Cordicollis instabilis
(W.L.E. Schmidt, 1842)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

chrząszcze

Podrząd

chrząszcze wielożerne

Rodzina

nakwiatkowate

Podrodzina

Anthicinae

Rodzaj

Cordicollis

Gatunek

Cordicollis instabilis

Synonimy
  • Anthicus instabilis W.L.E. Schmidt, 1842
  • Cordicomus instabilis (W.L.E. Schmidt, 1842)

Cordicollis instabilis – gatunek chrząszcza z rodziny nakwiatkowatych i podrodziny Anthicinae.

Taksonomia

Gatunek ten został opisany po raz pierwszy w 1842 roku przez W.L.E. Schmidta jako Anthicus instabilis. Wyróżnia się w jego obrębie trzy podgatunki:

  • Cordicollis instabilis franzi (Bonadona, 1954)
  • Cordicollis instabilis geminipilis (Desbrochers des Loges, 1875)
  • Cordicollis instabilis instabilis (W.L.E. Schmidt, 1842)

Wygląd

Chrząszcz o ciele długości od 2,8 do 3,8 mm, stosunkowo gęsto porośniętymi długim, nieco podniesionym owłosioniem. Ubarwienie ma jasno- bądź czerwonobrunatne ze słabo widocznym ciemniejszym wzorem na nieco jaśniejszym od reszty ciała tle pokryw, aczkolwiek wzór ów może ulegać redukcji lub całkowitemu zanikowi. Powierzchnię głowy i przedplecza bardzo gęsto pokrywają grube punkty z zachowanymi błyszczącymi odstępami pomiędzy nimi. Nieco szersza od przedplecza głowa zaopatrzona jest w duże, wyłupiaste oczy złożone. Cienkie czułki są dłuższe niż głowa i przedplecze razem wzięte. Przedplecze jest wypukłe, wyraźnie zwężone ku tyłowi, w części przedniej pozbawione guzków, a w części nasadowej z przewężeniem o formie łagodnego, łukowatego wcięcia. Podługowato-owalne pokrywy największą szerokość osiągają na środku długości. Punkty na pokrywach są większe niż na głowie i przedpleczu. Dymorfizm płciowy przejawia się obecnością u samców na szczycie goleni tylnej pary odnóży silnego rozszerzenia o łopatowatej formie.

Ekologia i występowanie

Owad ten zasiedla pobrzeża wód płynących i stojących o podłożu piaszczystym, gdzie bytuje pod naniesionymi szczątkami roślinnymi. Imagines przylatują do światła.

Gatunek palearktyczny. W Europie stwierdzony został w Portugalii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Niemczech, Danii, Szwecji, Norwegii, Szwajcarii, Austrii, Włoszech, na Ukrainie, w Chorwacji, Albanii, Bułgarii, Grecji i Turcji. Ponadto znany jest z Afryki Północnej i Makaronezji. W Polsce został stwierdzony błędnie, ale jego odkrycie jest możliwe, gdyż występuje w niemieckiej części Pomorza Zachodniego.

Przypisy

  1. 1 2 Cordicomus instabilis (W.L.E. Schmidt, 1842). [w:] Fauna Europaea [on-line]. [dostęp 2019-12-22].
  2. ↑ T. Barłożek, R. Gawroński, K. Komosiński, Sz. Konwerski, R. Matusiak, M. Miłkowski, R. Ruta. Nowe stanowiska Anthicidae (Coleoptera: Tenebrionoidea) w Polsce. „Wiadomości Entomologiczne”. 30 (3), s. 159-169, 2011.
  3. 1 2 3 4 Daniel Kubisz, Przemysław Szwałko: Klucze do oznaczania owadów Polski Część XIX Chrząszcze – Coleoptera z. 80. Nakwiatkowate - Anthicidae. Toruń: Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1998, s. 10-16.
  4. 1 2 B. Burakowski, M. Mroczkowski, J. Stefańska: Katalog Fauny Polski. Tom XXIII, zeszyt 14. Chrząszcze – Coleoptera. Cucujoidea, część 3.. Warszawa: 1987.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.