Ideologia zerowej redundancji lub ideologia antyredundancji – pogląd językowy zakładający, że stosowanie pleonazmów i innych form nadmiarowości językowej jest niewłaściwe. Zwolennicy tego poglądu wychodzą z założenia, że takich konstrukcji powinno się unikać.
Wiedza lingwistyczna wskazuje na to, że obecność elementów redundantnych jest typową i naturalną cechą struktury języka. Redundancja występuje w każdym języku, przy czym bywa spotykana na różnych płaszczyznach (w tym np. w morfologii). W niektórych przypadkach efekt redundancji językowej jest nieunikniony, np. w konstrukcjach gramatycznych takich jak „ta piękna wioska” (chorw. to lijepo selo), gdzie poszczególne składniki wyrażenia niosą powtórzoną informację o rodzaju, liczbie i przypadku gramatycznym. Podobnie w angielskim zdaniu „there are two books” (liczba mnoga jest wyrażana trzy razy – poprzez formę are, liczebnik two i sufiks -s). Redundancja ułatwia dekodowanie przekazu i porozumiewanie się (np. kiedy dana osoba szybko mówi, ma wadę wymowy, posługuje się innym dialektem czy też rozmówca ma problemy ze słuchem).
Redundancja może także służyć nadaniu wypowiedzi dodatkowego zabarwienia stylistycznego. Czasem wyraża pewne znaczenia pragmatyczne. Nadmiarowość opcjonalna, łatwa do wyeliminowania, jest jednak typowym przedmiotem krytyki normatywnej, która sprzeciwia się rozwlekłości stylu, stosowaniu pleonazmów i powtórzeń, a posługiwanie się nią bywa uważane za oznakę braku wykształcenia. W odróżnieniu od redundancji obligatoryjnej, przejawiającej się wyłącznie na płaszczyźnie gramatyki, redundancja opcjonalna może przybierać również charakter leksykalny (przede wszystkim powtórzenia), dyskursywny bądź sytuacyjny (przekazywanie informacji wynikających z kontekstu). Redundancja w gramatyce nie daje się wyeliminować, gdyż prowadziłoby to do niegramatyczności wyrażeń; nie spotyka się zatem z krytyką.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Starčević, Kapović i Sarić 2019 ↓, s. 312.
- 1 2 3 4 5 Filip Berlengi, Prescriptivism and Language Ideologies: A Comparison between Croatian and English Usage Guides, Uniwersytet w Zagrzebiu, 2018, s. 10, 22 (ang.).
- ↑ Kapović, Starčević i Sarić 2016 ↓, s. 63–64.
- 1 2 3 Pál 2005 ↓, s. 56–58.
- ↑ Kapović, Starčević i Sarić 2016 ↓, s. 63.
- ↑ Ana Lado, Teaching Beginner ELLs Using Picture Books: Tellability, Thousand Oaks: Corwin Press, 2012, s. 35, ISBN 978-1-4522-3523-3, OCLC 1007860261 (ang.).
- ↑ Starčević, Kapović i Sarić 2019 ↓, s. 313.
Bibliografia
- Mate Kapović, Anđel Starčević, Daliborka Sarić, O preskripciji i preskriptivizmu u Hrvatskoj, [w:] Barbara Kryżan-Stanojević (red.), Jezična politika: između norme i jezičnog liberalizma, Zagreb: Srednja Europa, 2016, s. 45–67, ISBN 978-953-7963-47-7, OCLC 970772545 (chorw.).
- Heltai Pál, Explicitation, Redundancy, Ellipsis and Translation, [w:] Krisztina Károly, Ágota Fóris (red.), New Trends in Translation Studies: In Honour of Kinga Klaudy, Budapest: Akadémiai Kiadó, 2005, s. 45–75, ISBN 978-963-05-8257-5, OCLC 63519254 (ang.).
- Anđel Starčević, Mate Kapović, Daliborka Sarić, Jeziku je svejedno, Zagreb: Sandorf, 2019, ISBN 978-953-351-115-3, OCLC 1126555222 (chorw.).