Żółw skórzasty
Dermochelys coriacea
(Vandelli, 1761)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

gady

Rząd

żółwie

Rodzina

żółwie skórzaste

Rodzaj

Dermochelys
J.E. Gray, 1847

Gatunek

żółw skórzasty

Synonimy
  • Testudo coriacea Vandelli, 1761
  • Testudo arcuata Catesby, 1771
  • Testudo lyra Lacépède, 1788
  • Testudo tuberculata Pennant, 1801
  • Chelonia lutaria Rafinesque, 1814
  • Sphargis mercurialis Merrem, 1820
  • Sphargis coriacea (Vandelli, 1761)
  • Sphargis coriacea var. schlegelii Garman 1884
  • Sphargis angusta Philippi, 1899
Kategoria zagrożenia (CKGZ)

Zasięg występowania

Żółw skórzasty (Dermochelys coriacea) – gatunek gada z podrzędu żółwi skrytoszyjnych, jedyny współcześnie żyjący przedstawiciel rodziny żółwi skórzastych (Dermochelyidae). Jest największym współcześnie żyjącym żółwiem oraz jednym z największych i najcięższych współcześnie żyjących gadów (większe rozmiary od niego osiągają tylko niektóre krokodyle). Gatunek ten jest znany od połowy XVI wieku.

Morfologia

Opis
Żółwie skórzaste mają podobną budowę co żółwie morskie – mają duże, spłaszczone, okrągłe ciało z dwiema parami bardzo dużych płetw i krótkim ogonem. Podobnie jak u innych morskich żółwi, przednie płetwiaste kończyny żółwia skórzastego są specjalnie przystosowane do pływania w otwartym oceanie. Nie posiada pazurów na obu parach kończyn. Płetwy tego żółwia są największe pośród wszystkich żyjących żółwi. Rozpiętość przednich płetw może dochodzić do 3 metrów. Jako ostatni przedstawiciel rodziny, żółw skórzasty posiada kilka cech odróżniających go od wszystkich innych żółwi. Najbardziej zauważalną z nich jest brak kostnego karapaksu – zamiast tarczek pancerz żółwia skórzastego pokryty jest grubą skórą z osadzonymi płatami kości. Z karapaksu wystaje siedem wzniesień biegnących przez całą długość karapaksu. Cały grzbiet żółwia jest czarny lub ciemnoszary z licznymi jasnymi plamkami. Jego plastron jest jasnego koloru, co kontrastuje z grzbietem i łapami.
Rozmiary
Karapaks dorosłego żółwia skórzastego osiąga 1–2 metry długości. Rekord długości mierzonej wzdłuż grzbietu karapaksu (curved carapace length – CCL) wynosi 213 cm – tyle mierzył martwy osobnik wyrzucony przez morze na plażę w Pakistanie we wrześniu 1988 roku. Najcięższy znany okaz („żółw z Harlech”) ważył 916 kg, został martwy wyrzucony przez morze na walijską plażę również we wrześniu 1988 roku, po tym jak wcześniej zaplątał się w osprzęt rybacki. Prawdopodobnie jednak był to osobnik anomalny lub błędnie zważony, długość jego karapaksu (CCL) wynosiła bowiem „tylko” 159 cm. Najcięższy oprócz niego znany żółw skórzasty ważył około 700 kg, morze wyrzuciło go w 2017 roku na plażę w mieście Calella w Hiszpanii. Najczęściej spotyka się osobniki o masie ciała 350 do 400 kg.

Występowanie

Zasięg występowania tego żółwia jest największy wśród wszystkich gadów żyjących obecnie na Ziemi. Występuje on niemal we wszystkich tropikalnych i subtropikalnych wodach oceanów oraz (bardzo rzadko) w Morzu Śródziemnym. Spotyka się go również w wodach o niższej temperaturze w okolicach Nowej Fundlandii, Islandii, Norwegii i Alaski.

Jeden okaz znaleziono na Bałtyku – w 1966 r. został przypadkowo schwytany w więcierz zastawiony przez rybaków z Rostocku. Osobnik ten miał długość całkowitą 215 cm i ważył 450 kg. Okaz został przewieziony do ogrodu zoologicznego w Rostocku, gdzie jednak wkrótce zdechł.

Ekologia i zachowanie

Biotop
Całe życie spędzają w morzu, jedynie samice na krótki czas wychodzą na ląd w celu złożenia jaj.
Pokarm
Mają delikatne szczęki, więc żywią się miękkimi zwierzętami jak meduzy, skorupiaki, mięczaki czy małe ryby, a także wodorostami morskimi.
Behawior
Często nurkują poniżej 300 m, a czasami schodzą na głębokość 1200 m, szukając meduz.
Rozmnażanie
Kilka razy w roku samice składają w wygrzebanych przez siebie dołkach od 50 do 160 zapłodnionych jaj o średnicy 50–65 mm ważących 70–90 g. Łączna liczba jaj składanych przez samicę waha się w granicach od 47 do 263. Inkubacja jaj trwa 50 do 78 dni, jednak zwykle wylęg odbywa się w przedziale 60–68 dni.

Ochrona

W Unii Europejskiej wpisany do załącznika IV dyrektywy siedliskowej, co zobowiązuje wszystkie państwa Unii do zapewnienia mu systemu ścisłej ochrony. Jednocześnie żółw ten znajduje się w aneksie A Rozporządzenia Rady (WE) Nr 338/97 w sprawie handlu dzikimi zwierzętami oraz w załączniku I konwencji CITES.

Przypisy

  1. ↑ Dermochelys coriacea, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 P. Uetz & J. Hallermann, Dermochelys coriacea, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2024-02-10] (ang.).
  3. ↑ Dermochelys coriacea, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  4. 1 2 3 4 Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 299–300. ISBN 83-214-0464-2.
  5. 1 2 McClain CR i inni, Sizing ocean giants: patterns of intraspecific size variation in marine megafauna, „PeerJ”, 3 (e715), 2015, DOI: 10.7717/peerj.715, PMCID: PMC4304853 (ang.).
  6. ↑ Fehmida Firdous, Male Leatherback Strands In Karachi, „Marine Turtle Newsletter”, 47, 1989, s. 14–15 (ang.).
  7. 1 2 John Davenport, John Wrench, Jim McEvoy & Victor Camacho-Ibar, Metal and PCB Concentrations in the Harlech Leatherback, „Marine Turtle Newsletter”, 48, s. 1–6 [dostęp 2024-02-26] (ang.).
  8. ↑ Krzysztof Narewski: 700-kilogramowy żółw. Morze Śródziemne wyrzuciło na brzeg prawdziwą bestię. o2.pl, 2017-09-23. [dostęp 2017-10-17].
  9. 1 2 Tom Embury-Dennis, Giant turtle found on Spanish beach, [w:] Independent [online], 23 września 2017 (ang.).
  10. 1 2 Bernhard Grzimek: Grzimek’s animal life encyclopedia. Detroit: Gale, 2003, s. 101–102. ISBN 0-7876-5783-2.
  11. ↑ Hanna Dobrowolska: Gady. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981. ISBN 83-01-00957-8.
  12. ↑ (drb): Cejlończyk ...w Bałtyku, w: „Poznaj Świat” R. XIV, nr 7 (164), lipiec 1966, s. 40.
  13. ↑ Leslie A. Mertz, Arthur B. Evans, Neil Schlager, Catherine J. Allen, Jayne Weisblatt: Grzimek’s student animal life resource. Detroit, Mich.: Thomson Gale, 2005, s. 46. ISBN 0-7876-9405-3.
  14. ↑ Dermochelys coriacea (Vandelli, 1761). Species+. [dostęp 2024-02-10]. (ang.).

Bibliografia

  • Hanna Dobrowolska, Gady, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, ISBN 83-01-00957-8, OCLC 830207880.
  • Grzimek’s Animal Life Encyclopedia, 2nd edition. Volume 7, Reptiles, Michael Ilutchins, James B. Murphy, Neil Schlager (red.), Farmington Hills, MI: Gale Group, 2003 ISBN 0-7876-5783-2.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.