| Excidobates captivus | |||
| (Myers, 1982) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Excidobates captivus | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||
Excidobates captivus – gatunek płaza bezogonowego z podrodziny Dendrobatinae w rodzinie drzewołazowatych (Dendrobatidae). Endemit Peru i Ekwadoru. Najmniejszy płaz świata. Narażony na wyginięcie.
Taksonomia
Gatunek ten został odkryty w 1982 roku przez Charlesa Williama Myersa. Został on następnie połączony z E. mysteriosus jako jego odmiana barwna. Ponownie nadano mu przynależność gatunku w 2006 roku. Okazuje się, że jest E. captivus jest taksonem siostrzanym w stosunku do E. mysteriosus i tworzy klad z rodzajem Ranitomeya. Opisywany pod synonimami: Dendrobates captivus, Ranitomeya captivica i Adelphobtes captivus.
Występowanie
Gatunek endemiczny dla Cordillera del Condor i Cerros de Campanquis w północno-zachodnim Peru. Znany jest z dwóch stanowisk: w dorzeczu Marañón i w Santa Rosa, dzieląc zasięg występowania z E. mysteriosus. Obecnie wiadomo, że występuje także w południowym Ekwadorze.
Morfologia
Dorosłe osobniki osiągają długość ciała 15-17 mm. Posiada czarne ubarwienie, a na czarnym tle znajdują się czerwone oraz pomarańczowe plamki. W okolicach pach i pachwin ciemne, żółte plamy, a na brzuchu są one jasnożółte. Kciuk jest dłuższy od innych palców (ogólnie długie palce).
Ekologia i zachowanie
Występuje na terenach nizinnych, przede wszystkim w lasach tropikalnych. Na terenach Marañón E. captivus został znaleziony na wysokości 213 m n.p.m.
Gatunek ten, podobnie jak inne drzewołazowate (Dendrobatidae) odżywia się roztoczami i mechowcami, które najprawdopodobniej dostarczają mu alkaloidów ( do produkcji tzw. batrachotoksyny).
Rozmnaża się jak E. mysteriosus; samica składa skrzek na ziemi, a kiedy kijanki się wylęgną, samiec umieszcza je na plecach i transportuje je do zbiorniczków wodnych, uformowanych przez liście roślin z rodzaju Heliconia.
Status i ochrona
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje Excidobates captivus za gatunek narażony na wyginięcie (VU – Vulnerable). Liczebność populacji nie jest znana, a jej trend uznawany jest za spadkowy. Gatunek jest objęty konwergencją CITES i zakazuje odłowu tego gatunku w celach terrarystycznych. W 2008 roku E. captivus został przemycony z natury do Niemiec, gdzie był on sprzedawany na giełdzie trrarytycznej.
Przypisy
- ↑ Excidobates captivus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Evan Twomey: Excidobates captivus (Santiago Poison Frog). Amphibiaweb. [dostęp 2021-12-04]. (ang.).
- ↑ Excidobates captivus (Myers, 1982). American Museum of Natural History. [dostęp 2021-12-04]. (ang.).
- 1 2 3 4 Excidobates captivus (Myers, 1982.). Dendrobates.org. [dostęp 2021-12-04]. (ang.).
- 1 2 Twomey Evan, Jason L. Brown: Spotted poison frogs: rediscovery of a lost species and a new genus. ReasearchGate. [dostęp 2021-12-05]. (ang.).
- ↑ Ralph A. Saporito, Maureen A. Donnelly, Roy A. Norton, H. Martin Garraffo, Thomas F. Spande,: Oribatid mites as a major dietary source for alkaloids in poison frogs. PNAS: Proceedings of the National Academy of Sciences of the United Stanes of America. [dostęp 2021-12-04]. (ang.).
- 1 2 IUCN SSC Amphibian Specialist Group, Excidobates captivus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2021-12-04] (ang.).