Początki kariery

Po zakończeniu II wojny światowej została tancerką w zespole CRZZ „Skolimów”, uczyła się także w warszawskiej szkole baletowej.

Zagrała główną rolę w komedii Tadeusza Chmielewskiego Ewa chce spać (1957). Wbrew krążącym pogłoskom, nie trafiła do filmu po udziale w konkursie „Piękne dziewczyny na ekrany” (organizowanym przez tygodnik „Film”), bo wcale się do niego nie zgłosiła. W istocie została wypatrzona przez Chmielewskiego i Andrzeja Czekalskiego podczas kręcenia scen tanecznych do krótkometrażowego filmu Bronisława Broka Epizod. Po premierze Ewy… stała się rozpoznawalna w Polsce, a jej zdjęcia pojawiały się na okładkach poczytnych czasopism.

Następnie zagrała m.in. studentkę ASP Iwonę Słowikowską w komedii Pan Anatol szuka miliona (1958), Sabinę Lamięcką w Żołnierzu królowej Madagaskaru (1958), babcię klozetową w młodości w dyplomowym filmie Romana Polańskiego Gdy spadają anioły (1959) i bezpruderyjną Jolę w Zezowatym szczęściu (1960) Andrzeja Munka.

Kariera za granicą

W 1959 była członkinią polskiej delegacji na 7. Międzynarodowym Festiwalu Młodzieży w Wiedniu. Tam została dostrzeżona przez francuskiego reżysera Roberta Ménégoza, który powierzył jej główną rolę – obok Jeana-Louisa Trintignanta – w swoim filmie Tysięczne okno (1960). Następnie wystąpiła, już pod pseudonimem Barbara Lass, jako anarchistka Francai Fossati w filmie Co za radość żyć z Alainem Delonem.

W 1963 zagrała główną rolę Françoise Merigne w filmie Rififi w Tokio. Na planie zdjęciowym nawiązała romans z aktorem Karlheinzem Böhmem, za którego wkrótce wyszła za mąż, wcześniej rozwodząc się z Romanem Polańskim. Od połowy lat 60. rzadziej pojawiała się w filmie, w tym okresie zagrała jedynie w Jowicie (1967) Janusza Morgensterna, po czym – zmuszona przez męża – zawiesiła karierę i zajęła się domem.

Renesans kariery

Powróciła na ekran rolą Rosalidy, kobiety lekkich obyczajów w filmie Krzysztofa Zanussiego Sinobrody (1983) oraz Ines, główną bohaterką Stachel im Fleisch (1981).

Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa w Monachium oraz działała w niepodległościowym Klubie Niezależnej Myśli Politycznej imienia Juliusza Mieroszewskiego. Była wiceprzewodniczącą i jednym z założycieli Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego, m.in. jej zasługą było wprowadzenie do monachijskiej telewizji kablowej Telewizji Polonia.

Śmierć i pogrzeb

Zmarła nagle na udar mózgu, 6 marca 1995, podczas koncertu Al Porcino. Spoczywa w alei zasłużonych na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera LXIX pas C-1-8). Jej pomnik nagrobny jest dziełem Mariana Koniecznego, na płycie znajdują się m.in. słowa Jacka Kaczmarskiego: „Ewa chce spać… Basia kochała, żyła – teraz śpi”.

Życie prywatne

9 września 1959 wyszła za reżysera Romana Polańskiego, jednak rozwiedli się w 1962. Miała przelotny romans z artystą-grafikiem Lechem Zahorskim, a w trakcie małżeństwa z Polańskim również z reżyserem Gillo Pontecorvo. Na planie filmu Rififi w Tokio zaczęła romans z aktorem Karlheinzem Böhmem, który został jej drugim mężem i z którym miała córkę, Katharinę (ur. 1964), również aktorkę. Po drugim rozwodzie na początku lat 80. jej partnerem życiowym został muzyk jazzowy Leszek Żądło, z którym pozostała aż do swojej śmierci.