Dzięcioł bermudzki (Colaptes oceanicus) – gatunek ptaka z rodziny dzięciołowatych (Picidae). Znany wyłącznie z subfosylnych szczątków odnalezionych w Admirals Cave na Wielkiej Bermudzie.

Taksonomia

Po raz pierwszy gatunek opisał Storrs L. Olson w 2013 roku na łamach Proceedings of the Biological Society of Washington. Holotypem był mostek z zachowanym w większości grzebieniem mostka odnaleziony w Admirals Cave w regionie Hamilton na Wielkiej Bermudzie. Jego wiek datowany jest na późny plejstocen. Pozyskano również kilka topotypów (prawa kość krucza, dwie prawe kości ramienne, część lewego tibiotarsusu) oraz trzy inne kości w pozostałych trzech miejscach. Olson nadał nowemu gatunkowi nazwę Colaptes oceanicus. Jest ona obecnie (2020) podtrzymywana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny.

Morfologia

Dzięcioły bermudzkie były mniejsze od dzięciołów różowoszyich (C. auratus auratus), większe zaś od C. auratus gundlachi. Budowa mostka wskazuje na ograniczenie zdolności lotu, podobnie jak niewielki rozmiar carpometacarpusu.

Status

IUCN uznaje dzięcioła bermudzkiego za gatunek wymarły (EX, Extinct). Możliwe, że dzięcioł bermudzki przetrwał do 1623 roku, z którego pochodzi zapiska kpt. Johna Smitha wspominająca dzięcioły na wyspie. Możliwe, że były to wędrowne oskomiki czerwonogardłe (Sphyrapicus varius), pojawiające się na Wielkiej Bermudzie w niewielkiej liczbie. Smith wspomniał także o zdziczałych kotach; możliwe, że doprowadziły one do wymarcia dzięciołów bermudzkich, jak to uczyniły z przedstawicielami Colaptes auratus rufipileus na wyspie Guadalupe.

Przypisy