Grotte di Castellana – system jaskiń krasowych znajdujący się w gminie Castellana Grotte w prowincji Bari w regionie Apulia na południu Włoch, w odległości około 1 km od Castellana Grotte. Grotte di Castellana jest jednym z najbardziej znanych systemów jaskiń we Włoszech.

Opis

Jaskinia ma 3348 m długości i średnio 70 m głębokości (maksymalna głębokość wynosi 122 m). Panuje w niej temperatura od 14 °C do 18 °C, z wilgotnością wynoszącą około 90%. La Grave oraz La Grotta Bianca są najbardziej charakterystycznymi miejscami jaskini.

La Grave to ogromna komnata mierząca około 100 m długości, 50 m szerokości i 60 m głębokości. W sklepieniu komnaty znajduje się otwór, przez który wpada światło i widoczna jest rosnąca na zewnątrz roślinność.

La Grotta Bianca jest to część jaskini z bogatą białą szatą naciekową, w tym stalaktytami, stalagmitami, zasłonami oraz heliktytami zbudowanymi z kryształów kalcytu.

Od kilku lat jaskinię zanieczyszczają ścieki pochodzące ze stojących powyżej niej zabudowań.

Grotte di Castellana otwarta jest przez cały rok dla zwiedzających (z wyjątkiem 25 grudnia i 1 stycznia), odwiedza ją ponad 15 milionów turystów z całego świata.

Odkrycie

Jaskinia, a przynajmniej La Grave, znana była mieszkańcom od wieków (stąd też nazwa pobliskiej miejscowości), niemniej pierwszą osobą, która prawdopodobnie zeszła do jaskini wraz z grupą młodzieży był Vincent Longo (1737–1825). Ich ustne relacje były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Pierwsze pisemne opisy jaskini pojawiły się w 1852 (De Luca Ferdinando, Mastriani Raffaele; Dizionario corografico del Reame di Napoli – Dizionario corografico-universale dell’Italia). Jednak dopiero 23 stycznia 1938 Franco Anelli dokonał eksploracji, którą wraz z Vito Matarrese kontynuował do 1940, kiedy odkryto La Grotta Bianca.

Powstanie

Uznaje się, że początek powstawania jaskini sięga około 90 mln lat, czyli okresu kredowego. Obszar dzisiejszej Apulii był wtedy zalany przez morze zamieszkiwane przez ogromne skupiska skorupiaków i roślin. Około 65 mln lat temu zaczynała pojawiać się gruba warstwa wapienia dająca obecny kształt tego regionu.

W wyniki różnych procesów erozyjnych dokonywanych przez podziemną rzekę powstawały wolne przestrzenie, które w efekcie orogenezy zostały znacznie powiększone. Ostatecznie w czwartorzędzie, około 2,5 mln lat temu, zaczęły powstawać wszelkie widoczne dziś w jaskini nacieki.

Fauna

Świat zwierzęcy jest typowy dla jaskiń, można tu spotkać kilka gatunków nietoperzy, w tym Miniopterus schreibersii, Rhinolophus mehelyi, podkowiec duży, Rhinolophus euryale czy Myotis capaccinii. Można tam również natrafić na równonogi i różne rodzaje chrząszczy.

Przypisy