Czesław Szyndler
Czech
pułkownik uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia

6 czerwca 1892
Warszawa

Data i miejsce śmierci

16 kwietnia 1950
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

od 1914

Siły zbrojne

c. i k. Armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Wytwórnia Amunicji nr 2

Stanowiska

kierownik wytwórni

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Czesław Szyndler ps. „Czech” (ur. 6 czerwca 1892 w Warszawie, zm. 16 kwietnia 1950 w Londynie) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, inżynier, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 6 czerwca 1892 w Warszawie, w rodzinie Eustachego i Stefanii z Drozdowskich.

W latach 1907–1911 działał w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, a następnie w Związku Strzeleckim, w którym ukończył kurs oficerski. W 1911 rozpoczął studia na Wydziale Górnictwa Naftowego Politechniki Lwowskiej i został członkiem zwyczajnym Bratniej Pomocy.

6 sierpnia 1914 wstąpił do oddziałów strzeleckich, po czym został przydzielony do 2 pułku piechoty Legionów Polskich na stanowisko komendanta plutonu w 3. kompanii. 29 września tego roku został mianowany chorążym piechoty, a 20 października awansowany na podporucznika piechoty. Po bitwie pod Mołotkowem (29 października 1914) objął komendę nad 3. kompanią. 20 maja 1915 został mianowany komendantem plutonu w X randze (porucznikiem piechoty z dniem 26 maja 1915). W czerwcu tego roku ranny w nogę podczas działań w Besarabii, leczył się w Szpitalu Rezerwowym nr 1 w Wiedniu, a następnie do 30 sierpnia 1915 w Szpitalu Garnizonowym nr 15 w Krakowie. Po rekonwalescencji służył przez krótki czas w 2. kompanii uzupełniającej oraz w c. k. Komendzie II Brygady Legionów Polskich. 15 grudnia 1915 komendant Legionów Polskich gen. Karol Durski-Trzaska mianował go komendantem kompanii w X randze. 1 listopada 1916 został awansowany na kapitana piechoty. Do 10 listopada 1917 kontynuował służbę w 2 pp. 29 kwietnia 1917 został wymieniony w spisie oficerów, podoficerów i żołnierzy skierowanych na 2. Kurs Wyszkolenia. Po 10 listopada 1917 służył w Polskiej Sile Zbrojnej. 15 października 1918 Rada Regencyjna zatwierdziła jego awans na majora. W tym samym miesiącu, w Ostrowi Łomżyńskiej, był komendantem legionistów uwolnionych z obozu internowania w Szczypiornie, a w listopadzie komendantem dwóch kursów wyszkolenia złożonych z tych legionistów. Później był dowódcą III batalionu 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej w Cytadeli Warszawskiej. 10 grudnia 1918 zastąpił kapitana Stanisława Parczyńskiego ps. „Młot” na stanowisku komendanta Obozu Szkolnego w Jabłonnie.

11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Pełnił wówczas służbę w 46 pułku piechoty na stanowisku dowódcy batalionu zapasowego. 30 kwietnia 1921 został przeniesiony do 52 pułku piechoty na stanowisko dowódcy batalionu zapasowego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 52 pp. Później został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu i odkomenderowany na Politechnikę Warszawską celem ukończenia studiów. Uzyskał dyplom inżyniera na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej.

Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia i przydzielony do Inspekcji Technicznej Uzbrojenia na stanowisku inspektora amunicji. W 1926 był dwa razy karany dyscyplinarnie przez komendanta miasta Warszawy (siedmioma dniami aresztu domowego za niewykonanie rozkazu Komendy Miasta i trzema dniami aresztu domowego za nieznajomość przepisów dyscyplinarnych). Z dniem 1 października 1930 został przeniesiony do Wojskowego Instytutu Przeciwgazowego w Warszawie na stanowisko zastępcy kierownika instytutu. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień pułkownika w korpusie oficerów uzbrojenia i 1. lokatą. W grudniu 1932 został przeniesiony do Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko inspektora. Później został przeniesiony do Wytwórni Amunicji nr 2 w Rembertowie na stanowisko kierownika wytwórni. Był członkiem Związku Legionistów Polskich, referentem organizacyjnym Komendy Koła 2 pułku piechoty Legionów i komendantem oddziału tegoż koła w Warszawie. W 1933 był wiceprezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. W czasie kampanii wrześniowej 1939 ewakuował się do Rumunii.

Zmarł 16 kwietnia 1950 w Londynie. Został pochowany na St Mary's Catholic Cemetery w dzielnicy Kensal Green. W tym samym grobie została pochowana Maria Dioniza Szyndler z Głowackich (1901–1978). Miał troje dzieci: Marię (ur. 20 lutego 1920), Jerzego (ur. 19 czerwca 1921) i Teresę (ur. 21 sierpnia 1926).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-08-15]..
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Żołnierze Niepodległości : Szyndler Czesław Mieczysław, ps. „Czech”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2022-08-15].
  3. ↑ Sprawozdanie 1911 ↓, s. 19.
  4. 1 2 3 Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 5.
  5. ↑ Rozkaz Nr 129. „Goniec Polowy Legionów : Dziennik rozporzadzeń Komendy Legionów Polskich”. 4, s. 2, 1915-05-29. Piotrków..
  6. ↑ II Lista strat 1915 ↓, s. 31.
  7. ↑ III Lista strat 1915 ↓, s. 31.
  8. ↑ Rozkaz Nr 178. „Goniec Polowy Legionów : Dziennik rozporzadzeń Komendy Legionów Polskich”. 12, s. 2, 1916-01-15. Lwów..
  9. ↑ Dz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 1 z 28 października 1918, s. 4.
  10. ↑ Waliś 2017 ↓, s. 210, 309.
  11. ↑ Szczepański 2020 ↓, s. 143.
  12. ↑ Szczepański 2020 ↓, s. 143, 145.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 23 czerwca 1920, s. 501.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 21 maja 1921, s. 971.
  15. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 165.
  16. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 228.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 278, 399.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 254, 342.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓.
  20. ↑ Wykaz oficerów sztabowych broni i służb w stopniach pułkowników i podpułkowników ze starszeństwem 1919r., 1923r., 1924r.. [w:] sygn. 701/1/121, s. 483 [on-line]. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce. [dostęp 2022-08-17].
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930, s. 302.
  22. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 295, 848.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 30 stycznia 1932, s. 97.
  24. 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 352.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 426.
  26. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 885.
  27. ↑ Sprawozdanie 1938 ↓, s. 90, 91.
  28. ↑ Dziesięciolecie Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej 1923–1933. Chrystian Mieczysław Kretowicz (red.) Zenon Wyrzykowski (red.). Warszawa: 1933, s. 16..
  29. ↑ Józef Sarnecki: Sprawozdanie. [w:] B.I.12d, s. 166, 167 [on-line]. Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, styczeń 1940. [dostęp 2022-08-17].
  30. 1 2 The Polish Heritage Society UK Ltd. : Honours : Polish Graves in North, West & South London cemeteries and churches. The Polish Heritage Society UK Ltd.. [dostęp 2022-08-16]..
  31. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  32. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 68.
  33. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  34. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-08-15]..
  35. ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  36. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 362.
  37. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-08-15]..
  38. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 295.
  39. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-08-15]..
  40. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-08-15]..
  41. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-08-15]..
  42. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
  43. ↑ Verzeichnis űber jene Angehörigen der Polnischen Legion welche mit dem preuß. Eisernen Kreuz 2. Klasse ausgezichnet wurden. [w:] sygn. I.120.1.383, s. 23, 24 [on-line]. Centralne Archiwum Wojskowe. [dostęp 2022-08-15].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.