Gösta Nystroem (ur. 13 października 1890 w Silvberg w regionie Dalarna, zm. 9 sierpnia 1966 w Särö w regionie Halland) – szwedzki kompozytor i malarz.

Życiorys

Jego ojciec był organistą, nauczycielem muzyki i malarzem, udzielał synowi pierwszych lekcji harmonii, kontrapunktu oraz gry na fortepianie i organach. Uczył się prywatnie gry na fortepianie i harmonii u Lennarta Lundberga i Arona Bergensona w Sztokholmie, następnie uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Strängnäs. Od 1913 do 1914 roku uczeń Andreasa Halléna, następnie w latach 1915–1919 studiował malarstwo i kompozycję w Kopenhadze. Po krótkim pobycie w Niemczech udał się w 1920 roku do Paryża, gdzie uczył się kompozycji u Vincenta d’Indy’ego i Leonida Sabaniejewa oraz dyrygentury u Camille’a Chevillarda. W 1931 roku wrócił do Szwecji. W latach 1932–1947 pisał jako krytyk muzyczny do Göteborgs Handels- och Sjöfartstidning. Od 1941 roku członek Królewskiej Akademii Muzycznej. W 1952 roku otrzymał medal „Litteris et Artibus”. Doktor honoris causa uniwersytetu w Göteborgu (1958).

Twórczość

Początkowo tworzył w stylistyce neoromantycznej, po pobycie w Paryżu zaadaptował środki właściwe impresjonizmowi, co widoczne jest zwłaszcza w utworach inspirowanych tematyką morską. W latach 30. zradykalizował swój język muzyczny, łącząc linearną polifonię ze współbrzmieniami wypełnionymi dysonansami oraz polirytmią.

Jako malarz tworzył pejzaże o tematyce marynistycznej, inspirowane twórczością Piera della Francesca i Georges’a Braque’a. Jego prace były wystawiane w Sztokholmie, Kopenhadze i Paryżu.

Ważniejsze kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Przypisy