Eugeniusz Chwalibóg-Piecek
podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

14 marca 1890
Kielce

Data i miejsce śmierci

17 września 1940
Palmiry

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
11 Pułk Ułanów Legionowych
1 Pułk Ułanów Krechowieckich

Stanowiska

kwatermistrz

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Eugeniusz Chwalibóg-Piecek (ur. 14 marca 1890 w Kielcach, zm. 17 września 1940 w Palmirach) – żołnierz Legionów Polskich, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Alfonsa Aleksandra i Gabrieli z Adlerów. Absolwent gimnazjum w Kielcach. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich i otrzymał przydział do 1 pułku ułanów. W walkach o Nowy Sącz przez kilka dni ukrywał się na terenie zajętym przez nie przyjaciela, zdobywając cenne informacje o jego działaniach. Za prowadzenie działań rozpoznawczych odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Od 5 lutego do 31 marca 1917 był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dostatecznym. Był wówczas wachmistrzem. Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie oraz w Łomży.

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, a w marcu 1919 awansował na stopień podporucznika.

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Służył w 11 pułku ułanów w Ciechanowie. W latach 1926–1931 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisku referenta. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1931 został przeniesiony do 11 puł na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. W kwietniu 1933 został przeniesiony do 1 pułku ułanów w Augustowie na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 31 sierpnia 1938 został przeniesiony w stan spoczynku. Bezpośrednio przed przeniesieniem w stan spoczynku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Był to tzw. awans emerytalny.

Na emeryturze mieszkał w Warszawie. W sierpniu 1940 aresztowany przez Gestapo. Zginął w Palmirach podczas masowej egzekucji. Pochowany na miejscowym cmentarzu.

Był żonaty z Marią Borkowską, z którą miał córkę Gabrielę.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Polak (red.) 1993 ↓, s. 34.
  2. 1 2 Soniński 1928 ↓, s. 35.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 331, 347.
  4. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 61, 78.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 103.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 146, 638.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 83.
  9. ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 680.
  10. ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. XXXII.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 32.
  12. ↑ Księga Jazdy Polskiej 1938 ↓, s. 5450.
  13. ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  14. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 61.
  15. 1 2 3 4 Jaki to medal ? [online], Forum Odkrywcy [dostęp 2021-08-22] (pol.).
  16. ↑ Na podstawie fotografii [1].
  17. ↑ Na podstawie fotografii [2].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.