Damaskin (Maluta)

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	20 sierpnia 1940
Konsekrator	Sergiusz (Stragorodski)

Damaskin
	Arcybiskup kamieniecko-podolski
Kraj działania	ZSRR
Data i miejsce urodzenia	1880 ; Tulczyn
Data i miejsce śmierci	po 1944 ; Omsk
	Arcybiskup kamieniecko-podolski
Okres sprawowania	1943–1944
Wyznanie	prawosławne
Kościół	Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne	przed 1923
Chirotonia biskupia	20 sierpnia 1940

Damaskin, imię świeckie Dionizy Makarowicz Maluta (ur. 1880 w Tulczynie, powiat bracławski, gubernia podolska, zm. po 1944 w Omsku) – ukraiński biskup prawosławny, kolejno duchowny Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego i Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys

Urodził się w 1880 r. w miejscowości Tulczyno gminy Klebanskiej powiatu Bracławskiego guberni Podolskiej w chłopskiej rodzinie.

Wykształcenie teologiczne uzyskał w niższej szkole duchownej w Żytomierzu. Ukończył następnie Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1920–1931 był namiestnikiem ławry Poczajowskiej. Równocześnie pełnił funkcję dziekana wszystkich klasztorów w diecezji wołyńskiej. W czasie rewindykacji cerkwi prawosławnych w II Rzeczypospolitej bronił przynależności monasteru do prawosławnych. Od 1923 nadzorował także funkcjonowanie monasteru św. Onufrego w Jabłecznej.

20 sierpnia 1940 przyjął chirotonię biskupią z rąk metropolity moskiewskiego i kołomieńskiego Sergiusza i innych hierarchów. Został biskupem żytomierskim w jurysdykcji podległego Patriarchatowi Moskiewskiemu Ukraińskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego. W 1941 przeniesiony na katedrę czerniowiecką i chocimską. W 1943 został biskupem kamieniecko-podolskim, łączył te obowiązki z zadaniami locum tenens eparchii krzemienieckiej. Po wycofaniu się wojsk hitlerowskich z ziem ukraińskich w 1944 i wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany i zmarł w łagrze w Omsku.

Uwagi

↑ Formalnie godność przełożonego tego monasteru należała do metropolity warszawskiego i całej Polski.

Przypisy

1 2 Монахологий русского Свято-Пантелеимонова монастыря на Афоне. Москва: Голос-Пресс, 2013. с. 18
1 2 Архиепископ Дамаскин (Малюта)
↑ Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 253. ISBN 978-83-7431-127-4.
↑ ПРАВОСЛАВНЫЕ НАМЕСТНИКИ ПОЧАЕВСКОЙ ЛАВРЫ И ЕЕ АРХИМАНДРИТЫ. [dostęp 2021-05-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-04)].
1 2 Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 96. ISBN 978-83-7431-127-4.
↑ Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 137. ISBN 978-83-7431-127-4.
↑ Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 175. ISBN 978-83-7431-127-4.
↑ Дамаскин (Малюта)

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[5] Formalnie godność przełożonego tego monasteru należała do metropolity warszawskiego i całej Polski.

[afonit-1] 1 2 Монахологий русского Свято-Пантелеимонова монастыря на Афоне. Москва: Голос-Пресс, 2013. с. 18

[zar-2] 1 2 Архиепископ Дамаскин (Малюта)

[3] Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 253. ISBN 978-83-7431-127-4.

[4] ПРАВОСЛАВНЫЕ НАМЕСТНИКИ ПОЧАЕВСКОЙ ЛАВРЫ И ЕЕ АРХИМАНДРИТЫ. [dostęp 2021-05-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-04)].

[paw96-6] 1 2 Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 96. ISBN 978-83-7431-127-4.

[7] Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 137. ISBN 978-83-7431-127-4.

[8] Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 175. ISBN 978-83-7431-127-4.

[pstbi-9] Дамаскин (Малюта)