Anders Johan Österling (ur. 13 kwietnia 1884 w Helsingborgu, zm. 13 grudnia 1981 w Sztokholmie) – szwedzki poeta, krytyk literacki i teatralny oraz tłumacz. Członek Akademii Szwedzkiej od 1919. Przewodniczący komitetu Nagrody Nobla w latach 1947–1968.

Anders Österling studiował historię literatury na Uniwersytetecie w Lund. Od 1909 do 1919 pracował na tej uczelni jako bibliotekarz. W latach 1919–1935 pisał dla dziennika „Svenska Dagbladet”. W 1919 został członkiem Akademii Szwedzkiej, a w 1921 komitetu Nagrody Nobla. W 1936 rozpoczął współpracę z czasopismem „Stockholms-Tidningen”, którą kontynuował do 1966. Od 1941 do 1964 był sekretarzem Akademii Szwedzkiej. W latach 1947–1968 przewodniczył komitetowi noblowskiemu.

Anders Österling kontynuował szkołę poetycką zapoczątkowaną przez Ola Hanssona i Vilhelma Ekelunda. Tłumaczył dzieła z języka włoskiego (m.in Dante Alighieri, Salvatore Quasimodo), angielskiego, francuskiego i niemieckiego. Wybrane wiersze Österlinga zostały przetłumaczone na język polski przez Zygmunta Łanowskiego.

Wybrane zbiory poetyckie

(opracowano na podstawie materiału źródłowego)

• Preludier (1904)
• Årest visor (1907)
• Facklor i stormen (1913)
• Idyllernas bok (1917)
• Sänger i krig (1917)
• Livets värde (1940)
• Sent i livet (1970)

Przypisy

Bibliografia

• ZenonZ. Ciesielski ZenonZ. (red.), Słownik pisarzy skandynawskich, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, ISBN 83-214-0275-5 .
• ZenonZ. Ciesielski ZenonZ., Historia literatury szwedzkiej: zarys, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990, ISBN 83-04-03213-9 .
• WładysławW. Floryan WładysławW. (red.), Dzieje literatur europejskej, t. 2 cz. 2, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, ISBN 83-01-04452-7 .