Giuseppe Di Stefano (ur. 24 lipca 1921 w Motta Sant’Anastasia, zm. 3 marca 2008 w Santa Maria Hoè) – włoski śpiewak operowy, tenor.

Życiorys

Giuseppe Di Stefano urodził się we wsi Motta Sant’Anastasia w Katanii jako jedyny syn szewca i krawcowej. Uczył się w seminarium jezuitów i przez krótki czas zastanawiał się nad wstąpieniem do stanu duchownego.

W 1946 zadebiutował w operze rolą kawalera Des Grieux w Manon Jules’a Masseneta, a rok później zagrał go na deskach La Scali. W 1948 przeniósł się do Metropolitan Opera, gdzie wykonywał role m.in. Radamesa w Aidzie Giuseppe Verdiego i księcia w Rigolettcie, nagrał dla radia rolę Fausta w operze Charles’a Gounoda pod tym samym tytułem. Od 1957 śpiewał także w Covent Garden Theatre, gdzie wykreował Cavaradossiego w Tosce, zaś na Festiwalu w Edynburgu zachwycił rolą Nemorina w Napoju miłosnym Gaetano Donizettiego. Zdobył „Złotego Orfeusza”, włoską muzyczną nagrodę podobną do amerykańskiego Oskara.

Di Stefano zachwycał słuchaczy swoją dykcją i wyjątkową barwą głosu. Jednak już w połowie lat 60. jego kariera była praktycznie skończona, gdyż podejmowany repertuar był zdecydowanie nieodpowiedni, za ciężki dla jego głosu (tenor liryczny). Jeszcze w 1973 di Stefano planował odbycie z Marią Callas wspólnej trasy pożegnalnej, jednak musiała być ona przerwana ze względu na złą formę obojga wykonawców.

Luciano Pavarotti wielokrotnie podkreślał, że w swojej karierze podziwiał i wiele razy wzorował się na Di Stefano, chociaż zdarzało mu się również krytykować pewne jego braki techniczne.

Wybrane partie operowe

Oprócz wymienionych powyżej kreacji, zasłynął wykonaniem i nagraniem następujących ról:

• Edgar w Łucji z Lammermooru
• Ricardo w Balu maskowym
• Turiddu w Rycerskości wieśniaczej
• Canio w Pajacach
• Manrico w Trubadurze

Przypisy