Herb Siedmiogrodu

Opis herbu

Na trójpolowej tarczy, dzielonej w pas, pole pierwsze (górne) barwy niebieskiej, na nim pół orła czarnego w prawo, ze złotym rozwartym dziobem, z którego wysunięty czerwony język. Po prawej stronie orła złote słońce o 14. promieniach, z ludzką twarzą, zaś po lewej srebrny półksiężyc. Pole drugie (środkowe) to wąski czerwony pas. Pole trzecie (dolne) złote, a w nim siedem czerwonych kamiennych blankowanych wież, każda z dwoma oknami i bramą, ustawionych w dwóch szeregach ponad sobą: w górnym szeregu cztery, zaś w dolnym trzy wieże.

Historia herbu

Herb Siedmiogrodu ulegał przez lata ewolucji. W swojej pierwotnej formie, był opracowany w 1596 roku, przez Levinusa Hulsiusa dla cesarskiej prowincji Siedmiogrodu. Przedstawiał wówczas w tarczy orła w górnym polu i siedem wzgórz z wieżami na szczytach w dolnej części tarczy. Autor ukazał go w swoim dziele "Chronologia", wydanym w Norymberdze w tym samym roku. Dla Zygmunta Batorego, księcia Siedmiogrodu, zaprojektowano nowy herb z pewnymi niewielkimi zmianami: w górnym polu orzeł otoczony przez słońce i księżyc, w dolnym polu wzgórza zostały zastąpione prostymi wieżami.

Herb Siedmiogrodu na przestrzeni dziejów

Symbolika herbu

Siedem czerwonych wież z czarnymi drzwiami na złotym tle, symbolizuje siedem ufortyfikowanych miast w Siedmiogrodzie.

Dodatkowe informacje

Czerwony pasek podziału został wykorzystany po raz pierwszy przez księcia Michała I Apafi, a jej pierwszy wariant zamieszczony na złotych monetach wyemitowanych w roku 1666

Na herbie używanym po 1765 roku była zamieszczona nowa korona przyznana przez Marię Teresę. W 1848 roku, gdy Siedmiogród przyłączony został do Królestwa Węgier, historyczny herb został wykorzystany w herbie Królestwa Węgierskiego i służył do 1867 roku, następnie z nieznacznymi zmianami (po kompensacji) do 1949.

Przypisy

  1. Science et l'art héraldiques en Roumanie - Dan Cernovodeanu - Google Books [online], books.google.com [dostęp 2017-11-15].
  2. Siebenbürgisches Archiv - Albert Arz von Straussenburg, Balduin Herter - Google Books [online], books.google.com [dostęp 2017-11-15].
  3. Louis Craig Cornish, Transylvania, the land beyond the forest, Dorrance & company, 1947 p. 23
  4. Michael Kosztarab, Transylvanian roots: the true life adventures of a Hungarian-American, Pocahontas Press, 1997, p. 43
  5. Dan Cernovodeanu, Ştiinţa şi arta heraldică în România, Bucharest, 1977, p. 130
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.