Calliphora stelviana
(Brauer et Bergenstamm, 1891)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

stawonogi

Gromada

owady

Rząd

muchówki

Podrząd

muchówki krótkoczułkie

Rodzina

plujkowate

Podrodzina

Calliphorinae

Rodzaj

Calliphora

Gatunek

Calliphora stelviana

Synonimy
  • Acrophaga stelviana Brauer et Bergenstamm, 1891
  • Stobbeola norwegica Enderlein, 1933
  • Acronesia abina Hall, 1948
  • Acronesia anana Hall, 1948

Calliphora stelvianagatunek muchówki z rodziny plujkowatych i podrodziny Calliphorinae.

Taksonomia

Gatunek ten opisany został w 1891 roku przez Friedricha Moritza Brauera i Juliusa Edlera von Bergenstamma jako Acrophaga stelviana.

Opis

Muchówka o ciele długości od 6 do 11 mm. Ma czarną głowę z żółtymi i żółto oprószonymi twarzą i parafacialiami. U samca szerokość czoła wynosi od 0,155 do 0,172 szerokości głowy, zaś u samicy od 0,382 do 0,406 szerokości głowy. Pręga czołowa samicy jest ponad dwukrotnie, a samca co najwyżej nieco szersza od płytek czołowo-orbitalnych. Arista czułków jest z wierzchu i od spodu owłosiona i wraz z włosami tak szeroka jak pierwszy człon biczyka. Włoski w nasadowej części spodu aristy są dłuższe niż szerokość tejże. Potylica jest wypukła i zaopatrzona w rzędy głównie czarnych szczecin.

Chetotaksja tułowia odznacza się obecnością 3 par szczecinek tarczkowych brzeżnych, 1 szczecinek zabarkowych wewnętrznych i 1 zewnętrznych oraz 1 przedszwowej szczecinek międzyskrzydłowych. Łuseczki skrzydłowa i tułowiowa są całkiem białe. Na tułowiu między przedszwowymi szczecinkami środkowymi grzbietu biegnie wąski, zwykle słabo zaznaczony i niesięgający nasad owych szczecinek pas pozbawiony oprószenia.

Narządy rozrodcze samca cechują długie epandrium, zespolone pośrodkowo skleryty pałeczkowte, nieco dłuższe od surstyli i podobnie jak one pokryte krótkimi kolcami przysadki odwłokowe, nieuzbrojnony parafallus oraz bardzo wąski pregonit z około siedmioma szczecinkami u wierzchołka. Wierzchołki surstyli są spiczaste. U samicy piąty tergit odwłoka zaopatrzony jest w rząd bardzo silnych kolców brzeżnych, a szósty tergit w głęboką i szeroką, poprzeczną bruzdę. Bardzo długie i wąskie zbiorniki nasienne zaopatrzone są w guzek wierzchołkowy.

Biologia i występowanie

W północnej Europie owady dorosłe aktywne są od czerwca do sierpnia. Larwy rozwijają się w padlinie.

Owad holarktyczny, związany z klimatem chłodnym oraz piętrem subalpejskim i alpejskim w górach. W Europie znany z północy Wielkiej Brytanii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, północnej Rosji i Ukrainy. W Azji zasiedla północ Syberii, Pamir i Tienszan. W krainie nearktycznej rozprzestrzeniony jest od Alaski przez Jukon, Terytoria Północno-Zachodnie i północny Quebec po Labrador. Ponadto znany z Grenlandii i wyższych położeń w stanie Kolorado.

Przypisy

  1. 1 2 Calliphora stelviana. [w:] Fauna Europaea [on-line]. [dostęp 2018-06-22].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Knut Rognes: Blowflies (Diptera, Calliphoridae) of Fennoscandia and Denmark. Brill, 1991, seria: Fauna Entomologica Scandinavica. ISBN 978-90-04-09304-1.
  3. 1 2 3 4 5 Terry Whitworth. Keys to genera and species of blow flies (Diptera: Calliphoridae) of America north of Mexico. „Proceedings of The Entomological Society of Washington”. 108 (3), s. 689-725, 2006.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.