Czerwonka
część miasta Sochaczewa

Dwór Garbolewskich
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Powiat

sochaczewski

Miasto

Sochaczew

W granicach Sochaczewa

1921 (częściowo), 1946

SIMC

0977150

Strefa numeracyjna

46

Tablice rejestracyjne

WSC

Położenie na mapie Sochaczewa
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Położenie na mapie powiatu sochaczewskiego
52°13′26″N 20°14′27″E/52,223889 20,240833

Czerwonka – część miasta, dzielnica miasta Sochaczew w województwie mazowieckim, jedna z najstarszych miejscowości na terenie powiatu sochaczewskiego.

Historia

Pierwsze wzmianki o miejscowości można odnaleźć już w średniowiecznych dokumentach. Papież Urban V wymienia w bulli z 1367 Sochaczew et Cirvonk przy okazji sporu o dziesięciny. Późniejsze dokumenty wskazują na książęcą, a od XV wieku królewską formę własności w Czerwonce. Dokładniejsze dane na temat opisywanego terenu przynosi XIX wiek. Około 1800 majątek należał do rodziny Błoszyńskich kiedy to wzniesiono obecne zabudowania. W 1817 przeszedł na własność marszałka powiatu błońskiego, Jana Nepomucena Toczyskiego. Sześć lat później, w 1823, Czerwonka została sprzedana generałowi brygady Augustowi Radwanowi, który zmarł w 1831. Wdowa po nim – Antonina Katarzyna Łączyńska – poślubiła gen. bryg. Stanisława Rychłowskiego i tym samym uczyniła go właścicielem dóbr. Od 1862 majątek był własnością rodziny Garbolewskich: Kazimierza Aleksandra, a następnie jego syna, Leonarda. Ostatnimi dziedzicami w Czerwonce byli Włodzimierz i Halina Garbolewscy.

1 stycznia 1921 część obszaru Czerwonki włączono do Sochaczewa.

W czasie okupacji niemieckiej dwór był siedzibą dygnitarzy hitlerowskich: starosty powiatu dra Hansa Scheua oraz Ericha von dem Bacha-Zalewskiego.

W okresie reformy rolnej, powierzchnia majątku wynosiła ok. 1800 ha gruntów w klasie od I do III. W 1946 pozostała część miejscowości ponownie została włączona do Sochaczewa, a w dworze i gospodarstwie o powierzchni 96 ha ulokowano Ośrodek Szkolenia Kadr Rolniczych. W 1955 utworzono tam Państwowe Technikum Rolnicze. Od 1974 gospodarzem obiektu jest sochaczewska Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia.

Zabytki

  • dwór wzniesiony na początku XIX w.; w 1870 został rozbudowany. Przy klasycystycznym dworze znajduje się park z I połowy XIX w. z pomnikowymi okazami drzew (500-letni dąb).
  • obora murowana z I poł. XIX w.
  • spichlerz murowany z I poł. XIX w.

Przypisy

  1. ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  2. ↑ Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 1921 r. (Dz.U. z 1921 r. nr 9, poz. 41)

Bibliografia

  • Aleksander Turczyk: Historie sochaczewskie. Sochaczew: 2001.
  • Marian Rożej: Zabytki architektury województwa skierniewickiego. Skierniewice: Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Skierniewicach.
  • Bogusław Kwiatkowski: Dzieje Sochaczewa. Tom 2. W okresie przynależności do Księstwa Mazowieckiego (1202-1476). Sochaczew: 2007. ISBN 978-83-925680-0-1.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.