czasem 7,69 s.

Mistrzostwa Europy

Jest czterokrotnym halowym mistrzem Europy na 60 metrów przez płotki. Zwyciężał w 1990, 1992, 1996 i 1998 roku.

W 1986 roku odpadł w półfinale mistrzostw Europy na 110 m przez płotki, zajmując 5. miejsce w swoim biegu z czasem 13,76 s. W 1990 roku na tym samym dystansie uplasował się na 8. pozycji (z powodu upadku nie ukończył biegu finałowego). W 1998 roku był 22. z czasem 14,04 s.

W 1985 roku odpadł w półfinale halowych mistrzostw Europy, zajmując 5. miejsce w swoim biegu z czasem 7,75 s. W 1989 roku na tej samej imprezie odpadł w eliminacjach na tym samym dystansie, plasując się na 5. pozycji w swoim biegu eliminacyjnym z czasem 8,19 s. W 1994 roku odpadł w półfinale halowych mistrzostw Europy, zajmując 4. miejsce w swoim biegu z czasem 7,75 s.

Mistrzostwa krajowe

Jest pięciokrotnym halowym mistrzem ZSRR na 60 m przez płotki. W 1985 roku uzyskał czas 7,58 s (najlepszy rezultat na listach światowych na tym dystansie w sezonie 1985), dwa lata później – 7,61 s, w 1989 roku – 7,56 s, w 1990 roku – 7,55 s, a w 1991 roku – 7,56 s. Oprócz tego, w 1984 i 1986 roku zostawał halowym wicemistrzem ZSRR na 60 m przez płotki, uzyskując odpowiednio czasy 7,78 s i 7,72 s.

Czterokrotnie zwyciężył w mistrzostwach Związku Radzieckiego na 110 metrów przez płotki (1984, 1986, 1987 i 1990). Jest również pięciokrotnym mistrzem Łotewskiej SRR. W 1981 roku zwyciężył w sztafecie 4 × 100 m, w 1983 roku wygrał na 110 m przez płotki oraz na 60 m przez płotki (hala), w 1984 roku ponownie zwyciężył w hali na 60 m przez płotki, a w 1988 roku – na 110 m przez płotki. Jest też sześciokrotnym mistrzem Łotwy. W 1993, 1995 i 1997 roku wygrywał na 110 m przez płotki, w 1994 i 1997 roku zwyciężał w hali na 60 m przez płotki. W 1994 roku wygrał także zawody halowe na 60 m. W 1993 roku zwyciężył na 110 metrów przez płotki podczas mistrzostw Rosji.

Pozostałe zawody

W 1984 roku wystartował na zawodach Przyjaźń-84, na których zajął 5. miejsce na 110 m przez płotki z czasem 13,76 s. W 1986 roku zajął 6. miejsce w biegu na 110 m przez płotki na igrzyskach Dobrej Woli z czasem 13,50 s. Cztery lata później był piąty w tych samych zawodach z czasem 13,71 s. W 1987 roku zwyciężył w finale "A" pucharu Europy na 110 m przez płotki, z wynikiem 13,48, a w 1991 zajął w tej konkurencji 4. miejsce, z wynikiem 13,64. W barwach Łotwy wystąpił w zawodach grupy 2 pierwszej ligi (II poziom rozgrywek) Pucharu Europy w 1995 (4. miejsce z wynikiem 13,93).

W 1993 roku wygrał zawody na 110 m przez płotki na igrzyskach bałtyckich z czasem 13,48 s. W 1996 roku zajął drugie miejsce na halowych mistrzostwach krajów bałtyckich w biegu na 60 m przez płotki z czasem 7,75 s.

25 lutego 1989 roku podczas Pucharu ZSRR w Moskwie ustanowił halowy rekord Europy na 60 m przez płotki, uzyskując czas 7,42 s, ale dzień później został on pobity o 0,01 s przez Colina Jacksona.

Od 1985 roku reprezentował klub Dinamo Ryga, wcześniej zawodnik Dinama Dyneburg. W trakcie kariery jego trenerami byli Viktorija Gekiša, Jānis Gailišs, Imants Liepinš, Wiktor Miasnikow i Walentin Wojnow.

Ustanowił 13 rekordów Łotwy. 30 czerwca 1999 roku ustanowił również rekord Łotwy weteranów (wiek 35–39 lat) na 110 m przez płotki (13,60 s), który w październiku 2020 pozostawał aktualnym. Wynik ten był przez dwa lata rekordem Europy w tej kategorii wiekowej.

W styczniu 2000 roku ogłosił zakończenie kariery po sezonie, jednakże jeszcze w 2001 roku brał udział w pojedynczych zawodach w Hiszpanii.

Rekordy życiowe

Na stadionie

• bieg na 110 metrów przez płotki – 13,26 (Stuttgart, 19 sierpnia 1993) – były rekord Łotwy / 13,14w (Petersburg, 8 czerwca 1986)

W hali

• bieg na 50 metrów przez płotki – 6,48 (Budapeszt, 12 lutego 1992) – rekord Łotwy
• bieg na 60 metrów przez płotki – 7,42 (Moskwa, 25 lutego 1989) – rekord Łotwy
• bieg na 110 metrów przez płotki – 13,66 (Petersburg, 23 lutego 1992) – rekord Łotwy

Osiągnięcia