Forminga (stgr. φόρμιγξ phórminks) – starogrecki instrument strunowy szarpany, bez gryfu, odmiana liry albo kitary.
Od liry i kitary odróżniał się większą liczbą strun. Podobnie jak kitara miał korpus rezonansowy w postaci drewnianego pudła, z wewnętrznie pustymi ramionami połączonymi poprzeczką zwaną jarzmem. Struny z włókien roślinnych, nawinięte z jednej strony na jarzmie, a z drugiej umocowane u dołu rezonatora, szarpane były plektronem, którego grający używał prawą ręką; lewa ręka skracała struny.
Nazwa forminga łączy się z Homerem, nazywającym tak instrument, którym sam się posługiwał. Pierwsza pytyjska oda Pindara jest hymnem na cześć złotej formingi Apollina.
Był to instrument głównie wirtuozowski, gra na nim obowiązywała na agonach muzycznych podczas igrzysk pytyjskich odbywających się w Atenach, Delfach i na wyspie Delos.