Karol Trzaska-Durski
Carl Ritter Durski von Trzasko
generał broni
Data i miejsce urodzenia

6 września 1849
Spas

Data i miejsce śmierci

15 sierpnia 1935
Wadowice

Przebieg służby
Lata służby

1868–1916, 1919–1921

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Komenda Legionów Polskich
Okręg Generalny „Warszawa”
Ogólna Komisja Weryfikacyjna

Stanowiska

komendant Legionów Polskich
dowódca okręgu generalnego
przewodniczący komisji

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa

Odznaczenia

Karol Trzaska-Durski (ur. 6 września 1849 w Spasie, zm. 15 sierpnia 1935 w Wadowicach) – Feldmarschalleutnant cesarskiej i królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego.

Życiorys

W latach 1864–1868 słuchacz Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Hranicach (niem. Mährisch Weißkirchen). Od 1 października 1868 służył w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1893 został przeniesiony do pułku artylerii dywizyjnej nr 8 w Radgersburgu. W 1895 został przeniesiony do pułku artylerii dywizyjnej Nr 32 we Lwowie. W 1899 został przeniesiony do pułku artylerii dywizyjnej Nr 28 w Przemyślu na stanowisko komendanta pułku. W kwietniu 1904 został przeniesiony do pułku artylerii korpuśnej Nr 11 we Lwowie na stanowisko komendanta pułku. 9 listopada 1907 awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 listopada 1907 i został mianowany komendantem 6 Brygady Artylerii w Koszycach.

30 września 1908 przeszedł na emeryturę w stopniu generała majora. 16 maja 1912 został mianowany tytularnym marszałkiem polnym porucznikiem (Feldmarschalleutnant) .

W chwili wybuchu I wojny światowej powołany został do służby czynnej. Od 23 września 1914 do grudnia 1915 był komendantem Legionów Polskich z ramienia Austrii. 24 grudnia 1915 został mianowany rzeczywistym marszałkiem polnym porucznikiem. 16 marca 1916 został ponownie przeniesiony w stan spoczynku.

Od marca 1919 służył w Wojsku Polskim. Do 20 września 1920 dowodził Okręgiem Generalnym „Warszawa”. Był także członkiem Rady Wojennej. Z dniem 1 października 1920 Minister Spraw Wojskowych powierzył mu synekurę, w postaci urzędu Inspektora Instytucji Oficerskich. 21 grudnia 1920 został mianowany przewodniczącym Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej. Z dniem 1 kwietnia 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała broni. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała broni.

Mieszkał w Gniewie i Wadowicach. Żonaty z Anną Edlbacher, z którą miał dwie córki i dwóch synów, oficerów Wojska Polskiego. Syn Antoni był pułkownikiem WP.

Zmarł 15 sierpnia 1935 w Szpitalu powszechnym w Wadowicach.

Awanse

Odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1894 ↓, s. 773.
  2. ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1896 ↓, s. 775.
  3. ↑ Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1900 ↓, s. 841.
  4. 1 2 Rydel 2001 ↓, s. 192.
  5. 1 2 Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 40.
  6. ↑ Rydel 2001 ↓, s. 193.
  7. ↑ Schmidt-Brentano 2007 ↓, s. 40 wg autora awansowany 1 stycznia 1916 roku.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 6 października 1920 roku, s. 970.
  9. ↑ Dz.Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 12 października 1920 roku, s. 823.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 29 grudnia 1920 roku, s. 1440.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, s. 96.
  12. ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 24 wg autorów został przeniesiony w stan spoczynku w lipcu 1922 roku.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.
  14. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 106.
  15. ↑ Rydel 2001 ↓, s. 192 wg autora miał troje dzieci.
  16. ↑ Zgon em. generała broni Trzaska-Durskiego „Dzień Bydgoski” Nr 188, R.VII, Bydgoszcz 16 sierpnia 1935 r., s. 5.
  17. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Waldemar Bałda: Karol Trzaska-Durski: Zwierzchnictwo nad Piłsudskim przerwało jego karierę. nowahistoria.interia.pl, 2014-12-27. [dostęp 2017-08-27].
  18. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.
  19. ↑ Adolf Nowaczyński, Dokumenty historyczne z wojny europejskiej, z. 1. Warszawa 1922, s. 42.

Bibliografia

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1894. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1894.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1896. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1895.
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1900. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1899.
  • Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Śląska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2017-03-05].
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001. ISBN 83-7188-235-1.
  • Antonio Schmidt-Brentano: Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918. Wiedeń: Austriackie Archiwum Państwowe, 2007.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
  • Otton Laskowski: Encyklopedia wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, 1931.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.