Hans Hotter

Hans Hotter
	; Hans Hotter, 1940
Data i miejsce urodzenia	19 stycznia 1909 ; Offenbach am Main
Pochodzenie	niemieckie
Data i miejsce śmierci	6 grudnia 2003 ; Monachium
Typ głosu	bas-baryton
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	śpiewak
	Odznaczenia

Hans Hotter (ur. 19 stycznia 1909 w Offenbach am Main, zm. 6 grudnia 2003 w Monachium) – niemiecki śpiewak, bas-baryton.

Życiorys

W dzieciństwie był członkiem kościelnego chóru chłopięcego w Monachium, później studiował filozofię i muzykologię na Uniwersytecie Monachijskim. Uczył się też w monachijskiej Akademie der Tonkunst gry na organach i śpiewu, jego nauczycielem był Matthäus Roemer. Na scenie zadebiutował w 1929 roku w Opawie jako Mówca w Czarodziejskim flecie W.A. Mozarta. W 1930 roku wystąpił w Mesjaszu Georga Friedricha Händla. Od 1932 do 1934 roku związany był z teatrem niemieckim w Pradze. W latach 1934–1945 śpiewał w operze w Hamburgu, w 1936 roku przyznano mu tytuł Kammersänger. Występował też w operach w Monachium (1937–1972), Berlinie (1939–1942) i Wiedniu (1939–1972). W 1947 roku debiutował na scenie Covent Garden Theatre w Londynie, wykonując rolę Hrabiego Almavivy w Weselu Figara i tytułową rolę w Don Giovannim. Od 1950 do 1954 roku występował na deskach Metropolitan Opera w Nowym Jorku, gdzie debiutował rolą Holendra w Holendrze tułaczu Richarda Wagnera. W latach 1952–1964 regularnie śpiewał podczas przedstawień operowych na festiwalu w Bayreuth.

Cechował się silnym i donośnym głosem o szerokiej skali możliwości wykonawczych, pozwalającym mu na śpiewanie najtrudniejszych partii bohaterskich repertuaru operowego. Ceniono go szczególnie jako interpretatora ról z oper Richarda Wagnera. Brał udział w prawykonaniach oper Richarda Straussa Dzień pokoju (1938, w roli Komandora) i Capriccio (1942, w roli Oliviera). Wykonywał także repertuar oratoryjny i pieśniarski.

Odznaczony został bawarskim Orderem Maksymiliana (1984) oraz francuskim Orderem Sztuki i Literatury w stopniu komandora (1994). Opublikował autobiografię „Der Mai war mir gewogen–:” Erinnerungen (Monachium 1996).

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 4. Część biograficzna hij. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1993, s. 302. ISBN 83-224-0453-0.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 3 Haar–Levi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1620. ISBN 978-0-02-865528-4.
1 2 3 4 Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 371–372. ISBN 978-83-01-13410-5.
1 2 3 4 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 395. ISBN 0-674-37299-9.
↑ Hans Körner: Der bayerische Maximilians-Orden für Wissenschaft und Kunst. München: Kommission für Bayerische Landesgeschichte, 2001, s. 101. ISBN 3-7696-9700-6.
↑ Archives des nominations et promotions dans l'ordre des Arts et des Lettres, s. 84 (fr.)

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[encmuz-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 4. Część biograficzna hij. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1993, s. 302. ISBN 83-224-0453-0.

[baker-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 3 Haar–Levi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1620. ISBN 978-0-02-865528-4.

[chodkowski-3] 1 2 3 4 Encyklopedia muzyki. red. Andrzej Chodkowski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 371–372. ISBN 978-83-01-13410-5.

[harvard-4] 1 2 3 4 The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 395. ISBN 0-674-37299-9.

[korner-5] Hans Körner: Der bayerische Maximilians-Orden für Wissenschaft und Kunst. München: Kommission für Bayerische Landesgeschichte, 2001, s. 101. ISBN 3-7696-9700-6.

[siv-6] Archives des nominations et promotions dans l'ordre des Arts et des Lettres, s. 84 (fr.)