Bolesław Bonczar (ur. 30 września 1923 w Siekierzyńcach, zm. 31 sierpnia 2002 w Gliwicach) – polski wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

29 czerwca 1944 został wcielony do 2 zapasowego pułku piechoty. Od 15 sierpnia 1944 do 15 marca 1945 słuchacz Oficerskiej Szkoły w Riazaniu. Został awansowany na stopień chorążego i przez kilka miesięcy dowodził plutonem w macierzystej uczelni. Następnie został skierowany do tworzącej się formacji Wojsk Ochrony Pogranicza. Służbę w WOP rozpoczął w 3 oddziale ochrony pogranicza w Szczecinie, od 3 września 1945 na stanowisku komendanta 55., a od 4 marca 1947 roku 62 strażnicy WOP. Od 30 grudnia 1948 do 7 lipca 1949, słuchacz kursu doskonalenia dowódców strażnic w Centrum Wyszkolenia Ochrony Pogranicza. Od 20 maja 1949 szef sztabu, a od 30 lipca 1950 dowódca 46 batalionu ochrony pogranicza w Międzyzdrojach. Od 20 listopada 1950 dowódca 123 batalionu WOP w Szczecinie. Od 1 kwietnia 1951 dowódca 19 Brygady WOP w Kętrzynie, skąd został skierowany na roczny kurs szefów sztabów i dowódców pułków w Rembertowie. Od 15 września 1951 w dyspozycji dowódcy WOP. Od 1 października 1952 dowódca 15 Brygady WOP w Koszalinie. Od 1 listopada 1953, w stopniu majora, zastępca dowódcy ds. liniowych 4 Brygady WOP w Gliwicach, a od 10 listopada 1956 dowódca Górnośląskiej Brygady WOP w Gliwicach, które pełnił do 20 stycznia 1989. W międzyczasie ukończył studia cywilne na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Ukończył Podyplomowe Studium Strategiczne przy Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. We wrześniu 1983 został awansowany przez Radę Państwa na stopień generała brygady. Po zwolnieniu w styczniu 1989 ze stanowiska dowódcy brygady pozostawał w dyspozycji dowódcy WOP. 21 lutego 1990 przeniesiony w stan spoczynku.

Spoczywa obok swojej żony Leokadii w alei zasłużonych na cmentarzu Centralnym w Gliwicach.

Generał Bolesław Bonczar został patronem Związku Weteranów i Rezerwistów Wojska Polskiego w Raciborzu.

Awanse

W trakcie wieloletniej służby w ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe:

• podporucznik - 1945
• porucznik - 1946
• kapitan - 1947
• major - 1952
• podpułkownik - 1956
• pułkownik - 1960
• generał brygady - 1983

Życie prywatne

Mieszkał w Gliwicach. Od 1949 żonaty z Leokadią z domu Pietruczenia (1926-1988). Małżeństwo miało córkę i syna.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1979)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1969)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1959)
• Złoty Krzyż Zasługi (1954)
• Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie, 1946 i 1950)
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1978)
• Medal Rodła (1987)
• Medal 30-lecia Polski Ludowej
• Medal 40-lecia Polski Ludowej
• Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1968)
• Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
• Brązowy Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny
• Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1970)
• Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1984)
• Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
• Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” (1977)
• Złota Odznaka „Za zasługi w obronie granic PRL” (1978)
• Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” (1984)
• Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
• Medal „Za Zasługi w Umacnianiu Przyjaźni PRL-ZSRR” (1987)

Przypisy

Bibliografia

• Stefan Gacek: Górnośląska Brygada WOP. Rys historyczny 1945-1991. Gliwice: Wydawnictwo Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego, 2005, s. 19,48.
• Mariusz Jędrzejko, Mariusz Lesław Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989-2002. Warszawa: Wydawnictwo von Borowiecky, 2002. ISBN 83-87689-46-7.
• Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. I: A-H. Toruń: 2010.