Henryk Lewenfisz-Wojnarowski
Data i miejsce urodzenia

31 maja 1894
Łódź

Data i miejsce śmierci

27 września 1956
Warszawa

profesor nauk medycznych
Specjalność: laryngologia
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Warszawski
Uniwersytet Łódzki
Akademia Medyczna w Łodzi

Odznaczenia

Henryk Lewenfisz-Wojnarowski (ur. 31 maja 1894 w Łodzi, zm. 27 września 1956 w Warszawie) – polski lekarz laryngolog żydowskiego pochodzenia.

Życiorys

Syn Hermana i Doroty z Róziewiczów. Studiował medycynę w Uniwersytecie w Montpellier i w Warszawie. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, a po powrocie do Warszawy podjął pracę w Szpitalu św. Ducha. Od 1922 roku pracował w Klinice Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego, od 1926 docent Uniwersytetu Warszawskiego.

Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Lwowa. Podczas okupacji niemieckiej praktykował w swojej specjalizacji. Od 1942 roku przebywał w Warszawie. Pracował w klinice w getcie warszawskim. Prowadził też, razem z Ludwikiem Hirszfeldem i Juliuszem Zweibaumem, zajęcia dla studentów medycyny.

Po wojnie powołany na katedrę laryngologii przy Uniwersytecie Łódzkim, a w 1953 roku zastąpił Antoniego Dobrzańskiego na stanowisku dyrektora kliniki w Warszawie. Redaktor naczelny „Otolaryngologii Polskiej”.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim (1954) i Krzyżem Kawalerskim (1950) Orderu Odrodzenia Polski.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B15-3-28).

Życie prywatne

W 1924 zawarł związek małżeński z Teofilą Marianko, z którą miał córkę Wandę (1933–2002) i syna Mariana (1927–1999).

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.